AN EVENING WITH GRAHAM NASH THIS PATH TONIGHT TOUR @ DE ROMA, ANTWERPEN – 31/05/16

Wanneer een artiest van het kaliber Graham Nash onze contreien aandoet zijn de verwachtingen immer hooggespannen. Afgaande op de recente passages van Crosby, Stills & Nash in Casino Kursaal, Oostende in 2013 en in Vorst Club in 2015 staat het bekende trio, inmiddels zeventigers nog altijd garant voor vitale optredens. Toen Nash een solo toer aankondigde n.a.l. van zijn 6de solo album, zijn eerste in 14 jaar, is de vraag vooraf of de 74 jarige Nash zonder zijn companen in staat zou zijn in zijn eentje de magie van CSN te benaderen laat staan een heel optreden zou kunnen boeien. Gelet op de kwaliteit van zijn nieuwste werkstuk is die vrees voorbarig. En solo betekent in de praktijk een duo samen met meestergitarist Shane Fontayne (van Lone Justice, Bruce Springsteen, C,S&N en Jackson Browne faam) waarmee Nash samenschreef en alle nummers van de nieuwe plaat inblikte.

Na kennis te hebben gemaakt met de uitstekend bij stem zijnde Nash en de expressieve maar o zo efficiente gitaarinvulling van Fontayne blijkt alle scepsis overbodig. Nash opent gezwind met twee klassiekers uit zijn Hollies verleden “Bus Stop” en “King Midas In Reverse” en al bij het derde nummer, een frivole rit met de “Marakkesh Express” is eenieder geheid mee aan boord om niet meer af te stappen tot het einde van deze memorabele rit.

Graham Nash is altijd al als de mindere component van het illustere kwartet C,S,N&Y aanzien geworden. Ook als songschrijver moest hij het in mijn geheugen afleggen tegenover zijn kompanen. Toch is zijn rol als bandleider en verzoener onmiskenbaar, is hij verantwoordelijk voor hun grootste hits én voor de uitgekiende close-harmonyzang en chemie. Zonder zijn aanwezigheid zou wellicht nooit sprake geweest zijn van CSN of CSN&Y laat staan dat de band tot vorig jaar nog steeds met groot succes actief was. Wie vanavond in de Roma is en vooraf enige scepsis heeft tegenover Graham Nash zal wellicht zijn mening achteraf hebben herzien. Nash is op zijn 74ste nog steeds goed bij stem, zingt haast feilloos met een professionele inleving die zijn songs een urgentie verlenen. In het gezelschap van Shane Fontayne heeft Nash een droomgitarist die zijn songs naar een hoger echelon tillen door de veelzijdige vindingrijke gitaarspinsels die de songs een voor een spannend houden. Bovendien klinkt Nash maatschappelijk en politiek engagement uit zijn songs oprecht en jammergenoeg nog actueel. Dat gold al aan het eind van de sixties voor songs als een welgemeend “Immigration Man” en het ecologisch bewuste “Wind On The Water” in het eerste deel als voor de anti-oorlogsongs, het wat naieve “Military Madness” met een meegescandeerd “no more war” aan het eind en een betoverend “Oh! Camil (The Winter Soldier)”(over een gevierd vietnam veteraan Scott Camil die achteraf tot inkeer kwam en zijn medailles naar Washington terugstuurde) in het tweede deel. De nieuwe protestsong “Mississippi Burning” handelt over 3 studenten/activisten die in de jaren 60 werden vermoord omdat ze zwarte mensen hielpen bij het bekomen van mogelijks stemrecht, een aanklacht tegen racisme en nog steeds een heikel punt in de USA. Nash huivert bij de gedachte aan Trump als mogelijk president van de VS. Het country getinte “Wasted On The Way” sluit met mooie C,S&N samenzang relaxed het eerste deel af.  

