MOULIN BLUES FESTIVAL @ OSPEL - 5 /05/18

De Ragtime Rumours openen op het hoofdpodium om 12h00. Zij wonnen in 2017 de Dutch Blues Challenge en wonnen dit jaar in 2018 zomaar liefst de European Blues Challenge in Hell, tussen de 21 deelnemende landen. Band komt uit Reuver, midden Nederlands Limburg, opgericht door de blueszanger Tom Janssen die als singer-songwriter via facebook de andere leden aantrok, elk met hun inbreng, swing van drummer Sjaak Korsten, jazz van Thimo Gijezen en Niki van der Schuren. Zoals ze zelf zeggen, brengen ze “ Rag 'n Roll “, een mix van old-schoolragtime, gipsyjazz en roots / blues met een rock presentatie, een aantrekkelijke moderne evolutie van de originele piano ragtime uit New Orleans. Voorlopig brachten ze een CD single uit en een Ep. Ook wij kijken uit naarhun eerste album die betiteld zal wrrden als “Comic and Other Songs For Smoking Concerts”. De instrumenten verraden steeds hun aparte aanpak met vrolijk lachende gezichten, het voelt duidelijk wel lekker om op het hoofdpodium te staan.  Een frisse aanpak als opening voor deze tweede festivaldag bevalt ook het publiek. Nummers getuigen de liefde tussen ragtime en blues / roots, nostalgische swing en gipsy jazz, not stirred but shaken this time en daar zorgt die oude Sjaak wel voor. Dat leeftijd en generatie geen rol speelt zien we dan ook graag bewezen worden.

De gulden middenweg om de nieuwe opstelling en soundcheck te overbruggen met het café podium, links in de kleinere tent, laat ons een kwartier, voor en na elk optreden, de keuze welke band te volgen. Logischerwijze denk je dan voorrang aan het hoofdpodium te geven... toch merkten we vandaag een heel sterke aanval vanop de linkerflanken waarover later. Ook even opmerken dat de organisators van Moulin Blues ons een flashlight brengen op jonge virtuozen met verschillende gitaar, solo's en zangstem, wees gewaarschuwd.

Aaron Keylock

Aaron Keylock als tweede op het hoofdpodium en hier vandaag op Moulin Blues wel de jongste virtuoos. een negentien jarig wonderkind en podiumbeest en vele optredens in het Verenigd Koninkrijk. Speelt gitaar sinds zijn acht jaar, waarna hij op zijn elfde al op de  planken staat in zijn geboortestad Oxford. Op zijn 13de krijgt hij raad van die andere gitaarvirtuoos Joe Bonamassa, die ook hier al op de planken stond in 2005. Op 16de maakt hij het voorprogramma van de Amerikaanse hardrock groep Blackberry Smoke. In 2016 vernoemt het vermaarde Engelse magazine zijn naam als “de artiest om op te volgen”. Hij maakt zijn debuutalbum  “Cut Against The Grain”in 2017. Deze jonge artiest brengt ons een tiental eigen nummers in een sixties outfit, een psychedelische T-shirt en olifantenpijpen. Vangt aan met drie songs uit dit nieuwe album : “Falling again” , “Down” en één van de eerste nummers dat hij ooit schreef “Medicine Man”. Lekkere harde gitaarblues, uiteraard met een jonge stem en begeleid op harmonica door W Jonnie. Die vanuit de coulissen “Take Me Home” volgt, een nummer met een Led Zep herinnering. Maar ook Johnny Winter en Rory Gallagher kijken goedkeurend toe. Treedt gans vooraan het podium op met een slow blues riff en prachtige solo in “Tonight”. Blijven in de 60-ies met “Alabama Getaway”, een gedreven meestamper wat we dan ook in de juiste pas hoofdknikkend appreciëren. “Rosary Bead” komt als het ware uit de lucht (It Came Out Of The Sky) van de CCR hogeschool. Terug met harmonica bijstand “Champagne and Reefer”, een Muddy Waters cover met zeer veranderlijk ritmes. “Sun 's Gonna Shine”, weer zo'n prachtige track uit zijn debuutalbum welk je zou kunnen opsplitsen in een hoogstaand en donders machtig part 1 en een volledig instrumentaal part 2 net als Peter Green dat ooit zo goed deed, ja inderdaad “Oh Well”. Sluit af met titeltrack “Against The Grain”. Jimmy Page kijkt ook mee over onze schouders naar een gitarist met een verduiveld voorspelbare carrière, een echte mannish boy ?

