MOULIN BLUES 2015 @ OSPEL, NL - 02/05/14

Na een korte nacht was om het om 12u terug verzamelen voor onze Lightnin’ Guy. Sinds kort treed de sympathieke West-Vlaming op onder zijn eigen naam Guy Verlinde. Zijn nieuwe album ‘Better Days Ahead’ is nog maar een paar dagen uit. Of Guy nu om 12u ’s middags of na middernacht (zoals tijdens Nacht van de Blues te Wuustwezel) moet optreden, hij geeft zich steeds voor meer dan 100 procent. Deze middag had hij zijn Mighty Gators meegebracht als begeleiding. Het publiek sijpelde rustig binnen, maar Guy is een professional die weet hoe hij de toeschouwers naar zich toe moet trekken. Een uitgebreider verslag mag u verwachten na zijn cd-presentatie in de AB, Brussel op 8 en in De Roma, Borgerhout op 13 mei. (meer foto's) - VIDEO

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

In de kleinere tent, die het Moulin Blues Café werd genoemd, was het aangenaam vertoeven tijdens Hat Fitz & Cara Robinson. De Australische baardman Hat Fitz zorgt voor zang en gitaar terwijl zijn charmante Ierse vrouw Cara, drums, percussie, fluit en vocals voor haar rekening neemt. Het koppel werd vorig jaar winnaar van de Australische Blues Award en is nu ook een populaire act in Europa aan het worden. Het duo heeft een duidelijke voorliefde voor ‘old time’ en ‘raggedy’ blues waarin wasboard en tin whistle prominent aanwezig zijn. Zij brengen deze stokoude muziek op een zeer frisse en aanstekelijke manier. Ook vocaal is het een aangename afwisseling tussen het zware, rauwe keelgeluid van Fitz en de soulvolle, aan Susan Tedeschi denkende, stem van Robinson. Hun set bestaat uit eigen nummers en oude klassiekers zoals ‘You Gotta Move’ en ‘Black Cat Bone’. Eind juli staan ze geboekt op het Blues Oaan Daa Stoazze festival te Hamme. Check it out is het enige wat wij nog toe te voegen hebben na deze triomf in Ospel. (meer foto's)

VIDEO

Dit jaar stonden er vele nieuwe acts die nog nooit eerder te zien waren in Europa. Zo is Jon Knight & Soulstack voor de meeste muziekliefhebbers een nieuwe naam. Deze Canadese band ontstond in 2011 en werd exclusief voor Moulin blues overgevlogen. De twee albums ( uit 2009 en 2013) werden gemaakt onder de naam ‘Soulstack’. Hoofdrollen in deze band zijn er voor zanger Jon(athan) Knight en hammondvirtuoos Mark Wessenger. De Canadezen brengen zeer toegankelijke Memphis blues met een forse soulinjectie. Jon Knight heeft een mooie rauwe korrel in zijn stem en de medemuzikanten zorgen voor een mooie samenzang in de refreinen. Zo kregen wij o.a. een mooi in koor gezongen ‘Grinnin’ In Your Face’ en ‘Jesus Is On The Mainline’. Tijdens ‘Everybody Hanging In the Kitchen’ kregen wij een inventieve drumsolo waar 3 andere muzikanten kookpotten voor de drummer vasthielden. Het ervaren kwintet zorgde voor een aangenaam uurtje met vlot verteerbare Stax muziek. (meer foto's)

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

De derde act op het hoofdpodium was The Boom Band. Deze groep had ons in maart nog ontgoocheld op de Southern Bluesnight te Heerlen. Deze formatie wordt overal aangekondigd als supergroep, maar kon ook vandaag niet overtuigen. Het blijft een jamsessie waarbij iedere zanger (5 verschillende) en gitarist (4!) beurtelings zijn kunstjes mag doen. Twee van de 4 frontmannen (Mark Butcher en Marcus Bonfanti) moesten verstek geven voor dit optreden. Gelukkig was er nog Ian Siegal als special guest die het optreden opkrikte. Ook Mick Wilson, de vervanger van Marcus Bonfanti, zong een verdienstelijke versie van Blind Faith’s ‘Can’t Find My Way Home’. Conclusie bleef dat ook een dreamteam moet repeteren en dat 4 gitaristen in een band minstens 2 teveel zijn. (meer foto's)

Eén van de meest controversiële acts van het festival was Daddy Long Legs. Dit New Yorkse trio bracht rauwe garage blues met punk attitude. De zanger schreeuwde in een harpmicro die zijn stem vervormde. De looks van deze twintigers leken uit een Dracula horrorfilm te komen. Ze deden ons denken aan bands zoals Jesus Volt en Five Horse Johnson. In Amerika touren deze jonge gasten in het rockcircuit als voorprogramma van Jon Spencer Blues Explosion. You love them or you hate them, een andere weg is er niet.

