BETH HART @ AB BRUSSEL - 19/11/15

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 19/11/15

 

Het is donderdagavond in ik vertrek naar de Ancienne Belgique in Brussel voor het optreden van Beth Hart. Recht van het werk want het is pokkenweer en de lijst met files groeit met de minuut aan. Eens in Brussel aangekomen bleek de rit toch nog mee te vallen en dat maakt dat ik een half uurtje te vroeg ben. Voor een of andere duistere reden kies ik er niet voor om nog even een pintje te gaan pakken maar ga netjes in de rij staan aanschuiven aan de AB in de regen. De gebeurtenissen in Parijs vorige week hebben ook hier in Brussel flink wat opschudding veroorzaakt. De Anspachlaan is ter hoogte van de AB voor alle verkeer afgesloten en aan de ingang staat politie op wacht. Tegen de tijd dat de deuren open gaan staat hier een indrukwekkende politiemacht.

Het is een drukke week geweest op muziekaal gebied en ik heb vandaag geen zin om vooraan aan het podium te staan drummen en besluit dan maar om post te vatten op het balkon. Het zicht op het podium is prachtig en het geluid komt hier beter over dan op de eerste rij. Het geeft ook een beter overzicht over het hele gebeuren. Zo merkte ik dat de man van de AB-security iemand aanmaande om wat minder te praten tijdens een rustig nummer, iets dat we alleen maar kunnen aanmoedigen. Op de achtergrond weerklinkt C. W. Stoneking en het is tijd voor dat eerste welverdiende pintje.

In het voorprogramma speelt Simo uit Nashville. De band bestaat uit de blootvoetse JD Simo, Adam Abrashoff en Elad Shapiro en brengt een stevige portie op blues gebaseerde rock. Hier in Europa zijn ze vrij onbekend maar over de grote plas hebben ze in de vijf jaar dat ze bestaan toch al flink wat prestaties neergezet. Zo heeft de band als support opgetreden voor onder andere Deep Purple en Gregg Allman en treed JD Simo regelmatig op als gastgitarist bij Blackberry Smoke, Trigger Hippy, Jack Pearson en Joe Bonamassa. En dat laatste verklaart natuurlijk hun link met Beth Hart. In mei volgend jaar brengen ze hun tweede CD op de markt. Een half uurtje is natuurlijk niet lang en na een viertal nummers sluiten ze af met Joe Cocker’s With A Little Help From My Friends, een nummer dat blijkbaar geassocieerd wordt met de recente gebeurtenissen want het is de tweede maal deze week dat ik dit als slotnummer hoor.

Tijdens het halfuurtje changeover onder de tonen van alweer Stoneking begint de zaal redelijk vol te stromen. Het is geen uitverkocht concert maar er is toch flink wat volk komen opdagen. En dan is het uiteindelijk zo ver,stipt om half negen gaat het licht uit, worden de elektrische kaarsen op het podium aangestoken en komt de band het podium op. Tijdens deze tour bestaat die band naast Beth zelf uit PJ Barth op elektrische gitaar, Jon Nichols op elektrische en akoestische gitaar, Bill Ransom op Drums en Bob Marinelli op bas.

Er wordt van wal gestoken met het meeslepende Sinner’s Prayer, een nummer dat ze samen met Joe Bonamassa uitbracht. Een redelijk stevig nummer waarin ze meteen al eens flink kan uithalen en waarin PJ Barth mag aantonen dat hij een waardige vervanger is van Bonamassa. De microfoonstandaard gaat al meteen een meter vooruit en tegen het einde van het nummer staat ze vooraan op de rand van het podium. Tijdens het tweede nummer, Delicious Surprise uit Screamin’ For My Supper, danst ze nog zwoel over het podium maar daarna gaat ze achter de piano zitten om er de rest van de avond haast niet meer van achter te komen.

Met het vrolijke Bang Bang Boom Boom weet ze de zaal wel in te palmen. Na twee nummers komt ze even achter de piano vandaan om Get Your Shit Together te brengen, in mijn opinie een van haar beste nummers uit de periode dat ze nog vocht tegen haar demonen maar vandaag miste ik toch wel een beetje de passie van vroeger. Ik dacht dat het niet meer stuk kon maar na het zwoele If I Tell You I Love You verdwijnt ze helaas weer achter de toetsen. Met The Mood That I’m In en Trouble gaat het tempo wel omhoog maar tijdens tijdens Blame The Moon valt het gewoon stil. Het pianostoeltje verhuist mee naar de voorkant van het podium waar ze het sensuele I’d Rather Go Blind zingt en waarin PJ Barth zich weer eens flink in kan uitleven. Mooi natuurlijk, een klassieker van formaat.

Hoewel de meeste van haar songs over haar niet zo fraaie verleden gaan zitten er toch vrolijk klinkende nummers tussen. Zo ook klinkt Might As Well Smile uit de nieuwe CD leuk in het oor maar zit er toch een donkere tekst in. Tijdens The Ugliest House On The Block en St. Teresa waagt ze zich aan de akoestische gitaar weliswaar ondersteund door Jon Nichols om daarna iedereen te bedanken en het podium te verlaten. Gelukkig laat ze het publiek niet te lang smeken en binnen de minuut staan ze terug op het podium om een encore te brengen. Sick wordt het uit de CD 37 Days, een stevig nummer uit de donkere periode met een geweldige drumsolo van Bill Ransom. Helaas blijft het bij één bisnummer en alhoewel er nog twee songs op de playlist staan stopt de show nog voor tien uur. Een schril contrast met haar vorige optreden in België waar ze met geen stokken van het podium te krijgen was. Het was een geslaagde avond maar naar mijn gevoel iets te veel rustige nummers, te veel piano en vooral véél te kort.

Walter Wouters
Foto © Jack Meulensteen

Setlist: Sinner’s Prayer (Don’t Explain) / Delicious Surprise (Screamin’ For My Supper) / Bang Bang Boom Boom (Bang Bang Boom Boom) /  Swing My Thing Back Around (Bang Bang Boom Boom) / Get Your Shit Together (Screamin’ For My Supper) / If I Tell You I Love You (Seesaw) / Blame The Moon (Immortal) / The Mood That I’m In (Better Than Home) / Trouble (Better Than Home) / Can’t Let You Go (Seesaw) / I’d Rather Go Blind (Don’t Explain) / Might As Well Smile (Better Than Home) / The Ugliest House On The Block (Bang Bang Boom Boom) / St. Teresa (Better Than Home) / Sick (37 Days)

 

 

Bang Bang Boom Boom

 

The Mood That I’m

 

St. Teresa