CHANTEL McGREGOR @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 25/11/15

Wanneer de psyche de gevoelige snaar van de blues raakt, springen er vonken over. Chantel McGregor de bluesengel uit het Noord Engelse Bradford, op weg in de rockwereld om haar bluesy gitaar met een psychedelisch rock kantje aan te scherpen, openbaart hier haar Gotisch blues album. Al vroeg rockrebel en op acht jarige leeftijd de jongste die ooit een hogere graad bekwam in de UK rock school. Ook meermaals geprezen voor haar stem en gitaar. Dat kleine meisjes niet op dergelijke manier spelen, lapte ze aan haar laars en behaalde op de muziek academie van Leeds de hoogste onderscheiding. Heeft al vijf “British Blues  Awards” op haar naam staan en was in 2013 en 2014 gitarist van het jaar.

Chantel momenteel negen en twintig, bracht verleden maand  haar tweede en weerom rijkelijk gevulde CD uit “Lose Control”. Op haar vorige tour door onze lage landen, verleden jaar november, vertelde ze al openlijk over deze bevalling, gepland begin 2015. Toch heeft ze duidelijk verder haar inventiviteit en herschrijvingen aan de dag gebracht, zodat dit pas nu in oktober daglicht zag. Zelf vertelt ze, dat ze altijd al geïnteresseerd is geweest in Zuiderse Gotische literatuur. Schrijvers als Tenessee Williams, Carson McCullors en Mark Twain, zo verleidelijk en inspirerend. Net als  fotografen als Walker Evans en Clarence John Laughlin, haar een surrealistische verruiming brengen. Terwijl ook filmwereld haar inspireert met Amerikaanse TV series als True Blood en True Detective. Haarzelf onderdompelend in deze sinistere donkere wereld van magie en verdorvenheid, maar ook verlies en wanhoop uit het dagelijkse leven. In een wereld van Voodoo, Vampieren en Vleermuizen wordt het haar duidelijk hoe religie en psychische “lose of control” ook in muziek kan worden omgezet. Modekleur zwart is dan ook naargelang tot op de teennagels, terwijl de rode lampen de duivelse inbreng verstevigt.

De sfeer in de Spirit of 66 is altijd rustig, warm en nieuwsgierig. We zijn mekaar nog wat met woorden aan het aftasten terwijl de drieledige band om half negen het podium verkent. Een vriendelijk “Bonjour” waardoor ook de nieuwkomers direct haar openhartigheid herkennen. Als debuutsong van deze avond “Free Falling”, een mooi pallet van rock crescendo's en riffs dat ze op haar vijftiende al schreef, herinnert ons ook aan haar eerste album. Waaruit ook  het titelnummer “ Like No Other”. Vervolgend met een song dat het tweede album inluidt, geïnspireerd op het boek “Gone Girl” van Gillian Flynn. We genieten van stevige rock waarin de meezingbare titelzin wijselijk verweven zit : “Burn Your Anger”.

Chantel blootsvoets, in zwart gotisch kleed laat me even denken aan de gouden maar toch ook donkere jaren van Sissinghurst, het bekende bloemenkasteel van Engeland. Iets Noordelijker daarvan ligt het McGregor kasteel “Singingthirst”, waar Ian Anderson als troubadour de eerste noten van Jethro Tull de wereld in stuurde. Of het volgende hete en bluesy “Southern Belle” autobiografisch is laat ik aan u over. De jonge kasteelvrouw Chantel, fraulein des huizes, vermag vele muzikanten uit te nodigen, dan wel vooral gitaristen als een Guthrie Govan, het gitaarmonster van de Aristocrats. Chantel weet dat hun wegen hier binnenkort zullen kruisen in de Spirit of 66. De hedendaagse muzikale wereld is haar zeker niet vreemd en de psychedelische rock even uitdagend.

