MOULIN BLUES FESTIVAL @ OSPEL - 4/05/18

Het Moulin Blues Festival heeft de reputatie van het beste en gezelligste festival van Nederland te heten. Het is een kwaliteitsstempel die ze elk jaar met gemak bevestigen. Daarvan waren we getuige op deze 2-daagse van de hedendaagse blues. Moulin Blues slaagt er elk jaar opnieuw in om een mix van nieuw aanstormend talent, hedendaagse topacts en gevestigde blues performers op het publiek los te laten. De combinatie van blues op het Hoofdpodium met gedeeltelijk overlappende rootsacts in het kleinere Moulin Blues Café zorgt voor een aanhoudende afwisseling en blijft een geniale zet om zowel de blues- en/of rootsliefhebber 9 uur lang op vrijdag en 13 uur lang op zaterdag onafgebroken te blijven prikkelen, verrassen en plezieren.  

Zonder afbreuk te doen aan de andere artiesten zijn dit jaar de meest in het oog vallende artiesten op vrijdag Bette Smith (nieuwkomer), Monster Mike Welch & Mike Ledbetter (unieke combinatie) en Ian Siegal (oude vertrouwde) en op zaterdag Corey Dennison en Robert Jon & The Wreck (nieuwkomers), Eric Gales en Blues Caravan: Mike Zito, Bernard Allison & Vanja Sky (Blues top acts) en oude vertrouwden (Kim Wilson, Nick Moss Band feat. Dennis Gruenling). Op rootsgebied is het uitkijken naar Chris Blevins en Hamish Anderson op vrijdag en Levi Parham en Hollis Brown op zaterdag.

Jonn “Del Toro” Richardson

Het mooie weer en de interessante affiche hebben ervoor gezorgd dat de opkomst bij aanvang van het festival op vrijdag zeer behoorlijk is om er meteen een feestje van te maken. En zo geschied met de Britse blues rockers van LaVendore Rogue die er direct in vliegen met hun vuige rauwe op Britse jaren 70 geënte heavy rock blues (cfr. Humble Pie, Black Crowes en aanverwanten). Speerpunt is de excentrieke zanger JoJo Burgess (hoedje met veer, verenjasje over blote bast, zwart gemaakte oogleden) die samen met gitarist Joel Fisk en toetsenist Stephen Cutmore in 2013 de band Hokie Joint opdoekten en deze nieuwe band oprichtten waarmee ze ook in 2009 op Moulin Blues speelden. Oude bekenden dus in een nieuwe vorm/band. Op de setlist staan o.a. “Gangsters Thieves & Villains” een nummer geïnspireerd door Brexit met een meer folky akoestische inslag, een Charlie Patton cover “Oh Death” met indrukwekkend slide gitaarwerk ondersteund door een warmdraaiende Hammond B3, “The Way It Goes…Sometimes” opnieuw met snijdende slide en laaiende Hammond, de catchy bluesrock stomper “Dead Man’s Chest”, een Rufus Thomas song “6-3-8” en “Get Off Of My Cloud” (Rolling Stones) allen geloofwaardig en goed.

In het Moulin Blues café staan inmiddels The Bluesbones op het podium. The Bluesbones zijn een van België’s meest succesvolle bluesgroepen van de laatste jaren die sinds hun ontstaan in 2012 de Belgian Blues Challenge wonnen in 2016 en 2de werden op de European Blues Challenge in 2017. Zij timmeren aardig aan de weg met een nieuw derde studio album ‘Chasing Shadows’ dat in maart verscheen en waarmee wordt getourd in Europa. In hun rangen nog steeds stergitarist Stef Paglia en nieuwkomer toetsenist Edwin Risbourg die met zijn Hammond B3 zeer bepalend is voor de huidige blues sound van het vijftal. De krachtige stem van Nico De Cock klinkt meteen herkenbaar. Wegens het overlappend programma op twee podia is het kiezen. We maken het laatste kwartier van het optreden mee met daarin “Betrayel”, een traag nummer over bedrog met opvallend intrigerend orgelspel van Edwin Risbourg, het funky groovende “No Good For Me” met een hitsig draaiende Hammond en een scheurende solo van Stef Paglia. Tenslotte “Sealed Souls” door Nico ingeleid als zijnde “over ne grote zot in Syrië die bommen smijt op eigen mensen” is een lange beklijvende slowblues met schreeuwend gitaarspel en Nico die zijn afgrijzen uitzingt over zoveel onrecht. Klasse blues van eigen bodem als dit nog gezegd moest worden.

