ROOTS & ROSES @ LESSINES - 01/05/14

Traditiegetrouw staat 1 mei met stip in onze agenda! De 6 de editie oogde alweer helemaal top, we hadden er dus heel erg zin in. De extra troef bij het Roots & Roses festival door 2 tenten op te stellen is een heuse meerwaarde uiteraard: geen lange wachttijden van backlinewissel of soundcheck, de bands volgen elkaar op in een strak uurschema en we begeven ons telkens van de ' Roots 'stage naar de 'Roses 'stage en omgekeerd. Iets later dan voorzien krijgen we een stevige opener met The Glücks ,een duo uit Oostende met drumster Issy Glück, die een stevig potje kan drummen en ook een gedeelte van de vocals voor haar rekening nam. Ze ging hierbij stevig te keer wat resulteerde in een meer dan geslaagde opwarmer voor dit festival. 'Blood on my mind' en 'Rambler' zijn me bijgebleven, met opvallende tonen uit de gitaar van Alek Pigor, schitterend !

Snel naar de 2de stage want amper een paar minuten later stond daar Boogie Beasts klaar! Ik zag deze band al meer en wist dus wel dat deze garant staan voor een vette set met Mat Dalle (zang/itaar), Jan Jaspers (zang/gitaar), Fabian Bernardo (harmonica),Gert Servaes (drums). 'Would you please shut up' waarbij Fabian een stevig stukje harp hanteerde, was meteen de aanleiding van het feestje dat deze band opbouwde. 'Soul on fire'en 'Honey white' met opvallende mooie stukken drumwerk van Gert. Duidelijk dat de band er heel erg veel zin in had , wat smaakte dit op een vrijdagmiddag! 'Running like a dog' bleek een mooie song te zijn waarbij gitarist Jan me wist te bekoren. De band sloot hun set af met 'Hey hey hey', een Muddy Waters song en 'Disco blues'. Toegeven, dit was een topper van formaat.

Op naar het 'Roses' podium met Louis Barabbas, een te gekke bende uit Sint Louis met Louis (zang/gitaar/ritme), Matthew Cleyhorn (lead gitaar/lap steel), Fran Lydiatt (piano/orgel/accordeon), Biff Roxby(trombone), Dan Watkins(bas) enTom Cleyhorn (drums). 'As I walk' bleef bij met schitterend drumwerk van Tom. Gekkebekkentrekker Louis wist de tent uit zijn dak te laten gaan, mede door zijn gekke danspasjes. Tijd alweer om bij het 'Roots' podium te zijn. Hier stond 'Hackensaw boys' klaar uit Virginia, een bluegrassband die aansloeg, met voornamelijk songs uit hun nieuwe cd bracht 'Don't let me go down' en 'You want me to change' brachten ze heel mooi. 'Wolves Howling'v an hun gloednieuwe 45 toeren vinylplaat, klasse dit! Hierna volgt een stevige rock & roll band met 'Daddy' long legs. Waarbij Daddy (zang/hammond), Murat Ahtürk (gitaar) en Josh Styles (drums) voor het stevig potje rock zorgde, en of het rockte met op de setlist ondert andere 'Evil eyes on you', 'Witch Hunt' en 'Death train blues' uit hun cd 'Blood for the soul'. Drummer Josh maakte een opvallende indruk op me waarbij het stevige gitaarwerk van Murat me heel erg aanspraken. Klassebakken!

Op naar Rory Black, de blueszangeres die opende met een Robert Johnson song 'Me and the devil', het bracht een rustig sfeertje in de tent, al moet ik toegeven dat dit me een beetje tegen viel, had ooit eerder Rory beter gehoord. Toch staan pareltjes op haar tracklist zoals 'I'll be bound', een Muddy song en 'I'll be with you' (Gary Davis), een ware lovesong. Rory sloot af met het wondermooie 'Lovin' whiskey'. Haar versie bracht ze opvallend mooi. Intussen hoorden we al de korte soundcheck van The Computers. Met Alex Kershaw (zang), Fred Ansill (gitaar/piano), James Mattock (gitaar), Tom Mc Mahon (bas) en Aldan Sinclair (drums). Hun opener 'I'm burn' was meteen de aanleiding tot een funky set. Bij 'I can't teach you' hoorden we opvallend de hammondspeler op de voorgrond, prachtig gebracht! Het publiek genoot...zoveel was duidelijk!

Dan naar de volgende band van dit festival, wat ging alles in een razend snelle tempo, er bleef amper tijd over om ons van wat gerstennat te voorzien. De Zwitserse band Hell's kitchen aan de orde dus. Ik zag deze band hier on stage in 2010 meen ik dus wist ik dat dit een topper was en niet te missen! Opvallend hierbij de sexy stem de frontman in 'My tall girl’ waarbij de bassist ook een staaltje kunnen vertoonde ! Gewoon te gek! Dit trio is zeer zeker een harmonie tussen traditionele blues en urban sound, waarbij ik ook enige metal invloed hoorde, een band die het publiek ook heel erg smaakte.

