CHANNEL ZERO @ CCHA, HASSELT – 10/11/15

Unplugged…muziek ontkleden tot enkel de basis rest. Sinds de jaren '90 is het dankzij de muziekzender MTV een begrip geworden. Denk maar aan de legendarische sessie van Nirvana en schitterende versies die 10.000 Maniacs, Pearl Jam en R.E.M. brachten. Ook metalgrootheden als Kiss, Korn en Queensrÿche waren destijds niet vies van een optreden in akoestische setting. Vlaanderens metal trots Channel Zero ravot sinds kort mee in deze intieme speeltuin. Met een onversterkt album onder de arm schuimen ze heden ten dage de culturele centra en kleinere clubs van ons land af.

De Parrot, een duo uit het Luikse, was meegevraagd om het publiek klaar te stomen. Vijf liedjes lang entertainden Fabio en Samuel met hun akoestische gitaren die mooi op elkaar afgestemd waren. Tussen de liedjes door probeerden ze grappig uit de hoek te komen of een woordje Nederlands te praten en wat interactie met het publiek te zoeken. Niet meteen hét voorprogramma wat je bij metalheads zou verwachten maar De Parrot deed het zuiver en goed, doch soms rees het gevoel dat ze niet voluit durfden te gaan. Ze speelden "Miss You" / "To Change" / "Tuned By You" / "Reaching You" / "Got To Be Strong". (foto's)

In een maagdelijk witte opstelling, heel anders dan wat we van Channel Zero gewend zijn, kregen we een inleidingsfilmpje met monsters en dieren in een onverstaanbare taal. Armageddon achtige toestanden waren het, geprojecteerd op een groot wit doek dat als backdrop dienst deed. De spanningsboog was ondertussen strak gespannen. Er volgde een korte stilte in het donker en hoorden de strijkers van Art=Shock en een pianist het podium betreden. "Black Fuel" werd symfonisch ingezet. Wat later volgden de heren van Channel Zero, met frontman Franky De Smet-Van Damme als laatste. Het onrustspellende gevoel dat het filmpje opwekte vertaalde zich ook in de muziek, vooral door het bliksemachtige geluid dat Seven Antonopoulos uit zijn cymbalen liet kletteren.

Een liveshow van deze metalband is doorgaan zeer heftig, zowel op als voor de stage maar nu zaten de bandleden op grote witten poefen wat voor hun beperkend was qua beweging. Het felle, agressieve was hierdoor iets minder aanwezig maar kwam ten gepaste tijden toch naar boven. In een vette baslijn van Tino De martino tijdens "Lonely" bijvoorbeeld, of bij "No More", waar ex-Soulfly gitarist Mikey doling een groot aandeel in had. Ook de klassiek geschoolde muzikanten moesten niet onder doen. Vooral celliste Christelle Heinen onder andere in "Ocean" en altvioliste Kirsten De Witte wisten de nervositeit naar boven te halen. De visuals die achter, naast en onder de muzikanten afgespeeld werden, droegen bij om het geheel meer 'power' te geven.

De enige die vrijheid had was Franky. Hij communiceerde vlotjes tussen de nummers door en zocht regelmatig contact met het publiek. De zaal, met zijn meerdere wandelgangen, was ideaal ontworpen en de zanger mengde zich meer dan eens onder de mensen. Zo werd "Suck My Energy" tot een gruntende zegetocht herleid en "Help" voor een groot deel tussen de fans gezongen. Het meest intieme nummer in de set was "Angel", een knappe ingetogen en sobere hommage aan Phil Baheux. Een dikke minuut applaus zorgde voor menig kippenvel. "Call On Me" sloot hier perfect op aan. Niet te stevig begonnen, een fijne baslijn en gefluisterde flarden tekst was de ideale overgang van geleden verdriet en toch de kracht vinden om door te gaan. Na afloop kreeg de band, zoals het er in theaters aan toe gaat, een terechte staande ovatie.

Dirk Vanhees

Foto © Berugi

Setlist :"Black Fuel" (Black Fuel, 1996) / "Ego" (Kill All Kings, 2014) / "Electronic Cocaine" (2014) / "The Hill" (1996) / "Ocean" (Feed 'em With A Brick, 2011) / "My Self Control" (1996) / "As A Boy" (1994) / "Lonely" (1994) / "Sidelines" (2011) / "No More" (1994) / "Brothers Keeper" (2014) / "Suck My Energy" (Unsafe, 1994) / "Angel" (single - hommage to Phil, 2013) / "Call On Me" (1996) / "Help" (1994)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

CCHA, HASSELT – 10/11/15