De Texaan Jonn “Del Toro” Richardson serveert opzwepende powervolle Texas blues met soul uit zijn eerste solo album ‘Tengo Blues’ (2016). Jonn Richardson uit Houston Texas verdiende zijn sporen bij plaatselijke bluesgroepen en later bij Diunne Greenleaf, Pinetop Perkins en Otis Taylor maar is hier vooral bekend van zijn samenwerking met vriend Sean Carney waarmee hij in 2013 het album ‘Drivin’ Me Wild’ opneemt. Jonn doet het vandaag zonder blazerssectie en met een Franse ritme sectie van bas en drums aangevuld met toetsen maar maakt zelf genoeg indruk om te imponeren. “Can’t Run From Love”, “I’m Her Man”, “Get Me Back To Texas”, “The Moment” en “Wild Ride” komen allen uit dat solo album, doorwrochte gitaarblues omlijst met krachtige diepe zang. Zijn invloeden klinken door in eigen songs: “I’m Her Man” (Willie Dixon’s “Wang Dang Doodle”), “Get Me Back To Texas” (Chuck Berry’s “Memphis, Tennessee”) en “The Moment” (a la Los Lobos) maar luisteren toch anders door zijn diepe soulstem gekruid met pittig gitaarspel. Jonn “Del Toro” Richardson levert vuurwerk en bespeelt het publiek dat met volle teugen geniet.

Bette Smith

Chris Blevins in het Moulin Blues Café is nog een nobele onbekende maar daar zou na zijn tourweek in Nederland met zijn passage hier in Ospel met een dubbel optreden snel verandering in kunnen komen. Hij wordt begeleid door Paul Benjaman Band die morgen ook Levi Parham gaat begeleiden en later op de dag hier zelf mag spelen. Zanger, gitarist en songwriter Chris Blevins is een voormalige postbediende uit Tulsa, Oklahoma die zijn job inruilde voor zijn liefde voor muziek. In productie van gitarist Chris Combs en met de hulp van o.a. singer songwriter John Fullbright op toetsen krijgt zijn debuutalbum ‘Better Than Alone’ terecht internationaal aandacht. Van deze laatste speelt hij “Movin” met band en akoestisch solo het antimilitaristische “After The Parade” van Dan Bern. “Jezebel” is een eigen top nummer dat doet denken aan The Band. Vooraan in het Moulin Blues Café staat het geluid te hard en voor de mengtafel is er teveel geroezemoes om te kunnen luisteren. De geluidsbalans is niet te pruimen. Toch merk ik de kwaliteiten (stem, songs, gitaarspel) op van Chris Blevins die ik nog wel eens ergens anders wil zien.