Belangrijk in heel het proces van wederopstanding van Nash als solo artiest is zijn nieuwe plaat die een weergave is van de omwenteling in zijn privé-leven waarvan de titelsong “This Path Tonight” muzikaal geen hoogvlieger is maar staat voor de emotionele reis die Nash nu maakt in zijn leven. Uit die nieuwe plaat komt een emotioneel voelbaar “Myself At Last” geschreven voor de nieuw gevonden liefde en eigenlijk de blauwdruk voor de twintig songs die Nash schreef in een maand tijd en in acht dagen opnam. Hét kippenvelmoment uit het eerste deel dat ook geldt voor “Lady Of The Island” in het tweede deel. Verder ook “Golden Days” een nostalgische terugblik over zijn tijd bij The Hollies en “Back Home”, opgedragen aan zijn vriend Levon Helm, de in 2012 overleden drummer van The Band maar tevens aan alle muzikale vrienden die zijn ontvallen. Allen mooie songs met zorgvuldig ingevulde gitaarpartijen van Shane die in zijn eentje de afwezigheid van een ritme sectie doet vergeten . Nash houdt niet alleen de aandacht vast tijdens het zingen maar komt ook sympathiek over door zijn communicaties met het publiek bv. wanneer hij het verhaal vertelt dat de “Cathedral” song inspireeerde: hoe hij in de jaren 70 wat tijd overhad en een reis naar Stonehenge ondernam waar hij bij een kathedraal gekomen op het graf stond van een gesneuvelde soldaat die stierf in 1799. De soldaat en Nash bleken dezelfde geboortedatum te delen… 

Tussendoor is het wegsmelten bij een aantal pareltjes uit zijn debuutplaat ‘Songs for Beginners’ (1971) van lang geleden als “I Used to Be a King” (met knappe samenzang en een prachtige gitaarsolo van Shane) en een sober “Sleep Song”. Bij de intro van dit liefdesliedje geeft Nash nog mee dat het fijn is om met z’n tweeën op het podium te staan en muziek te maken zonder te moeten overleggen met de andere 3, een duidelijke sneer naar de perikelen met zijn oude C,S,N & Y makkers waarvan de toekomst bezegeld lijkt. Ook de hits worden niet vergeten wanneer Nash oproept om hem bij te staan voor het onvergeetbare “Our House”. Wat melig miscchien maar volledig passend om aan het eind van deze gedenkwaardige avond een alom gerespecteerd songwriter te vieren al meezingend, met even later nog een meezingstonde tijdens “Teach Your Children”. Tegen dan is iedereen rechtgeveerd voor een staande ovatie. In die encore ook een verrassende versie met Nash en Fontayne aan een micro gekluisterd voor een intieme uitvoering van de Beatles song “Blackbird”. Voor mijzelf de perfecte avond wegens dik anderhalf uur een verwenning van mijn muzikale comfortzone: het samengaan van stem en gitaar in het vertolken van prachtige singer-songwriterliedjes. 

Marc Buggenhoudt

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Set 1:
1.Bus Stop (The Hollies single)/(The Hollies: Bus Stop, 1966)
2.King Midas in Reverse (The Hollies single)/The Hollies: Butterfly, 1967), (Crosby, Stills, Nash & Young: 4 Way Street, 1971)
3.Marrakesh Express (Crosby, Stills & Nash song) (Crosby, Stills & Nash: Crosby, Stills & Nash, 1969)
4.I Used to Be a King (Songs for Beginners, 1971)
5.Immigration Man (Crosby & Nash song) (Crosby & Nash: Graham Nash/David Crosby, 1972)
6.Sleep Song (Songs for Beginners, 1971)
7.This Path Tonight (This Path Tonight, 2016)
8.Myself at Last (This Path Tonight, 2016)
9.Wind on the Water (Crosby & Nash: Wind on the Water, 1975)
10.Wasted on the Way (Crosby, Stills & Nash song) (Crosby, Stills & Nash: Daylight Again, 1982)
Set 2:
11.Military Madness (Songs for Beginners, 1971)
12.Oh! Camil (The Winter Soldier) (Wild Tales, 1973)
13.Lady of the Island (Crosby, Stills & Nash song) (Crosby, Stills & Nash: Crosby, Stills & Nash, 1969)
14.Golden Days (This Path Tonight, 2016)
15.Mississippi Burning (This Path Tonight [Deluxe Edition], 2016)
16.Back Home (This Path Tonight, 2016)
17.Cathedral (Crosby, Stills & Nash song) (Crosby, Stills & Nash: CSN, 1977)
18.Our House (Crosby, Stills, Nash & Young song) (Crosby, Stills, Nash & Young: Déjà Vu, 1970)
Encore:
19.Blackbird (The Beatles cover)
20.Teach Your Children (Crosby, Stills, Nash & Young song) (Crosby, Stills, Nash & Young: Déjà Vu, 1970)

 

 


 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

DE ROMA, ANTWERPEN – 31/05/16