MOULIN BLUES 2016 @ OSPEL, NL - 07/05/16

Na een korte nachtrust begeven wij ons terug naar de Ospelse weide voor Mike’s Electric Mud. Dit vijftal komt uit de buurt van Ospel en speelt een thuiswedstrijd. Het is exact een jaar geleden dat deze band hun eerste optreden gaf en nu mogen zij al openen op het grootste bluesfestival van Nederland. Het repertoire dat zij brengen is de ruwe punkblues in de stijl van wijlen Lester Butler. Dit genre is nog razend populair in Nederland en bijna elk jaar staat er een band op Moulin Blues die de mosterd haalt bij deze legendarische harpvirtuoos (denk maar aan The 44’s, Drippin’Honey, Big Pete Blues Band enz.). Was het door het goede weer of door de grote vriendenkring van de groep, maar er waren al veel toeschouwers aanwezig toen Mike’s Electric Mud om 12 uur hun set aftrapte. Zij brachten een uurtje onderhoudende blues met een hoofdrol voor de scheurende harmonica van Maikel van Bogget. Ook beide gitaristen brachten functionele solo’s. De set bestond enkel uit covers van The Red Devils of covers die The Red Devils zelf op hun setlist hadden zoals ‘Cross My Heart’ van Sonny Boy Williamson en ‘Mr. Highway Man’ van Howlin’ Wolf. Geen eigen nummers maar Mike’s Electric Mud liet ons nog eens horen wat voor prachtige erfenis Lester Butler heeft achtergelaten.

Eerste act in het MB-café, het zijpodium, is The Mighty Ya-Ya. Frontman van deze band is Little Louis, een Eindhovenaar, die onder eigen naam al een aanzienlijke reputatie heeft opgebouwd in Nederland en België. In 2012 vond hij het tijd om zich te herbronnen en richtte hij The Mighty Ya-Ya op. Oorspronkelijk speelde Little Louis met band vooral Chicagoblues en solo bracht hij eerder Countryblues. Met zijn nieuwe band gaat het er veel heftiger aan toe. Met goede wil zou je het rammelende garagerock of stonerblues kunnen noemen. Even een kwartiertje meegepikt van het optreden, maar mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de vroegere Little Louis.

Travellin’Brothers

Een band die ik nog niet gezien had, maar veel van verwachtte zijn de Travellin’Brothers. Dit zestal komt uit Bilbao (Spanje) en won vorig jaar de Europan Blues Challenge. De band is al 10 jaar on the road en heeft 7 albums uit, maar blijkt vooral een uitstekende liveband. De groep bestaat uit zes muzikanten, maar opende verrassend als duo (zanger en gitarist) waarbij de andere muzikanten zich stelselmatig vervoegden. Hun set was zeer afwisselend: het bevatte zowel swingende jazzy nummers als pure Memphis soul. Zelf een uitstapje naar mambo konden ze zich permitteren. Eén van de vele hoogtepunten was een BB King medley. Ook het gospelklinkende ‘Love, Joy & Happiness’ deed de tent meezingen uit volle borst. Eind augustus staan deze Spaanse entertainers op Gevarenwinkel. Mis ze niet was de leuze na deze performance. Van het zuiderlijke Bilbao naar het noorderlijke Oslo, in Ospel duurt dat maar een podiumswitch van 30 minuten. Joakim Tinderholt is momenteel de hotste act uit Noorwegen. Al meer dan 10 jaar is Joakim en zijn band actief en pas vorig jaar verscheen hun album ‘You Gotta Do More’. Deze plaat komt gretig aan bod in hun setlist. De nummers uit hun debuutalbum die blijven hangen zijn ‘Stumble & Fumblin’, ‘I Need A Woman (‘Cause I’m A Man) en ‘It Your Voodoo Working’. Verder hoorden wij een paar nummers van Bo Diddley en Freddie King. Opvallend was dat deze band vooral korte, gebalde nummers bracht. Joakim houdt duidelijk van de vintage R&B uit de jaren ’50. Hij deed mij qua sound denken aan onze eigen Marc Tee. Joakim en zijn band mochten als eerste van deze middag bissen met Little Richard’s ‘Slippin’ And Slidin’’.