Soul en R&B zangeres Bette Smith is afkomstig uit een ruige wijk van Brooklyn (New York). Zij heeft net een fantastisch debuut ‘Jetlagger’ gemaakt in productie van gerenommeerd muzikant/ producer Jimbo Matthus die ook nog 3 songs aanleverde. Het is old school Memphis soul die verwijzingen oproept naar Tina Turner (Ike & Tina Turner), Betty Davis, Betty Wright, Macy Gray of Etta James. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen wanneer de zwarte voluptueuze zangeres met het reuze afro kapsel en in helrode outfit het podium opkomt.  Zij wordt begeleid door een saxofonist (bariton), een gitarist, een bassist en een drummer. De zangeres wil er meteen stevig tegen aan gaan met een van haar prijsnummers “Manchild” uit ‘Jetlagger’, rauwe soul-rock maar het wordt al snel duidelijk dat dit niet haar moment is. Het publiek reageert wat afwachtend en Bette slaagt er niet om de vonk te laten overslaan. Wellicht speelt de ‘jetlag’ haar parten. Het wil maar niet sprankelen, hoe krachtig haar stem ook is de zang klinkt vlak en bijna onverstaanbaar in haast alle nummers. Hoezeer de zangeres ook haar best doet om met haar moves en zelfs op haar buik gaat liggen om het publiek te verleiden het mag niet baten.  Als dan ook zoals voorzien het concert abrupt wordt afgebroken voor 2 minuten stilte voor de dodenherdenking is het soulkalf al lang verdronken en het extra nummer achteraf “Flying Sweet Angel Of Joy” hoe mooi in sé ook mist zijn effect. Jammer maar we geven haar wel een revanche.

Uit de setlist: Manchild, Dirty Hustlin’, Tell Mama, Stormy Monday, I Will Feed You, Shackle & Chain, Do Your Thing, Flying Sweet Angel Of Joy.

Doghouse Sam

Doghouse Sam is niet alleen de sympathieke gastheer Wouter Celis die naar gewoonte vol enthousiasme de acts op het Hoofdpodium mag aankondigen maar ook de straffe zanger van zijn eigen combo his Magnatones. In die hoedanigheid staat hij om half negen hier op het Hoofdpodium. Wie Doghouse Sam de laatste tijd niet meer live zou gevolgd hebben wordt verrast door de man die zich hier ontpopt als een ware publieksmenner. Het zij hem gegund ofschoon we toch een gewoon strakker optreden prefereren boven deze extra large versie. Met twee extra muzikanten pianist Bas Janssen en bijwijlen saxofonist Evert Hoedt (van Electrophonics) in de rangen is de sound gevarieerder, vettiger en energieker dan ooit én duidelijk in de lijn van de grote acts hier op het hoofdpodium. Zanger/gitarist Wouter Celis voelt zich als een vis in het water en leidt de dans. Geruggesteund door oude getrouwen meesterdrummer Franky Gomez en Jack O Roonie op de upright bas kan het alle kanten op swingen. Hun aanstekelijke mix van blues, rock ’n roll en rockabilly is niet te versmaden. Bij “Let’s Get It On” mogen de saxofonist en de pianist boogie woogie gewijs flink van jetje geven. “Something’s Wrong” is opzwepende rock ‘n’ roll aangevuurd met slide gitaar. Nog meer boogie is er met “Going Mad Blues” van John lee Hooker. WC zingt met luide stem, zwaait als een echte frontman met de armen in de lucht en krijgt de massa op zijn hand. Afgesloten wordt met rauwe ophitsende slide boogie rock in ware ‘Black Betty’ (Ram Jam) stijl. WC en co zetten een laatste keer de tent in vuur en vlam en bewijzen hun klasse en status.

De Australische zanger,gitarist en songwriter Hamish Anderson houdt zowel van soulvolle ballads als van stevige gitaar rocksongs. In deze laatste weet hij zich te onderscheiden als een geweldig gitarist die met een bluesy toon zowel kan scheuren als melodieus kan imponeren. Minder overtuigend is het trage werk waarin zijn stem middelmatig tot melig overkomt. Dat is de indruk hier in het Moulin Blues Café voor een klein maar enthousiast publiek.

