SUE FOLEY for move2blues @ MOD Hasselt - 31/05/18

 

Zangeres/gitariste Sue Foley (verwar haar niet met de Amerikaanse Ellen Foley van het bekende duet met Meat Loaf in “Paradise By The Dashboard Light”!) is afkomstig uit Ottawa, de hoofdstad van Canada. De stad ligt in het oosten van Canada, aan de gelijknamige rivier in de provincie Ontario, tegen de grens van de provincie Quebec. In haar jeugd dweepte Sue met r’n’r en blues-rock bands en was ze fan van de Rolling Stones. Toen ze vijftien was koos ze, na een opreden van mondharmonica virtuoos James Cotton (1935-2017), definitief voor de blues. Rond haar twintigste jamde ze regelmatig in bandjes in locale clubs in Ottawa. Pas midden jaren ’80, nadat ze naar het uiterste westen, naar Vancouver (Brits-Columbia) verhuisde, vormde ze haar eigen Sue Foley Band. Vrij snel na haar verhuis naar Vancouver verhuist Foley naar Austin, TX, waar ze nu nog steeds vertoeft als ze uiteraard niet onderweg is.

Nadat Sue in 1990 een demo tape naar Antone’s Records in Austin, TX, stuurde, debuteerd ze in 1992 (toen ze vierentwintig was) met ‘Young Girl Blues’. Daarna volgden vij snel na elkaar, bijna jaar na jaar, ‘Without a Warning’ [1994], ‘City Blues’ [1995], ‘A Walk in the Sun’ [1996], ‘Ten Days in November’ [1998] en ‘Love Comin' Down and Back to the Blues’ [2000].

Na ‘Where the Action’ [2002] tekent Sue Foley bij Ruf Records en neemt ze ‘Change’ [2004] en ‘New Used Car’ [2006] op. In 2007 neemt ze met haar Ruf label collega’s Deborah Coleman en Roxanne Potvin ‘Time Bomb’ op. In 2010 tekent ze bij Blind Pig en neemt ze ‘He Said She Said’ [2010], een duet album met Americana artiest Peter Karp, op. Foley en Karp traden in 2012 samen op in de Banana Peel in Ruiselede. Het was Foley’s derde optreden in de BP. In 2012 volgt er een tweede album met Karp, ‘Beyond the Crossroads’.

Foley’s volgende solo album ‘The Ice Queen’ bracht ze uit in maart van dit jaar. De opnames gebeurden in Texas en, met producer/orgelman Mike Flanigin maakt Foley de circel rond. Aan het album werkten een lange rij muzikanten en enkele gasten mee, waaronder naast Flanigin (orgel, harmonica), gitaristen Jimmie Vaughan en Billy F Gibbons (ZZ Top), slide gitarist Charlie Sexton (Bob Dylan), drummer Chris “Whipper” Layton (Double Trouble), bassist Johnny Bradley, drummer JJ Johnson en The Texas Horns (Al Gomez: trompet, Jimmy Shortell: trompet, Randy Zimmerman: trombone & Mark “Kaz” Kazanoff: tenor sax & John Mills: baritone sax), om er enkele uit de lange rij te noemen.

SUE FOLEY with “her” PINK PAISLEY FENDER TELECASTER ‘69

In de MOD in Hasselt boekte move2blues deze maand voor het laatste optreden voor de jaarlijkse vacantie stop, Sue Foley. Op haar tour wordt ze gebackt door Tom Bona (drums) & Leo Valvassori (bas). In de MOD club, die goed gevuld was, was het (gezien de MOD géén airco heeft) tropisch heet, wat echter de aandacht en appreciatie voor Foley niet deed wegsmelten.

Rond negen startte Foley haar eerste set, gewapend met haar trouwe Fender Japan Classic ‘69 Telecaster Pink Paisley. Foley’s eerste nummers waren oudere nummers als “Give Me Time” (een nummer uit haar album ‘Without a Warning’ [1993]) en “Better” (‘Walk in the Sun’ [1996]). “Better”, een wat steviger blues nummer, bracht ze heel strak en met de juiste piekmomenten.  Na de “opwarmers” ging ze verder met haar recente ‘The Ice Queen’ album. “Nog meer blues?” was de vraag, voor ze de intro deed van de slow blues en titel song “The Ice Queen” (een nummer dat ze over haar zelf schreef) deed, waarna ook nog “Gastlight” en “Fool’s Gold” volgden. In de titel song (en ik skip even naar het album zelf) zingt Jimmie Vaughan de duetten, terwijl Flanigin op orgel de melodie draagt. ”Gaslight” eindigt er met een heerlijke solo van Foley, nadat de solo’s van Elias Haslanger (tenor sax) en Ephraim Owens (trompet) ook al eerder opvielen. Billy F. Gibbons (ZZ Top) zingt er in ”Fool’s Gold”, gezien de contrasterende stemmen, het meest opvallende duet, terwijl hij ook op gitaar en harmonica demonstreert. Daarna volgt er nog “I’m Ready (I’m willing to r’n’r all night…)”, een r’n’b nummer van Fats Domino uit 1959 (dat Ricky Nelson, Randy Newman en The Animals ook al veel eerder wisten te pruimen). Daarna is het tijd voor de pauze.    