Corey Dennison

Corey Dennison, nog zo'n getalenteerde singer-songwriter, twaalf jaar de sideman van Carl Weathersby, vormde in 2013 zijn eigen band en triomfeerde met een tweede studio album “ Night After Night”, wat al genoeg zegt over het bluesleven. Zijn Chicago Blues met een heerlijke ouderwetse soul ondersteunt zeker mee de sterkte van Moulin Blues 2018. Het wordt intussen 15h00, met meer volk vooraan en zijn band die ons twee nummers gooit, waarbij ons oog en oor vooral valt op de witte Fender van Gerry Hundt. Voor derde track verschijnt de bandleider met prachtige intro op zijn Gib hollow body. Goede stem en danspasjes met zijn drie, het maakt de show almaar vollediger en daar kwamen we voor. Iedereen in de mood voor een trage “Don't Say You're Sorry” die als meeklapper snel lukt en zelfs tot meezingen aanzet, mooie sfeer en zeer dansbaar. Stapt dan ook in het publiek om, net als een grote Buddy Guy, het contact met zijn music & soul tot toppunt te brengen. Op het grote scherm zien we de camera hem volgen in het beeld van de vele smartphones, mooie beelden in deze fantastische tent met zijn drie torens, op hun beurt voor betere akoestiek zorgend. Verder stappend tussen ons midden zonder micro en gepassioneerd gitaarwerk, terwijl Gerry op harmonica ondersteunt. Daarbij Aaron Whittier op bas en Joel Baer op drums, tonen de uitmuntende harmonie van op mekaar ingestelde muzikanten. Heerlijk uurtje met swing en donderse riffs, waarna presentator Wouter Celis aka Doghouse Sam himself ons aanspoort tot bisnummer. Are you serious horen we Corey ons vragen, positief gejuich alom. Het wordt een soulmix met “Nightshift” want Marvin was also a friend of all of us. Heeft er nu helemaal zin in en klimt op de grote box links naast het podium, met gitaar en vuurwerk. Zingend “see how we are having fun” is dan ook de beste slotzin van deze band. In het interview vertelt hij over de krachtwens van zijn leven om onze problemen even te laten vergeten tijdens zijn optreden, daar lukte hij zeker in.

Robert Jon & The Wreck: Als je hun facebook bekijkt weet je al genoeg met de titel Music, Miles en Whiskey. Een overdosis aan best live bands kan je nooit overkomen, zeker niet met zo'n bands waar zelfs de sideman een ware leadplayer wordt. Robert Jon Burrison, 4 albums onder de arm en nieuw werk gereed om zijn vijfde internationale tour in te zetten, maar wel eerste maal op Moulin Blues, met The Wreck waarbij Andres Espantman op drums, Steve Maggiora op toetsen, Warren Murrel op bas, Henry James lead guitar. Ganse band er direct volop tegenaan met stevige bluesrock, see how they running, maar vooral rockin'. Heavy Southern Rock is al lang uitgevonden maar als je mag meezingen, trap je graag mee op die kickstarter. Dan op volle rambling speed, waarbij de jonge Henry James op zijn fender meerdere keren de show mag stelen. Maar ook orgel solo ontbreekt niet, zoals in het funky bluesy  “High Time”. Hij vertelt ons dat de temperatuur hem hier thuis laat voelen, terwijl dit Californisch weertje ons zijn thuisbasis laat voelen. “Put A Little Whiskey In My Water”, al is dat meestal andersom, het proeft hier allemaal naar meer. Shake it baby, tonight, het kan hier niet op vooral als Robert Jon en Henry James  het er samen uitknallen. Robert even zonder gitaar op “Old Friend” met een superbe pas geoliede stem. Soft intro voor een love song uit hun pas verschenen self-titled CD verscheen onder eigen label. “ Rollin' “ een opwindend nummer uit vorig album “Good Life Pie” met een good reason to stay en zo doen we. Publiek roept om bisnummer en na even onderhandelen krijgen we vette rock met “On The Run”. Als er nog ergens zo'n wrak ligt Jon, we komen het graag mee ophalen !

