YO LA TENGO @ AB, BRUSSEL - 20/05/18

Yo La Tengo uit Hoboken (New Jersey) heeft dit jaar haar vijftiende studioalbum “There's A Riot Going On” uitgebracht, hetwelke ze vanavond uitgebreid komen voorstellen in een goed gevulde AB-Ballroom. De titel is een knipoog naar Sly & The Family Stone, Sly gebruikte dezelfde titel voor zijn in 1971 verschenen meesterwerk. Voorts zijn er echter weinig gelijkenissen tussen beide platen. Yo La Tengo werd in 1984 opgericht door Ira Kaplan (zanger/gitarist) en zijn echtgenote Georgia Hubley (drums en zang). In de beginjaren was het een beetje een komen en gaan van bassisten maar sinds 1992 is James McNew de vaste bassist geworden. Het optreden vanavond is opgesplitst in twee delen : a quiet and a loud set.



Boven de hoofden van de groepsleden hangen vinylplaten aan draden, voorts is er weinig opsmuk, deze groep heeft dit dan ook niet nodig want bij hen primeert de muziek. Het begint ambient met een lange versie van “You Are Here”, een heel sfeervolle start. Ze doen in het eerste deel een ruime greep uit het laatste album met o.a. “Forever”, “She May, She Might” en “Ashes”, de rustige nummers worden mooi ingekleed met subtiele toetsen, functionele baslijnen, rinkelende gitaren en beheerste drums. De drie protagonisten wisselen regelmatig van instrument, het zijn allen multi-instrumentalisten. Ze zingen ook alle drie, dikwijls solo maar vaak in samenzang. Het valt op dat ze alledrie een zachte, aangename zangstem hebben welke goed bij elkaar passen. Die van Ira doet me bij momenten aan die van Kurt Wagner van Lambchop denken, bij Georgia denk ik dan soms aan Nico. Ira haalt slechts af en toe zijn ruigste gitaarklanken boven, de set blijft niettemin boeien tot het einde van het eerste deel. Slechts af en toe spreekt Ira tot de aandachtige en respectvolle luisteraars, een goede zet want zo wordt de vaart niet uit het concert gehaald.

Na een korte pauze wordt er echter uit een ander vaatje getapt. Het begint nog vrij kalm met “Dream Dream Away” en “Let's Save Tony Orlando's House” maar daarna wordt er bij momenten heftig en stevig gemusiceerd zoals in het fantastische, repetitieve “Shaker”. Er wordt nu ook meer teruggegaan in de tijd met knappe versies van “Cherry Chapstick” en “Autumn Sweater”.

De setlist van Yo La Tengo wordt ieder concert omgegooid en aangepast, uiteindelijk is dit niet zo belangrijk, de groep neemt je mee in een wonderlijke trip en dompelt je onder in hun eigen universum. Verwacht het onverwachte, zou ik zeggen. Het is duidelijk dat de aanwezigen grote fans zijn, tijdens de nummers wordt er ingetogen geluisterd en pas na de songs barst er een stormachtig applaus los. De twee sets vergelijken is moeilijk maar het tweede gedeelte is avontuurlijker, soms zijn de noiseuitbarstingen iets teveel van het goede maar ik sta met deze mening blijkbaar zo goed als alleen, merk ik. Na ongeveer twee uur concert verlaten ze even het podium maar zijn al snel terug voor o.a. een afwijkende maar intrigerende versie van Fleetwood Macs “Dreams” en Anita Bryants “My Little Corner Of The World”, heel breekbaar gezongen door Georgia.

Yo La Tengo is na meer dan dertig jaar uiteraard perfect op elkaar ingespeeld, de groepsleden kunnen zo probleemloos op elk moment nog een onverwachte wending aan het concert geven wat maakt dat verveling geen kans krijgt ondanks dat de show meer dan twee uur duurt. Yo La Tengo heeft vanavond bewezen dat ze nog steeds één van de relevantste en meest innovatieve groepen uit de indierockscene zijn.

Lou van Bergen

Fotoalbum en foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL