LUDOVICO EINAUDI @ BOZAR, BRUSSEL - 10/05/16

Overal waar hij komt zijn de zalen al lang op voorhand uitverkocht en ook als je slechts één van zijn dozijn albums hebt beluisterd begrijp je waarom. De Italiaanse componist/pianist en producer Ludovico Einaudi kan zowel solo als met zijn kwintet in een mum van tijd een magische hetzij bevreemdende sfeer creëren, waarbij de term minimalistisch hem oneer aan doet. Zijn composities zijn immers rijk aan emoties en verbeelding. Zoals hij daar met de rug naar het publiek toe aan zijn vleugelpiano zit, volledig gefocust op het toetsenklavier en op de vijf medemuzikanten rond hem, schept hij een bepaalde ingehouden verwachting die bij de allereerste compositie wordt ingelost.

Geen betere plaats dan de majestueuze Henry LeBoeufzaal om de muziek van Ludovico Einaudi volledig tot zijn recht te laten komen. En ook de suggestieve videoprojecties, de kaarsen of bliksemschichten hielpen mee om alle elementen van zijn muziek aan bod te laten komen, waarin licht, schaduw, dageraad en nacht hun eeuwig spel lijken te spelen. Zijn laatste album ‘Elements’ ontvouwt al die verwarrende schoonheid als een symfonisch sprookjesboek alsof Alice je inwijdt in haar wondere wereld, maar in dit geval dus Ludovico die pareltjes als ‘Drop’, ‘Whirling Winds’ en ‘Four Dimensions’ de zaal in stuurt. Ook al de instrumentalisten, met hun diverse exotische namen, hadden hun aandeel in het muzikale kleurenpalet waarbij afgewisseld werd met viool, cello, gitaar, xylofoon, bas, zingende zaag, vibrafoon, drum, calebash, tamboerijn of cabasa. In het duister was het niet steeds te onderscheiden welk instrument werd opgepakt en vaak tekenden de muzikanten zich als schimmen tegen het lichtdoek af wat het kosmische geheel versterkte.

Het concert werd opgevat als een soort drieluik met in het middengedeelte de componist solo aan zijn piano die dan, terwijl het publiek ademloos luisterde, zich volledig wijdde aan zijn intimistische muziek als een eeuwige deining van de zee of het onophoudelijk aanspoelen van de golven. Dan herken je in hem ook de filmcomponist die in de bevrijdende slotscène van de film ‘Intouchables’ een diepmenselijke melancholie wist te weven. Ook met ‘Song For Gavin’ wist hij te ontroeren. Wanneer hij echter opging in het compositorisch geheel van het vijfkoppig ensemble met hemzelf en de piano als middelpunt dan ging zijn muziek andere richtingen uit, soms cyclisch of repetitief, dan weer aanzwellend of explosief. Terwijl schoven lichtprojecties als landschappen, wolken, geologische vormen of wiskundige formules voorbij in een nimmer aflatende beweging van  grijpen en loslaten, om je alzo mee te voeren naar het droomgebied van de verbeelding.

De composities volgden elkaar op als evenzovele muzikale en visuele tableaus, soms omzoomd met oplichtende kaarsen, waarin je aangezogen werd op de klanken van Einaudis veelzijdig en bedwelmend pianospel. Maar vooral ook de cello en viola en de drumslagen op de vellen of calabash verrijkten het klankgeheel dat zowel klassiek, experimenteel en episch als filmisch en bluesy kon uitwaaieren. Vooral ‘Elements’ met die hamerslag op de toetsen en de zware drum was één van de vele hoogtepunten, of ook ‘Night’, ‘Numbers’ en vooral het aangrijpende zielsmooie ‘Experience’ met viool. Bij een concert van Einaudi kan je echter nauwelijks van hoogtepunten spreken omdat de componist je als het ware deelgenoot maakt van de ongrijpbare soundtrack van het leven. Soms kleurden zijn composities zelfs quasi mythologisch toen Thor als een woedende godheid een sound van donder en bliksem liet uiteenspatten. Dat is immers eveneens een talent van de Italiaanse componist uit Turijn die met zijn piano als mythische krachtbron zowel kan toveren, suggereren als dirigeren. Het zowel jonge als oudere publiek reageerde na afloop met overweldigend applaus en een tweevoudige staande ovatie waarna het gezelschap van rasmuzikanten enkele toegiften gaf, o.m. ‘Divenire’ als een feest van de zinnen, zowel visueel als auditief. De verleiding hierna was groot om aan de drukke merchandisingtafel alle ontbrekende albums te gaan kopen tussen zijn bejubelde ‘I Giorni’ uit 2001 en het fascinerende ‘In A Time Lapse’ uit 2013.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 



 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

BOZAR, BRUSSEL - 10/05/16