Blues Caravan 2018 Vanja Sky

Blues Caravan 2018 : Vanja Sky, een Kroatisch engeltje in het net beland van Ruf records, met een blues vocaal waar velen van dromen. Deze artieste stond vijf jaar geleden nog tussen ons in het publiek. Brengt ons “Crossroads Of Live” naast de immer vrolijke Caribische basman Roger Inez en super Mario Dawson op drums. Heerlijk een ode aan Rory Gallagher te horen, met “Bad Penny”, voor de kenners onder ons, slidend en daarom zo bekoorlijk. Voor het derde nummer van deze Blues Caravan staat de majestueuze Mike Zito voor ons. Deze populaire badass heeft al lang geleerd hoe zich volledig in het publiek in te spelen. Met “Wasted Time” verovert hij dan ook de meeste harten. Gooit een intro waar we samen John Lee Hooker even gaan opzoeken, Hoochie Coochie riffs die verder de swamps uitdrijven door de hevige storm die Mike hier opwekt. We herkennen hier wel meerdere blues legends die intussen langs de steunpalen van deze tent zijn neergedaald. Als derde bandlid en geboren in Chicago, verschijnt Bernard Allison mee op de planken. Deze vergezelde zelfs enkele jaren Koko Taylor, de queen van de blues genaamd. Mike en Bernard kunnen mekaar duidelijk goed vinden en leiden ons helemaal op de funky tour. Zesde nummer speelt Bernard alleen, switcht zijn veelkleurige Gibson voor een glanzend gouden witte die even funky en swingend de zaal bekoort, sluit dan af met een voodoo child akkoord. Maakt er een long happy end van met Voodoo Child zelve, briljant en eigentijds. Samen met zijn drieën zingen ze een nummer waar zelfs Freud niet tegenop kan “Life Is A Bitch”. Waarna onze dorst verder wordt gelest met one cup of coffee, two cups of tea in “Serious” met een spoonful of Reggae. Het blijft altijd veelzijdig in deze Caravan, al sinds 2005 een heerlijk nieuwe jaarlijkse cocktail.

Eric Gales aka Raw Dawg, draagt al heel zijn leven Jimi in zijn hart, wat je al dadelijk merkt nog voor hij de eerste snaar aanraakt, jawel ook van een rechtse gitaar ondersteboven en linkshandig bespeeld. Eric speelde al samen met de allergrootsten en is dat inmiddels ook zelf geworden, tegenwoordig met zijn echtgenote LaDonna Gales op drums. Iets na acht wordt zijn act met donder en bliksem letterlijk ingeleid, terwijl de zon buiten de tent gelukkig blijft schijnen. Vertelt ons een persoonlijk verhaal over drugs en overlevingsstrijd, zodat zijn optreden op drie zaken gebaseerd zijn: passie, emotie en energie. Belooft ons wanneer hij onze energie ziet, die miljoen keer terug te geven... we zijn benieuwd. Vangt aan met de echte Eric sound en grimassen in “I Pity the Fool”, snel vingerwerk, wat hem de beste lefthand van het moment maakt. “Boogie Man” een cover van Freddie King waarbij je twee Freddy's hoort  en de derde staat dan nog naast mij. Begint en stopt middenin een instrumentale intro, eist meer onze energie en handgeklap op en gooit dan de rocksluizen open.”Oh Baby Please” een trage meestamper à la Hendrix, die mogelijkheid geeft voor bas en drumsolo, familie Gales verlaat hierbij even het podium.
Now it's my turn schreeuwt hij uit en brengt ons “Don't Fear The Reaper” in een mixture met een Watchtower. Brengt ons in alle glorie voor ladiespower en voor LaDonna Gales track Nr 11 genaamd, waar zij haar ritmische ervaring moet tonen, totaal ingelijst door Eric. Zijn vriend Bernard Allison speelde al net één van de eeuwige meesterwerken van Jimi, toch geeft hij ook hier een Voodoo Child om je vingers af te likken. Het werd allemaal voorspeld als een feelgood optreden, de positieve energie kregen we als een wereldwonder, voor hen die hierin geloven.

