BOUDEWIJN DE GROOT @ CULTUREEL CENTRUM, HASSELT – 22/05/16

In 1964 nam Boudewijn De Groot zijn eerste plaat op, samen met Lennaert Nijgh die de teksten leverde voor het album. Bijna jaarlijks leverde het duo een vinyltje af tot De Groot in ’68 besloot om het in het Engels te proberen. Hij ging met beatband Names And Faces aan de slag en veranderde de naam in The Tower maar verder dan twee floppende singles kwamen ze niet. Onder Session probeerde hij het nog een keer met Rick van der Linden maar ook dat stelde niet veel voor. Na een korte periode nam Boudewijn terug contact op met Nijgh en Hoe Sterk Is De Eenzame Fietser blies zijn carrière nieuw leven in. Vele albums en concerttournees volgden tot er twee jaar geleden een afscheid aangekondigd werd. Vaarwel, misschien tot ziens zou de laatste worden. Tezelfdertijd was De Groot bezig met Achter Glas, zijn nieuwste album, dat tevens de titel was voor deze kleine theatertournee.

Net 72 geworden (20 mei – 2 dagen geleden) wierp Boudewijn De Groot samen met z’n begeleidingsband een blik in de geschiedenis. In het openingslied "Heemsteedse Dreef" bezong hij de steden en landen die indruk nagelaten hadden in zijn vijfenvijftig jarige carrière, maar ook het dorp Heemstede, waar hij z’n hart verloren had en waar hij steeds weer thuiskwam. Ook in "Het Meisje En Het Blauwe Meer" werd achterom gekeken, deze keer naar De Groots Gentse periode. Het publiek hoorde dat het goed was. "Weerzien" ging over een jonge, stukgelopen relatie en de angst om elkaar later terug te ontmoeten en voelen dat de verliefdheid nog niet verdwenen was.

Hierna dook ie muzikaal in z'n verleden. Boudewijn had ervoor gekozen om klassiekers zoals "Verdronken Vlinder" en "Testament" achterwege te laten wegens al te veel gespeeld en koos voor de vergeten pareltjes. "Als Jij Niet Van Me Houdt" was het eerste in de rij, even later volgde het enkel op single uitgebrachte "De Kinderballade". Tussendoor bracht De Groot "Ik Speel Gitaar", een tekst van Jan Rot die hij van muziek voorzien had en "Lente", van de Vlaamse zanger/dichter Peter N.G. Colpaert. Het zou niet de laatste keer zijn dat hij andermans teksten bracht.

De podiumopstelling was eerder ongewoon. Boudewijn zat als het ware op een verhoogje "op de achtergrond". Links van hem, een trapje lager en iets meer naar voren zat z'n zoon Marcel die gitaar speelde, aan zijn rechterzijde -op dezelfde hoogte- zat basgitarist Wilbrand Meinschke. Naast het verhoog aan dezelfde kant had Nick Bult plaatsgenomen die piano en keyboards voor zijn rekening nam. Deze niet alledaagse indeling zorgde ervoor dat "Schemering" en "Piëtà", twee ingetogen gespeelde liederen, een intieme sfeer gecreëerd hadden omdat Nick en Marcel even waren weggegaan. Met volledige band werd "Witte Muur" stevig rockend ingezet en van bluesy ondertoon voorzien. Vooraleer ze hun pauze namen bracht het viertal "Hoe Moet Ik Het De Stad Vertellen" dat het publiek zittend deed swingen.

Bij de herneming ging Boudewijn De Groot twintig jaar in de tijd met "Een Wonderkind Van 50" en net als bij het openingslied overliep hij zijn loopbaan als liedjeszanger. Met "Achter De Hemelpoort" en "Een Tip Van De Sluier" bewees ie dat hij verschillende genres aankon en vlotjes van rock naar blues tot kleinkunst overschakelde. Daarna kwam het nieuwere werk weer aan bod. "Anamorfose" vertelde het verhaal van de zwijgzame vader, "Metamorfose" ging over zichzelf en "Achter Glas" was een schets van het familieportret De Groot. Tussen de nummers door lichtte Boudewijn de liederen toe die zeer persoonlijk waren.

"Vlucht In De Werkelijkheid" maakte een tijdsprong van 32 jaar en werd afgelost door het vier jaar oudere "Geen Carnaval", een hevig maar vrolijk liedje dat uit z’n psychedelische periode stamde maar een hedendaags jasje aangemeten was. Het voorlopig laatste nummer was een liefdeslied voor alle fans en dus vandaag speciaal voor de mensen in Hasselt. "Wegen" werd warm onthaald en publiek bedankte de band met een staande ovatie. Na enkele minuten kwam Boudewijn alleen tevoorschijn voor naar eigen zeggen een gezellig deuntje. Eerst werden de techniekers en medewerkers vernoemd / bedankt en toen zette hij Freek De Jonges tekst "De Zwembadpas" in. Na de tweede strofe kwamen de muzikanten erbij en de sfeer werd meteen een stuk joliger. Naadloos sloot het heerlijke "Tante Julia" hier op aan en dit was de gepaste afsluiter van deze gevarieerde show. Hasselt bedankte een tweede keer met overdonderend applaus en een staande ovatie.

Dirk Vanhees

Foto © Berugi

 

Setlist :"Heemsteedse Dreef" (Achter Glas, 2015) / "Het Meisje En Het Blauwe Meer" (2015) / "Weerzien" (2015) / "Als Jij Niet Van Me Houdt" (Een Nieuwe Herfst, 1996) / "Ik Speel Gitaar" / "Lente" / "De Kinderballade" (single, 1977) / "Schemering" (2015) / "Piëtà" (2015) / "Witte Muur" (2015) / "Hoe Moet Ik Het De Stad Vertellen" (Het Eiland In De Verte, 2004) - PAUZE -"Een Wonderkind Van 50" (1996) / "Achter De Hemelpoort" (Lage Landen, 2007) / "Een Tip Van De Sluier" (Van Een Afstand, 1980) / "Anamorfose" (2015) / "Metamorfose" (2015) / "Achter Glas" (2015) / "Ik Ben Een Zoon" (2015) / "Vlucht In De Werkelijkheid" (Maalstroom, 1984) / "Geen Carnaval" (1980) / "Wegen" (Waar Ik Woon En Wie Ik Ben, 1975) - BIS:"De Zwembadpas" (2004)  / "Tante Julia" (Hoe Sterk Is De Eenzame Fietser, 1973)

 

 

 

 



 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

CC, HASSELT – 22/05/16