Met een geheimzinnig drum intro van de stevige Keith McPartling, bevinden we ons in een nog niet op album verschenen “Improve”. Volledig instrumentaal met het meer psychedelisch kantje als een heerlijke vernieuwing en ode aan de Fenderwereld met haar hoogste kwaliteit. Met haar drummer heeft Chantel dan weer een sterke muzikale band. Keith ziet er niet alleen fors uit, hij begeleidt Chantel perfect en breekt bescheiden in een lach uit wanneer Chantel over zijn Franse woordenschat uitweidt. Zijzelf bedankt steeds met een hoog “Merci” waarbij ze met “beacoup” van onze kant wordt aangevuld. Chantel speelt hier duidelijk graag. Droomde van jongs af ooit in de Spirit of 66 te spelen. Vindt het dan ook heerlijk chinees te eten hierboven bij Francis. Het is dan ook vooral Francis die deze droom kon waarmaken waarvoor ze hem nog eens een massief voor wil bedanken.

Mijmerend vertelt ze dan over het verdwijnen van blues gelegenheden in Engeland. Clubs als deze zijn blijkbaar aldaar nog moeilijk te vinden. Bedenk dan wel deze meermaals te bezoeken en breng gerust tenminste één vriend mee. Inderdaad een simpele manier van vermenigvuldiging. Titeltrack van het nieuwe album en stevige rock met “Lose Control”. Net als een andere strijdkreet “let's go” mentaal onze wereld helpt te relativeren. Bedankt ons met een schertsend “Merci, no beaucoup”.  Een heerlijk ouder en weemoedig nummer wat haar veelzijdigheid benadrukt “Screams  Everlasting”. De eerste noten van het opwekkende “Fabulous” herinneren ons heel goed de glorie in haar eerste album, sterk begeleid op bas door de jonge gentleman Jamie Robins.

Wil dan een paar songs alleen brengen, akoestisch en stuurt haar jongens de hoek in. In de Spirit betekent “boys in the edge” dan ook letterlijk van het podium in de kleedkamer. Chantel vertelt over de gesigneerde muur in deze kleedkamer, hoeveel grote namen hier gepasseerd zijn. Op haar akoestische Taylor brengt ze een voor ons nieuw nummer “In Easter Times”, vrede zonder haat zoals het zou moeten op deze aardbol. En een nummer waarover velen volgens haar al een nummer maakte, zo ook haar “Home”. Op mijn harde schijf zoekend van  Lynyrd Skynyrds “Sweet Home Alabama” tot “I'm Going Home” van Ten Years After, wordt dit een mooie uitblinker van haar stem. Keith en Jamie terug uit de hoek, Jamie met een biertje voor haar, waarvoor ze meer dan dankbaar is. Het Belgische karakter hiervan is dan ook een reden temeer.

Denkt eraan om een rocksong te brengen, neen geen van Keith Moon, die andere Engelse drummer, maar een nummer over vampieren en geïnspireerd door True Blood serie  “I'm No Good For You”. Wisselt nog een laatste maal met haar bruine Fender en  brengt het op een warme dag geschreven “Your Fever”. Terug op haar lievelingsgitaar, de witte Music Man, vraagt ze Keith welk nummer... terwijl iemand onder ons “Redhouse “ roept. Onmiddellijk positief antwoordend, bestempelt het nog als “Roadhouse” en “Maison Rouge” en gooit dan alle sluizen open in de enige cover die we te horen krijgen, maar wat voor één. Het blijft nu stevig met “Killing Time” waarin stevig rockwerk in een metal kader. Laatste nummer alsook laatst op de album, eentje om nooit te vergeten “Walk On Land”. Je herinnert je zeker hierin dat eindsoloke, dat zowat middenin al aanvangt, prachtig staaltje in componerende grootsheid, welk kan vergeleken worden met de beste. Als encore: een “Bonne Nuit” en een lange uitvoering van “Take The Power”. En of ze dat kan !

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 25/11/15