Kim Wilson

Op zijn zevenenzestigste is Kim Wilson nog altijd en route, na duizenden optredens en vooral gekend als frontman van de Fabulous Thunderbirds sinds 1976. Speelde met legenden als Muddy Waters, Albert Collins,... een te lange lijst om op te noemen. Op driehonderd concerten per jaar kom je veel beroemdheden tegen, vrienden onder mekaar, zo kan je ook de ware blueswereld bestempelen. Met Harmonica is en blijft hij heer en meester, voorbeeld voor menige beroeps en amateurs. Als een Little Walter dreigt hij dan ook ooit in de geschiedenis te stappen. Zijn optreden is een strak samenspel met doorwinterde muzikanten als Marty Dodson op drums, Bob Welsh op piano, Roy Kedar op bas, Big Jon Atkinson en Billy Flynn op gitaar. Er wordt geen seconde gelachen, wat dan niet alleen heel strak lijkt, het is een uitzonderlijk spektakel waarin zijn harmonica alles overheerst, op het gitaarwerk van Billy Flynn uitgezonderd, die als sinds de tachtiger jaren op de Chicago planken staat met originele en traditionele blues, zoals dit concert ook overkomt, een grote compagnie en grootsheid van de living blues der overlevenden.

Nick Moss Band & Dennis Gruenling : Voor de overlevenden onder ons breekt het laatste optreden aan. Niet getreurd Nick, de tent staat nog goed full, niet meer pretty full maar dat is een andere zaak. Het mooie zomerweer heeft de dorstige monden meer dan bevredigd, de vloer en ook buiten het gras … geen mos te zien, enkel plastic tapijt van bekers ! Als je voor 20cm beker een nieuwe pint zou krijgen... zou je snel dronken zijn en dan nog wel gratis. Opruimwerk blijkt dan toch niet zo duur ? Anyhow, dit is 2018 en met Moss op de planken hopen we op een mooie afronding van deze dag en dit festival dat nog dikwijls zal besproken worden. Dennis Gruenling en Nick Moss samen singer-songwriters, met tiental albums op hun naam, besloten de hoofden bijeen te steken en maakten al een fascinerend werk “The High Cost Of Low Living”. Brengen nummers die hun beide bluespaden verenigen in een nog meer verheven beleving komende van verscheurende bijdrage van Dennis' harmonica gevolgd door vlijmscherpe gitaarsolo's van Nick. Heet stomende bluesrockers vervolgen slowblues op hun beurt uptempo blues begoten met lange improvisaties van harp en gitaar met beeldige ritmesectie van drum en grote bas, belegd met geslaagd orgelwerk. De hele tent blijft in eenzelfde euforie van bier maar vooral toch muziek.