Nu een verdiende pauze begint Foley haar tweede set solo en akoestisch én nu met een zwart topje met de tekst “JIMMY REED – ANTONE’S”, verwijzend naar de Amerikaans artiest (1925-1976), die een opmerkelijk elektrische blues muzikant en zanger was én, naar Clifford Antone, nacht/muziek club en record store eigenaar in Austin, gespecialiseerd in blues muziek. Solo en akoestisch opent ze met “The Dance”, gevolgd door “Cannonball Blues”, nummers die ook op ‘The Ice Queen’ staan. In “The Dance” kunnen we genieten van Foley’s fascinatie voor Spaanse klassieke gitaar en flamenco. Met “Cannonball Blues”, een country nummer van The Carter Family uit 1936, krijgen we daarna een knappe fingerpickende Foley. Dan volgt er een homage aan Memphis Minnie (1897-1937). Lizzie 'Kid' Douglas was een Amerikaanse blues zangeres, componiste, songwriter en gitariste. Zowel haar composities als haar optredens maakten haar al snel beroemd in Amerika, mede omdat ze in die tijd een van de weinige donkere vrouwen was die zich met deze muziek bezighield. Ze nam 200 liedjes op, de bekendste zijn "Bumble Bee", "Nothing in Rambling" en "Me and My Chauffeur Blues", dat Foley brengt. Als Sue daarna terug haar Telecaster omhangt en de ritmesectie er weer bij is, is het verder voluit genieten van o.a. “The Lucky Ones” (waarin Jimmy Vaughan op het album, maar hier drummer Tom Bona de duetten zingt), “81” (over de Route 81, zo’n 2000km lang, die centraal van Noord -Pembina, North Dokota- naar Zuid -Fort Worth, Denton, TX-, soms heel kronkelig en gevaarlijk loopt) en “Run”, waarmee het tempo weer fors omhoog gaat. Er volgt om af te sluiten “maar” 1 (begrijpelijke) “encore” “Good Time” en, dan nog speciaal voor de dames, wat inderdaad gezien de omstandigheden vanavond een “extra” toegift is.

Sue Foley is absoluut géén koele Canadese ijsmadam, maar een uiterst getalenteerde gitariste, die ondanks de hitte het hoofd koel hield en de aanwezigen met ouder en nieuw materiaal, een uiterst warme en knappe avond bezorgde. Wil je weten wat ze tegen ons vertelde, beluister dan het video interview dat we voor haar optreden in Curange les Bains (lees: Kuringen) met haar deden.

Om af te sluiten dit nog: vergeet na de vakantie vanaf oktober de volgende donderdagavond-move2blues afspraken niet én noteer zeker in uw agenda: op 15/11/2018 (20u) : move2blues’ 20th ANNIVERSITY CONCERT: Anson Funderburgh & The Rockets feat Big Joe Maher (US) / The Duke Robillard Band (US)

Eric Schuurmans

foto © Michel Verlinden

meer foto's © Michel Verlinden

Wie Sue Foley in Hasselt gemist heeft, kan nog steeds naar:

DE BOSUIL – WEERT.NL @03/06/2018
BANANA PEEL – RUISELEDE* @ 04/06/2018

 

meer video's : THE DANCE - CANNONBALL BLUES - ME AND MY CHAUFFEUR (MEMPHIS MINNIE) - DEATH OF A DREAM - MEDITERANEAN BREAKFAST - DI DON’T CARE - 81 - RUN

 

interview met Sue Foley

move2blues 2018/2019:
11/10/2018 (21u) : Tomi Leino Trio (FIN)
15/11/2018 (20u) : move2blues’ 20th anniversary concert:     
Anson Funderburgh & The Rockets feat Big Joe Maher (US) /
The Duke Robillard Band (US)
14/02/2019 (21u) : Dana Gillespie & The London Blues Band (UK)
 14/03/2019 (21u) : Guy King (US)
 11/04/2019 (21u) : Shawn Holt & The Teardrops (US)
09/05/2019 (21u) : The Jeff Jensen Band (US)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  

facebook

interview