CAROLYN WONDERLAND @ DE WEEGBRUG, ROERMOND - 22/05/15

Voor de zoveelste maal had Carolyn Wonderland de verplaatsing gemaakt van Austin in de Verenigde Staten naar Europa. Liefst negen uur in het vliegtuig. Als zij zoveel moeite doet om haar Europese fans te zien, dan was het voor mij maar een kleine tegen prestatie om naar De Weegbrug in Roermond te rijden. Bij Truus zou de start gegeven worden van de Europese lente tour van Carolyn en haar band. Maar acht optredens, dus veel keus hadden we niet, want er was maar één optreden in Nederland en één in België. Voor de Belgische fans die waarschijnlijk massaal naar Duvel Blues in Puurs gaan op 29 mei kan ik nu al zeggen dat de band in prima doen is. Carolyn Wonderland heeft net een nieuw album op de markt en het is de bedoeling om dit live album 'Live Texas Trio' te promoten in Europa. De frontvrouw heeft me haar cd mee gegeven dus zal er zo vlug mogelijk een recensie verschijnen op jullie vertrouwde muziek site en er komt ook nog een interview aan met deze sympathieke blues vrouw.

Rond half elf was De Weegbrug gezellig vol en konden Carolyn, Cole en Kevin beginnen aan hun eerste set. Geen Ron Hooper meer op drums, hij speelde nog wel mee op het live album, maar tijdens de optredens van Carolyn is Kevin Lance reeds een tijdje de vaste drummer. Er werd gestart met het heerlijke blues nummer 'Come Together', dat de frontvrouw schreef samen met Ruthie Foster. Wie Wonderland een beetje volgt weet dat de band speelt zonder bassist en dat toetsenman Cole El- Saleh dat opvangt met een speciaal bas keyboard en vrijdag avond deed hij dat weer met heel veel bravoure. De band trok het ritme wat op met 'Judgement Day Blues' waarin Cole al dadelijk flink aan de bak moest. Carolyn deed hetzelfde op haar Fender Telecaster. Je zult Carolyn Bradford (haar echte naam) nooit op een podium zien zonder haar meisje, zoals ze haar lieveling gitaar noemt. Kevin Lance begon heel strak en solo aan 'Moon'. Dat dit trio ook stevig kan rocken werd bewezen in 'Victory'. In dit lied over een vogel zat Carolyn op beide knieën een pittige solo af te werken. Onder de spots was het heel warm en daar had de zangeres toch wel wat last van. Dat zag je vooral tussen de songs, tijdens de nummers liet deze professionele dame daar niets van merken. Tot dan had Carolyn alleen eigen nummers gespeeld. Met 'Nobody's Fault But Mine' van Blind Willie Johnson ging de band bijna een eeuw terug in de tijd. De mensen die Carolyn niet kende, schrokken allemaal van het volume aan geluid dat uit de strot van de Amerikaanse kwam. Deze mix van gospel en blues was om duimen en vingers af te likken. Kevin drumde strak en zowel Cole als Carolyn etaleerden hun klasse op hun instrument.

De blinde slide meester van de vorige eeuw is duidelijk één van de favoriete artiesten van Wonderland want even later mochten we ook hun versie van 'Samson And Delilah' aanhoren. De frontvrouw had voor deze en nog een paar andere nummers haar Telecaster aan de kant gezet. Gezeten op een stoel bespeelde ze haar elektrische lapsteel. Ze toonde dat ze het slide spel erg goed beheerst. Cole begon met wat honky tonk toetsenwerk aan 'God Knows Only When' en Carolyn was meesterlijk op haar Lapsteel. Haar slide gitaar werd erg gewaardeerd door het publiek in De Weegbrug. Dus besloot de Amerikaanse om het publiek nog wat extra te verwennen met haar slide muziek. Even later klonk 'Misunderstood', de titelsong van haar album uit 2008 uit de boxen van De Weegbrug. Verschillende mensen begonnen te dansen, weer andere begonnen ritmisch in de handen te klappen bij dit knap aanstekelig nummer. De gitariste greep terug naar haar Telecaster voor het laatste nummer van de eerste set. 'Golden Stairs' is een heerlijke slowblues die geschreven werd door Robert Hunter van de Grateful Dead. Hij nam het nummer nooit op tot grote verwondering van Carolyn. Zij vond het een beklijvend mooi nummer en vroeg aan Robert of zij het mocht opnemen. De stem van de zangeres was perfect voor dit nummer. Geweldig hoeveel gevoel zij in een nummer als dit kan leggen. Iedereen in Roermond was tevreden en het trio kreeg dan ook een meer dan verdiend applaus. De band en de meeste toeschouwers gingen naar buiten om nog wat na te genieten van de eerste set en de mooie warme avondlucht.