Birds Of Chicago

De optredens in het MB-Café en het hoofdpodium overlappen elkaar, dus vaak kunnen wij maar een fragment van het concert in de kleine tent meepikken. Birds Of Chicago was de tweede groep die op het zijpodium stond geprogrammeerd. Deze band draait rond het duo Allison Russell en JT Nero, en vandaag aangevuld met 3 extra muzikanten. Ondanks de groepsnaam heeft hun sound niets met Chicagoblues te maken. Het is eerder een mix van country, soul, folk en rock. Met ‘Real Midnight’ heeft het duo een sterk nieuw album uit, dus was het afwachten hoe dit live vertaald ging worden. Ondanks het charisma en vocale talent van Allison komt de subtiele muziek van deze band niet tot hun recht in deze luidruchtige omgeving. Zet deze band in een concertzaal met een luisterpubliek en je hebt prachtig concert. De 4de act op hoofdpodium was de onbekende Devin Cuddy Band. Devin blijkt de zoon te zijn van Jim Cuddy, die bekend is van de Canadese countryrockband Blue Rodeo. Devin koos echter voor de blues. Helaas kwam ook zijn optreden niet goed uit de verf. Zijn pianoblues kon niet opboksen tegen de luid keuvelende Nederlanders. Hij bleek ook last te hebben van de warmte en stopte zelfs 10 minuten te vroeg. Geen idee of deze twintiger nog een tweede kans krijgt in Europa, maar in de juiste zaal zou zijn aangename stem beter tot zijn recht komen.

The Record Company

Ook onbekend, maar wel geslaagd met het inpakken van de volledige tent was The Record Company. Dit trio was last minute opgetrommeld om Sonny Landreth (die zijn volledige Europese tour cancelde) te vervangen. Hun no-nonsens sound en positive vibe zorgden ervoor dat deze heren één van de grootste verrassingen van het voorbije weekend werden. Ze beschouwen zichzelf niet als een typical bluesband, maar als een rockband die zich laat beïnvloeden door de blues van John Lee Hooker, de punkdrive van The Stooges en gitaarriffs van de Rolling Stones. Kenmerkend voor hun sound is het rauwe slidewerk van frontman Chris Vos. Een extra meerwaarde van deze band uit L.A. is dat zij resoluut voor eigen songmateriaal kiezen. Chris excuseerde zich dat hij uiteindelijk toch een cover moest spelen omdat zij niet voorzien hadden om teruggevraagd te worden voor een bisnummer. Dit deden ze met ‘Tallassee Lassie’ van Freddy Cannon. Ook rauw, daar dan pure outlaw-country was Dead Bronco. Deze band komt net als Travellin’ Brothers uit Bilbao, maar tapt uit een heel ander vaatje. In tegenstelling tot Birds Of Chicago was Dead Bronco wel opgewassen om MB-café in te palmen. Hun muziek werkte zeer aanstekelijk. Het klonk als Johnny Cash, Hank Williams en Dale Watson overgoten met een rockabillysausje. De vol getatoeëerde frontman Matthew Horan is een Amerikaan (uit Florida) die in Spanje verzeilde. De klassieke onderwerpen van dit genre, drank en liefdesproblemen, liepen als een rode draad door de set. De titels van gebrachte nummers zeggen genoeg: ‘Drink To Regret’, ‘Hard Liquor Goes Down Quick’, ‘Liberation Of A Married Man’ en ‘Lonesome Bed Time Blues’. Ik kan mij niet herinneren of er ooit twee Spaanse bands op een bluesfestival stonden, maar twee keer speelde de bands de economische crisis van zich af.