Ian Siegal

Het is inmiddels tijd voor wat hét publieksoptreden van de avond zou worden met het duo Monster Mike Welch & Mike Ledbetter als vooruitgeschoven headliner. Monster Mike Welch nu 37 jaar kennen we als een volwassen geworden gitaar wonderkind van 12 jaar en is dus al een veteraan op bluesgebied. Zijn gitaarspel is onmiddellijk herkenbaar, to the point en steeds ingepast in de song. Mike Ledbetter kennen we van bij Nick Moss die hier morgen afsluit. Mike ledbetter mocht tot voor kort de soulvolle leadpartijen zingen aan de zijde van Nick Moss. Aan de zijde van Mike Welch staat hij evenwaardig op de voorgrond als een krachtig uithalende soulshouter. In tandem vullen ze mekaar feilloos aan in fijne soulblues met een stevige gitaar onderbouw. Ledbetter’s stemuithalen zijn wat over the top maar komen gelijk relaxed over. Prachtig gitaarwerk  is er van Mike Welch. Zoals verwacht veel werk uit hun samenwerkingsdebuut 'Right Place, Right Time’, Chicago blues met een eigen smoel met covers van “Cryin’ Won’t Help You” (Tampa Red), “I Can’t Stop Baby” (Otis Rush), “Down Home Girl” (Leiber & Stoller song / The Rolling Stones) en “Goodbye Baby” (Elmore James).

Na dit overdonderend optreden zou afsluiter Ian Siegal het moeilijk krijgen om de deels verzadigde deels verwende bluesliefhebber nog op dit late uur na 8 uur festival te kunnen bekoren. De excentrieke maar altijd interessante Brit is hier in de lage landen bijna jaarlijks meerdere keren te zien op een of ander podium hetzij solo, in duo of al dan niet met een nieuw samengestelde groep. Sinds een paar jaar speelt hij geregeld samen met de The Rhythm Chiefs een Nederlands bluescombo met stergitarist Dusty Ciggaar. De band is danig op elkaar ingespeeld en heeft recent ook met Siegal zijn nieuw album ‘All That Rage’ opgenomen dat lovend wordt onthaald. Siegal wil vooral songs spelen uit die nieuwe plaat die een mix is van blues en andere rootsstijlen maar stoot al gauw op de wetten van een bluespubliek dat opzwepende gitaarblues verkiest boven roots georiënteerde luisterliedjes. Het derde nieuwe nummer “The Sh*t Hit” is dan ook een blues nummer dat de tent meekrijgt. “Eagle-Vulture” is nog een nieuw nummer in een Bo Diddley ritme met rauwe slide bluesgitaar van Siegal aangevuld met extra licks van Ciggaar. Siegal wil het publiek nog even uitdagen op de tonen van “You Send Me”(Sam Cooke) maar gaat dan resoluut de blues tour op met ouder werk “She Got The Devil In Her” en “Hard Pressed” vol jankende gitaarriffs en zijn schorre stem. Siegal probeert het opnieuw met het country getinte “Sweet Souvenir” maar rekt die op met rauwe bluesy gitaarsolo’s en laat ook meer ruimte aan de solo’s van Dusty Ciggaar die verbluft met ingenieus gitaarspel dat net niet struikelt over akkoorden en noten. Zo kan hij toch nieuwe songs spelen. Het resultaat, een countrysong met harde bluesgitaar staat als een tang op een varken maar werkt wel in deze context. Zo komt er een einde aan deze gevarieerde maar geslaagde eerste festivaldag. De sfeer is prima. Hop naar morgen voor nog meer bluesplezier.   

Setlist: Won’t Be Your Shotgun Rider/ Jacob’s Ladder/The Sh*t Hit/ Eagle-Vulture/ She Got The Devil In Her/ Hard Pressed/ Sweet Souvenir/ Encore: Take A Walk With Me

Marc Buggenhoudt

foto © Walter Wouters

meer foto © Walter Wouters

foto © Michel Verlinden

meer foto © Michel Verlinden

 

video 1 - video 2 

 

video 1 - video 2 - video 3 - video 4 - video 5

 

video 1 - video 2 - video 3

VIDEO 1 -  VIDEO 2 -  VIDEO 3 -  VIDEO 4 -  VIDEO 5

video 1 - video 2 

 

video 1 - video 2 

 

Artiest info
website  
facebook  

 

LaVendore Rogue

The Bluesbones

Jonn “Del Toro” Richardson

Chris Blevins

Bette Smith

Doghouse Sam

Hamish Anderson

Monster Mike Welch
& Mike Ledbetter

Ian Siegal