METZ @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 04/05/18

 

METZ: brutale, maar heerlijke opkuis der gehoorgang.

De gitaren vierden hoogtij afgelopen vrijdag op Les Nuits Botanique. In de Orangerie had de organisatie drie bands geprogrammeerd die in oplopende volgorde van klasse de gitaarrock nieuw leven inbliezen.

Als eerste op de bühne verscheen het Ierse vijftal Fountains D.C. Ze brachten een gedereven vorm van post-punk, met veel overgave en podiumpresence. Maar hun songs misten net iets te vaak kwaliteit en leken onderling iets te vaak inwisselbaar om het hele concert te blijven boeien.

De tweede band van de avond bracht beduidend meer volk op de been. De Orangerie stond propvol voor IDLES, een band die er niet enkel uitzag als vijf Engelse straatvechters, maar eveneens klonk als een luis in de pels van het Verenigd Koninkrijk dat Theresa May en Nigel Farage voor ogen hebben. Werkmanspunk, met een boodschap en grootse anthems voor de massa, die een regelmatige sneer naar alles wat in de weg stond zelden achterwege liet. Frontman Joe Talbot blafte, sneerde, zweepte de massa op, maar vergat ook niet zijn dank uit te spreken voor zijn crewleden en de dolenthousiaste fans. Naarmate hun set vorderde, veranderde de voorste gelederen van de Orangerie in een kolkende mensenmassa, die op het einde bezoek kreeg van beide gitaristen Mark Bowen en Lee Kiernan. Vlak voor de slotsong kregen de ‘cunts from the British press’ nog een venijnige sneer van Talbot, alvorens IDLES triomfantelijk het podium verliet. De band staat dit jaar op Rock Werchter. Als ze die zondagnamiddag in The Slope evenveel energie aan de dag leggen als afgelopen vrijdag, gaan ze er veel zieltjes winnen.

Maar de overgrote meerderheid van het publiek was toch vooral voor METZ komen opdagen. De vaandeldragers van de nieuwe generatie herriemakers die het Sub Pop label doen teruggrijpen naar hun roots, zijn intussen tien jaar bezig. In die tijd hebben ze niet enkel op plaat, maar vooral op het podium een ijzerstrerke reputatie opgebouwd. Een reputatie die ze in de Botanique netjes in de verf kwamen zetten met een korte, maar verschroeiende set. Vanaf opener ‘The Swimmer’ gingen Alex Edkins en zijn maats als bezetenen te keer. De band wisselde daarbij netjes tussen de songs van hun drie albums, waarbij vooral de sterkte van de songs uit hun laatste plaat ‘Strange Peace’ er live bovenuit staken. Songs als ‘Mess of Wires’, ‘Mr. Plague’ en ‘Drained Lake’ zorgden voor subtiele afwisseling in het oudere beukwerk van ‘Get Off’ of ‘Spit You Out’.

Ondanks het constant verschroeiende tempo van het concert, had het drietal zijn ultieme genadeschot netjes tot het einde bewaard. In een zinderende finale maakten ‘Cellophane’, een brutaal ‘Nervous System’, het oude favorietje ‘Headache’ en het subtiele, gelaagde ‘Raw Matreials’ zeer grootste indruk. Op de voorste rijen van de Orangerie was intussen al een stevig feestje losgebarsten, met een genadeloze moshpit en een enkele skydiver tot gevolg. Zanger/gitarist Alex Edkins aanschouwde het geheel met een gelukzalige grijns op zijn gezicht.

Tien jaar na hun oprichting en zes jaar na hun ijzersterke debuut, zijn de heren van METZ intussen uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de nieuwe generatie gitaarbands, die niet te beroerd zijn de beperkingen binnen hun genre uit te puren en naar nieuwe invalswegen te zoeken. ‘Gitaarmuziek is nog lang niet dood!’, kraaide mijn concertcompagnon na afloop van de pret. Een statement dat METZ afgelopen vrijdag op klinkende wijze demonstreerden met een brutale, maar heerlijke opkuis van onze gehoorgang.

Stijn De Nys

Foto's Copyright Facebook METZ

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

 

 

 

'