Ian Siegal & Jimbo Mathus

Ian Siegal & Jimbo Mathus mochten afsluiten op het zijpodium. Ian hoeft weinig  introductie als de populairste Britse bluesartiest en is hier in Ospel kind aan huis. Amerikaan Jimbo Mathus is bij ons minder gekend, maar hij is een singer-songwriter die zijn metier beheerst. Ian leerde hem 4 jaar geleden kennen toen hij het album ‘Picnic Sessions’ ging opnemen in Mississippi. Ze werden drinking buddies en vonden dat ze ook eens samen moesten touren en een album opnemen. Resultaat van deze samenwerking werd vast gelegd op ‘Wayward Sons’ en verscheen in maart 2016. Beide zangers wisselen elkaar af op de vocalen. Ian speelt vooral akoestische gitaar en Jimbo bespeelt akoestische gitaar, mandoline en harmonica. Het nieuwe album bevat 21 nummers en hiervan komen de meesten aan bod in de 2 keer 45 minuten speeltijd die hun gegund is. De sfeer is net als het album zeer ontspannen en het vakmanschap druipt er vanaf. De enige vrouwelijke hoofdact van het festival was Danielle Nicole. Deze jonge dame zat in de succesvolle familieband Trampled Under Foot en trad met deze formatie ook op Moulin Blues in 2012. Na 13 jaar met haar broers op te treden vond ze het tijd om op eigen benen te staan. Danielle heeft een ontwapende charme en beschikt over een indrukwekkende strot waarmee ze tot één van de beste blanke blueszangeressen mag beschouwd worden. Ze werd begeleid door 3 ervaren heren die vooral in functie van haar speelden. Ze schroefde het tempo in het midden van de set terug om 2 nummers solo op akoestische gitaar te brengen. Tijdens het bloedmooie Dolly Parton’s ‘Jolene’ ging Danielle emotioneel zo diep dat ze haar tranen niet kon bedwingen. Duizenden mensen voelden plots de pijn die zij voelde. Maar ook met de stevige nummers zoals ‘You Only Need Me When You’re Down’ en het funky ‘Fade Away’ overtuigde ze helemaal. Ook de bissen waren bij haar top. Wat dacht je van een ontroerende ‘Purple Rain’ en een verpletterende Led Zeppelin’s ‘Whole Lotta Love’?

Jason Ricci

Na deze triomf viel Jason Ricci tegen. Elke bluesliefhebber is blij dat deze harmonicavirtuoos terug is na een periode van verslaving, gevangenis en rehab. Eind november 2015 zagen wij hem zijn Nederlandse comeback (na 6 jaar afwezigheid) maken in Venlo. Toen werden wij bediend met een set van meer dan 3,5 uur (!) en stond de begeleiding uit de band van Enrico Crivellaro. Ook zijn verloofde Kaitlin was aanwezig en kwam enkele nummers meezingen. Het deed goed om de enkele kilootjes bijgekomen Jason terug gelukkig te zien zowel privé als op het podium. Voor deze tour had hij zijn eigen Amerikaanse band, The Bad Kind, meegebracht. Het grootste verschil met zijn vorige band New Blood is dat hij nu met 2 gitaristen werkt. John Lisi is een flitsende gitarist die net als Jason graag met effectpedalen werkt, terwijl veteraan Sammy Hotchkiss eerder van het princiepe ‘less is more’ is. Tijdens de intro stelde Jason alle muzikanten voor en beide gitaristen mochten al soleren tijdens dit eerste nummer. Na deze doelloze start herpakte hij zich met een energieke ‘Done With The Devil’. Ook het trage ‘Double Trouble’ was best te pruimen. Daarna kende de set een behoorlijke dip. Jason begon lang te preken en ook de gitaristen mochten minuten lang freaken zodat er 20 minuten verloren gingen. De laatste fase van concert was terug top. De manier waarop hij volledig opgaat in zijn autobiografische ‘Broken Toy’: I’m an outsider, I’m a misfit, not a girl, nor boy, I feel like a broken toy. Schitterend! Als uitsmijter kregen wij nog de punksong ‘I Turned Into A Martin’. Tien jaar geleden zag ik Jason voor het eerst. In mei 2006 trad hij toen op het (helaas) vergane Spring Blues te Ecausinnes. De verpletterende indruk die hij toen achterliet was overweldigend. In eind jaren 2000 zagen wij nog legendarische marathonoptredens in de Crossroads (Antwerpen) en Café Meulenberg (Millegem). Met Shawn Starski had hij een spitsbroeder die Jason’s harpuithalen perfect kon counteren met knap gitaarspel. Vanavond had ik het gevoel dat de virtuositeit boven de song ging en dat was jammer. Ik telde 9 nummers voor een show van 90 minuten. Ondanks zijn mindere beurt in Ospel zien wij graag uit naar Swing Wespelaar waar de vernieuwer van harmonicatechniek zijn Belgische comeback zal maken.