Set twee begon met het pittige 'She Wants To Know'. Mooie tempo wisselingen en het knap vingerwerk in de pittige gitaar solo kleurden deze heel melodieuze song. Het trio duwde het gas pedaal nog wat verder in voor 'Two Trains'. Cole leefde zich volledig uit op zijn keyboards en ook Kevin liet horen uit het goede hout gesneden te zijn. Carolyn mengde zich even later in deze battle en haalde knap en fel uit op haar Fender. Hier genoot ik met volle teugen van. We kregen nog meer moois met 'Eyes On The Prize' in de versie van Mavis Staples. Het was eerst Cole en daarna de frontvrouw die ons weer lieten genieten van hun puike solo. Carolyn Wonderland is een toffe en sympathieke vrouw, die het gehele concert heel wat interactie had met het dankbare publiek. Soms kan de zangeres vocaal bijna even sterk uit de hoek komen als Janis Joplin, de originele vertolker van de volgende song 'Drinking'. Persoonlijk vond ik de versie in De Weegbrug sterker dan het origineel. Het was completer en had meer power. Haar eigen nummer 'I'm The Man' kon me veel minder bekoren. Het was een soort dixieland muziek met hier en daar wat honky tonk toetsenwerk. Ze bewees wel dat ze een aardig stukje kon fluiten. In de jaren zestig, de tijd van Love & Peace, schreven Nickolas Ashford en Valerie Simpson 'Let's Go Get Stoned'. In 1965 hadden The Coasters er een grote hit mee en vrijdag 22 mei 2015 had Carolyn Wonderland er een grote hit mee in De Weegbrug te Roermond. Bijna iedereen in het muziek café van Truus zat het refrein luidkeels mee te zingen. Het was het moment van de avond. Cole, Kevin en Carolyn speelden ook een enorm sterke versie van deze tijdloze song.

Aan mooie liedjes komt steeds een einde en dat was vrijdag niet anders. Erger nog , de zangeres kondigde aan dat ze al al aan het laatste nummer van de avond toe was. De band trok voor deze finale alle registers open voor Freddie King's 'Palace Of The King'. Wonderland ging nog eens fel te keer op haar Fender Telecaster, maar ook Kevin en Cole gingen door tot op het bot. Natuurlijk wilden de fans meer en ondanks dat de zangeres last had van de hitte, voegde ze toch nog een stomende versie van 'Walk On' aan het concert toe. De band kreeg dan ook verdiend, een oververdovend applaus. De zangeres wilde naar buiten om wat frisse lucht in te ademen en op het moment dat ze van het podium stapte had ze het echt wel moeilijk. Maar tijdens het concert liet deze top muzikante niets merken van dat ongemak. Deze dame doet meer dan alleen maar haar mannetje staan, het is een topper in de blues wereld. Het was een heel goed concert dat ik iedereen kan aanraden en de Belgische muziek liefhebbers hebben op vrijdag 29 mei de kans om Carolyn Wonderland aan het werk te zien op het Duvelblues Festival in Puurs.

Walter Vanheuckelom

Foto © Walter Vanheuckelom
meer foto's ©  Walter Vanheuckelom

Band:
Carolyn Wonderland : Zang en gitaar
Cole El- Saleh : Keybords and Bas keys
Kevin Lance : Drums

Selist: Come Together / Judgement Day Blues / Moon / Victory / Nobody's Fault But Mine / Only God Knows When / Samson And Deliah / Misunderstood / Golden Stairs / She Wants To Know / Two Trains / Eyes On The Price / Drinking / I'm The Man / Let's Get Stoned / Palace Of The King / Walk On



Two Trains



Nobody's Fault But Mine


Samson and Delilah



Moon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE WEEGBRUG, ROERMOND - 22/05/15