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

Een primeur waar vele bluesliefhebbers naar uitkeken was het optreden van Selwyn Birchwood. Deze 30 jarige zanger-gitarist uit Florida moet zo wat de hotste bluesartiest van het ogenblik zijn. In 2014 verscheen zijn album ‘Don’t Call No Ambulance’ op het gereputeerde Alligator Records. Dit optreden is zijn debuut in Nederland en vormde het orgelpunt van zijn 10 daagse tour die Frankrijk, België (1 optreden) en Moulin Blues aandeed. Selwyn blijkt over de juiste gitaarskills te bezitten en staat ook vocaal zijn mannetje. Hij laat zicht begeleiden door 3 ervaren, zwarte muzikanten. Vooral de baritonsax van Regi Oliver is essentieel voor de huidige sound van Selwyn’s band. Bijna het integrale ‘Don’t Call No Ambulance’ stond op de setlist. Muddy Waters’ ‘She’s Nineteen Years Old’ was de enige cover. De songs klonken gevarieerd: ‘Addicted’ en ‘Queen Of Hearts’ klonken zeer funky terwijl ‘Brown Paper Bag’  lange uitgesponnen slowblues was. Selwyn bewees tijdens ‘Hoodoo Stew’ dat hij door Sonny Rhodes de lap steelkunst in de vingers kreeg. Selwyn heeft zijn vuurdoop zeer goed doorstaan. Hij bleek ook naast het podium een grote persoonlijkheid te zijn die na zijn concert zich spontaan tussen het publiek mengde. (meer foto's)

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

Moulin Blues zal altijd bekend blijven als het festival waar Lester Butler zijn laatste optreden speelde (1998). The 44’s zijn een uit Los Angelos afkomstige blues-roots-rock band die vele nummers van Lester’s groep The Red Devils spelen. Als special guest hadden zij gitarist Kid Ramos meegebracht. Kid, die al 5 keer eerder in Ospel te zien was, was de producer van hun ‘Americana’ album. Leuk om te weten is dat Lester’s bassist Mike Hightower ook in deze formatie speelt. Leider van band is zanger/gitarist Johnny Main, maar deze geeft vanavond vooral gitaarruimte aan Kid om te soleren. De mooiste nummers in de set zijn The Red Devils klassiekers ‘Automatic’, ‘Devil Woman’ en ‘Goin’ To The Church’. Het kenmerkende scheurende harmonicageluid kwam van het 20 jarige groentje Jacob Huffman die Rod Piazza als mentor had. Tijdens de laatste nummers kreeg de band nog versterking van Nico Duportal, maar deze Fransman bleek niet bekend te zijn met het Lester Butlers repertoire en maakte daardoor een overbodige indruk. (meer foto's)

Na een frietje; even in het Moulin Blues Café gaan kijken naar Dry Riverbed Trio. Deze band blijkt ook een project te zijn van Dusty Ciggaar. Deze keer niet met zijn maten van The Rhythm Chiefs, maar met zijn broer Darryll op drums en Ronald Tilgenkamp op bas. Een duidelijk boven zijn theewater zijnde Ian Siegal klimt op het podium voor Tom Waits’ ‘Jockey Full Of Bourbon’ en Howlin Wolf’s ‘How Many More Years’. Helaas moesten wij ons daarna haasten naar het hoofdpodium voor Mr. Sipp. Later op de avond kwamen hier in het Café voor de laatste keer terug om van een denderend concert van T-99 te genieten. De volgende videoreeks van deze Nederlandse rockband, met hun mix van eclectische roots tot spannende rhythm & blues, vuige garagerock en exotische surfmuziek, laat meteen horen alsof ze nooit zijn weg geweest. VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