Giacomo Panarisi, leadzanger van Romano Nervoso, een Belgische groep die dit jaar blijkbaar heel erg in de kijker staat. Een groot gedeelte van hun setlist is dan ook in het Italiaans gezien de roots van de frontman, met een vleugje barok en kitch. Ze brachten hun versie van de song 'Roots & Roses' geschreven door Fred Lani van Fred & the Healers. Ik hoorde ook een Thorogood song, waarbij de frontman dezelfde glittertrekjes vertoonde als George. De band sloot af met 'Power of love'.

Op naar een topper van grote klasse The Excitements! Met opvallende zangeres Koko-Jean Davis. Deze band stond vorig jaar eigenlijk op de affiche maar annuleerde uiteindelijk door het overlijden van de moeder van zangeres Koko. Dat ze dankbaar was er nu te staan herhaalde ze meermaals. Deze Spaanse band uit Barcelona bracht in een 6 mans formatie met opvallende blazers heel wat moois uit hun laatste cd 'Sometimes ain't enough' met inspiratie uit vintage soul en rythm n 'blues. Dat bloedmooie Koko uitglipte toen ze op het podium kwam en op haar kontje viel kon de pret niet drukken, ze wist aardig in te spelen op elk mannenoog en flirte er op los, show gehalte die me aan Tina deed denken. 'Working night & day' kon me bekoren met Nicola op sax. 'I've beat again', een slowblues die ze subliem bracht, 'Keep you hands up my baby' en 'Rock my Over' zette de hele tent in vuur en vlam.Wat een uitstraling! Ze sloot af met een stevig klassieke twist, waarbij ze er een heel eigen touch aangaf. Haar verschijning op Roots & Roses ging niet ongemerkt voorbij en helemaal terecht. Merci Koko, een brok dynamiet met een explosieve stem.

Tijd voor Mudhoney, de band afkomstig uit Seatle,waar het mekka van de garagerock vandaan komt met in de bezetting Mark Arm (zang), Steve Turner(lead gitaar), Guy Maddison (bas) en Dan Peeter (drums). Mark is trouwens één van de stichters van de 'grunge'. Van alle bands uit Seatle eind jaren '80 zijn zij trouwens de enigen die nog actief zijn. Ik hoorde zelfs een gehalte bluesrock, wat ik uiteraard heel erg lust. Voornamelijk putten ze hun setlist uit hun cd 'Vanishing point' met het subliem gebrachte 'Touch me, I'm sick' die lang tussen mijn oren bleef hangen.

Vervolgens kwamen we toe bij de band waar we heel erg naar uitkeken: Wovenhand. Met alter ego David Eugene Edwards, voordien de frontman van 16 Horsepower. Toen deze splitte in 2005 kwam onder impuls van Eugene Wovenhand een stijl die Americana heet met alternatieve country vermengd en met zelfs een vleugje gospel. Edwards is niet voor niets zoon van een predikant uit Denver, Colorado. Het sfeertje dat de man teweeg bracht bij zijn act was gewoon waanzinnig mooi, zijn taal spreekt boekdelen met een link naar het spirituele, dat de belichting op het podium opvallend duister bleef stoorde me helemaal niet. Integendeel, het creëerde net wat het moest...ik geraakte er helemaal van in trance. De fotografen waren net iets minder opgezet met de afwezigheid van licht. 'Sinking hands' en 'Behind your breath' konden me helemaal overtuigen. Dit was zo mooi ! Ook 'Snake bit', de song die ik ken van Jim Suhler maar dan in een jasje gegoten. Dit was voor mij een heel waardevolle afsluiter die smaakte en raakte!

Dit was uiteraard het einde van een dagje Roots & Roses, waarbij een terechte pluim voor de organisatie. Misschien een tip voor een volgende editie: het aanbod van frisdranken is wel heel erg beperkt. Al smaken sapjes en water wel eens, ik hoorde vaak wel van mensen die om wat anders smeekten, en het niet echt budgetvriendelijk prijsje van de blauwe chimay (7 tickets) als je weet dat je €10 gaat betalen voor 9 tickets, dit is er naar mijn normen een beetje over.

Naar de crew toe, heel wat medewerkers die hun taak behoorlijk deden, daarentegen was ik getuige bij het optreden van de laatste band aan het podium van crew die duidelijk onder invloed waren van gerstenat. Wansmakelijk hoe zij tussen het podium en de persruimte de plak zwaaiden...dit ontsierde het hele optreden. Wij ergerden ons daar echt wel aan maar daar bleek geen gehoor naar. Dat daar dan ook nog eens de zanger van Romano Nervoso agressief uithaalde en een optreden verstoorde van een andere band siert de glitterboy helemaal niet. Naar mijn mening heb je verantwoordelijkheden bij het woord crew en ga je niet op je lappen op een festival waar ze op je rekenen. Hiervan zijn meerdere getuigen dus ik sluit me hierbij helemaal aan. Zonde gewoon!

Tineke Himschoot

Foto © Karim Hamid

Meer foto's klik hier © Karim Hamid

   

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

 

 

 

 
     
     
     
           

   

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

 

 

 

 

 

 
     
     
     
           


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

LESSINES - 01/05/14