Gov’t Mule

Ook de afsluiter Gov’t Mule staat bekend voor zijn lange nummers. In 1994 ontstond Gov’t Mule als zijproject van The Allman Brothers Band. Gitarist Warren Haynes en bassist Allen Woody zochten nog een extra band om uren te kunnen jammen. Allen Woody overleed in 2000, maar Warren Haynes zette dit project verder en Gov’t Mule groeide uit tot één van de grootste Southern Rockbands. Warren Haynes behoort volgens muziekmagazine Rolling Stone tot de 25 beste gitaristen aller tijden. Deze lijst is zeer subjectief en is al door vele muziekliefhebbers bekritiseerd, maar het is duidelijk dat wij met een begenadigd gitarist te maken hebben. Warren beheerst als gitarist alle genres en heeft vanavond duidelijk gekozen voor een bluesgerichte setlist. Zo herkenden wij Albert King’s ‘Feel Like Breaking Up Somebody’s Home’ en ‘The Hunter’, Etta James’ ‘I’d Rather Go Blind’ en Sonny Boy Williamson’s ‘Good Morning Little Schoolgirl’. Warren’s eigen beste song zat in de bis: Soulshine. Persoonlijk ben ik meer fan van Warren’s solowerk, maar Gov’t Mule was een headliner van hoog niveau en die het talrijk opgekomen publiek kon bekoren.

Het voorbije weekend was er heel wat moois te horen, maar Danielle Nicole ging met de hoofdprijs lopen. Travellin’ Brothers en The Record Company waren de revelaties en zullen tijdens het komende festivalseizoen zeker gestrikt worden door de diverse programmators. De combinatie van het mooie weer en het aangeboden programma zorgden voor een grote publieke opkomst. Op naar de 32ste editie zouden wij zeggen.

 

Kris Vermeulen

Foto © Manon Houtackers & Eric Schuurmans

meer foto's

 

 

THE MIGHTY YA-YA : VIDEO

 

TRAVELLIN' BROTHERS : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 JOAKIM TINDERHOLT & HIS BAND : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

 

 DEVIN CUDDY BAND: VIDEO 1 - VIDEO 2

BIRDS OF CHICAGO : VIDEO 

 

THE RECORD COMPANY : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

IAN SIEGAL & JIMBO MATHUS - VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

DANIELLE NICOLE : VIDEO 1 - VIDEO 3

  

 JASON RICCI & THE BAD KIND : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

GOV'T MULE : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

OSPEL, NL - 07/05/16

 

Travellin’Brothers

Joakim Tinderholt

Birds Of Chicago

Devin Cuddy Band

The Record Company

Dead Bronco

Ian Siegal & Jimbo Mathus

Danielle Nicole

Jason Ricci

Gov’t Mule