VIDEO

Ook voor Mr. Sipp was het zijn debuut in Europa. Deze 39 jarige gitarist uit Mississippi maakte een verpletterende indruk op het recente Chicagobluesfestival en won het voorbije jaar diverse awards zoals de Gibson Best Guitarist Award en International Blues Challenge Winner. Met zijn nerdy bril zonder glazen en basketslofjes heeft hij iets komisch, maar vergis u niet: deze man weet hoe hij een publiek moet entertainen. Hij was exclusief overgevlogen met zijn eigen band. Deze zorgde voor een strakke begeleiding en de 3 muzikanten volgden hun broodheer zeer nauwkeurig in zijn show. Zo liep Mr. Sipp zeker 10 minuten lang al gitaarspelend door het publiek. Ook muzikaal klopte het geheel. Zo bracht hij zijn mooie eigen ‘Hole In My Heart’ en Jimi Hendrix’ ‘Little Wing’. Hij deed ons denken aan de betreurde Eric ‘Guitar’ Davis: een showman die met een frisse benadering hoogstaande Chicagoblues bracht. Mr. Sipp was de enige artiest die de volledige tent met altijd pratende Nederlanders deed handenklappen, als dat geen goede referentie is! (meer foto's)

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

Na de strakke show van Mr. Sipp was het wennen aan Kent Burnside ft. JJ Holiday & Jimmie Wood. Zoals de familienaam doet vermoeden is Kent één van de 32 kleinkinderen van de legendarische R.L. Burnside. Hij mengt de country hill blues van zijn grootvader met soul. Kent kwam niet met zijn eigen band, maar met JJ Holiday en Jimmie Wood, respectievelijk gitarist en zanger van de Imperial Crowns. In het programmaboekje stond David Gray Kimbrough, ook een kleinzoon van andere hill country blueslegende Junior Kimbrough, als drummer aangekondigd, maar het was de ritmesectie van de eerder optredende The 44’s die depanneerde. Kent bracht vorig jaar zijn debuut ‘My World Is So Cold’ uit en daarvan bracht hij o.a. het mooie titelnummer en ‘Spoonfull’. Hij eert zijn grootvader door de nummers ‘Miss Maybelle’ en ‘Jumper On The Line’ te spelen. Geen idee of deze bezetting al eerder samenspeelde, maar het leek pure improvisatie. De excentrieke Jimmie Wood had het duidelijk moeilijk als sideman. Hij is gewoon om altijd zelf de showman zijn bij The Imperial Crowns, waardoor sobere begeleiding op harmonica en gitaar hem niet ligt. Niet dat Kent & Co slecht was, maar vermoedelijk was Kent met zijn eigen The New Generation beter uit de verf gekomen. (meer foto's)

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

Headliner voor deze jubileum editie was Matt Andersen. Dit Canadees zwaargewicht is een graag geziene gast in Nederland, maar in België nog zeer onbekend. Voor dit concert werd er kost noch moeite gespaard want Matt kreeg ondersteuning van een 10-koppige big band. Met zijn nieuwste album ‘Weightless’ heeft hij een meesterwerk uit waarop prachtig gepende en mooi georchestreerde nummers staan. Meestal treed Matt solo op, dus het moet voor hem ook uniek geweest zijn om met zo’n grote bezetting te kunnen optreden. Hij is eerder een singer-songwriter die zijn inspiratie uit de blues haalt en vermengt met folk en soul. Vanaf de eerste noot van ‘Weightless’ is te horen dat wij met een uitzonderlijk begenadigde zanger te maken hebben. Zelden iemand gezien die zo vlot de hoge en lage noten haalt zonder de emotie in zijn stem te verliezen. Pareltjes uit zijn recente album zijn ‘I Lost My Way’, ‘My Last Day’, ‘Let’s Go To Bed’ en het titelnummer ‘Weightless’. In het midden van de set zat een ode aan de vrijdag overleden Ben E. King met zijn grootste hit ‘Stand By Me’.  De climax van het optreden was Matt’s versie van ‘With A Little Help From My Friends’ die gerust naast de legendarische versie van Joe Cocker op Woodstock mag liggen. (meer foto's)

Voilà, de 30ste editie van het grootste bluesfestival van Nederland zit erop. Er werd dit jaar vooral voor nieuwe namen gekozen, wat zeker niet verkeerd is. De oude vertolkers van de blues sterven uit, dus vers bloed is meer dan welkom. Misschien dat deze feesteditie een grotere naam verdiende op de affiche, maar muziekliefhebbers die openstonden voor nieuwe namen hebben dit weekend grote ontdekkingen gedaan.

Kris Vermeulen

Foto © Michel Verlinden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

OSPEL, NL - 02/05/14