Moulin Blues café in de kleinere tent

The Electrophonics
De band uit Nederlands Limburg, met Stephan Hermsen zang, gitaar en harmonica, Ronald Roodbol op contrabas, Mo Gomez op gitaar, Ivo Sieben op piano en Hammond XK-3C, Marc Gijbels op drums, Evert Hoedt op bariton sax en Wim Crijns op tenor sax.
Swingend en funky vanaf hun eerste song “I Can Get No Sleep” en Cannonball Juice”. Op alternatieve songwriting tour in “ Knock Out Girl “ en “Bumping At Summertime”. The Fabulous Thunderbirds en The Paladins zijn nooit veraf in “Talking about”, “Safronia” en “Love upon a Shelf”. Harmonica en zang, uitmuntend verzorgd door Ivo in “The Edge of Time”. Voor ons is het Wim op sax die in keurig wit feesthemd met franje de show nu en dan mag stelen in “Restless” en “Nothing Like It Seems”. Nummers als “Blue Peanuts”, “Two Steps” en “Miss Babelone”maken verder van deze tent een feestje.
The Cornfeds
Deze Deense band die twee sets van 3 kwartier mag geven vandaag, is duidelijk niet minder geliefd en waren winnend voor hun Nationale Blues Challenge in 2016. Eigentijdse mix van Delta & Hill Country Blues met Sune Bjerre zang en harmonica, Reso met banjo en gitaar, Jostein Burmann op gitaar, Kasper Bjerre op bas en Jakob Kjaerlund op drums. Geslaagd samenspel en unieke sound van steel guitar en hollow body in “Terraplane Blues” en “Anti Gospel”. Ook een veelzijdige drummer met eigen fancy drumstel met (ex)email keteltje bovenop, ook een washboard bespeelt dat Mad-Rife Trouble noemt, in “Backdoor Man” en “Sixteen Tons”. Blues & Roots talent van de verre buren, fris en eigentijds.
Levi Parham
Uit het verre Oklahoma met invloed van Jimmy Lafave, waarbij folk en soul zeker niet thuisgelaten in het land van Woody Guthrie. Levi Parham met akoestische gitaar en pet wijst onze maatschappij met de vinger in “Chemical Train”, nee geen Neil Young noch Bob Seeger hoewel de tekst van hun hand kon zijn. Verder een goede drive in “These American Blues” een nummer voor on the road af te spelen, waarbij je zeker sneller gaat rijden.
Paul Benjaman Band
Merken we de leadguitar man van daarnet bij Levi Parham, hier als frontman en zanger. Zijn begeestering viel ons daarnet al op, in eigen band brengt Paul Benjaman donders fascinerende songs met gitaarwerk waarop de voorste rijen mee deinen in “Dancing Mood” en een opvallende goedkeurende stilte verder heerst tot de bar gans achter. Nummer als “Detroit Train“, “Got The Key To The Highway” en “Sneaker”” zijn zeker terug op te zoeken als je ademloos gitaarwerk wil beluisteren. Zeker spijt dit hoger niveau niet verder te kunnen beluisteren, misschien was ik beter in de kleine tent gebleven.
Hollis Brown
Deze groep uit New York City werd vernoemd naar een nummer van Bob Dylan “The Ballad Of Hollis Brown”. Op hun metro treinstel zien zien we Mike Montali zingend op akoestische gitaar en op een Neil Young wijze, terwijl hij samen met Jon Bonila de nummers schrijft. The Velvet underground en The Band namen deze metro al eerder. Happy band, zo enthousiast zelfs dat ze voor hun bisnummer hun plectrum terugvragen.
Kokomo Kings ft. Harmonica Sam
Deze Zweeds/Deens Blues groep benoemt hun laatste album met “Too Good To Stay Away From” en zo lijkt het ook voor de meeste onder ons. Het lijkt wel de afterparty met mix van rock & roll en juke joint boogie in een volle weliswaar kleinere tent. Velen onder ons vinden hun thuisbasis hier, misschien begint het allemaal hetzelfde te klinken ...na een paar biertjes. Deze koningen sluiten hier glansrijk af terwijl Nick Moss de rode loper voor ons nog uitrolt. Iedereen welkom hier op Moulin Blues, iedereen met een smile onder zijn neus, de éne groter dan die andere... ja, ook die neus al of geen slag gekregen van die molen, Moulin Blues cu next year !

Guy Cuypers

foto © Walter Wouters

meer foto © Walter Wouters

foto © Michel Verlinden

meer foto © Michel Verlinden

 

 

video 1 - video 2 - video 3

 

video 1 - video 2

 

 

video 1 - video 2 - video 3 - video 4 - video 5 - video 6 - video 7 - video 8

 

video 1 - video 2 - video 3

 

video 1 - video 2 - video 3 - video 4

video 1 - video 2 

Artiest info
website  
facebook  

 

Aaron Keylock

Corey Dennison

Robert Jon & The Wreck

Blues Caravan 2018

Eric Gales

Kim Wilson

Nick Moss Band
& Dennis Gruenling

The Electrophonics

The Cornfeds

Levi Parham