AD VAN MEURS PRESENTEERT: ROD PICOTT / ROGER ROGER @ MENEER FRITS, EINDHOVEN - 05/03/18

Roger Roger

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het voorprogramma vond ik beter dan de hoofdact. Roger Roger, de tweeling Madeleine en Lucas Roger uit Winnipeg Canada, maakte grote indruk met hun zelfgpende liedjes, het mooie gitaarspel van beiden (!) en vooral hun fantastische stemmen (elk afzonderlijk om beurt of samen), waarmee ze veel variatie in hun set wisten te leggen. Bovendien heeft Lucas de gitaren waarop ze spelen zelf gebouwd en Madeleine nam all het artwork van voor haar rekening, want Roger Roger heeft een eerste album uit, Fearweather.

De songs 13 Crows en North Dakota pakten ons meteen in, in het tweede nummer beschreef Lucas Roger zijn zeven uren lange rit naar een Tom Petty concert, waarbij hij ook nog autopech kreeg in the middle of nowhere van het oneindig uitgestrekte Canada. ‘Any Tom Petty fans out there in Eindhoven? Ja dus. The Mad Trapper was een nummer over een zonderling in hun buurt en waarover de sterke verhalen steeds meer werden aangedikt en in stand gehouden. Zeer mooie harmoniezang en gitaar-samenspel. Subliem. Een recent door Madeleine geschreven nummer, zonder definitieve titel, maar hier Train Song genoemd, bewees nog maar eens de bijna achteloze klasse van hun liedjes. Bovendien heeft ze een zeer mooie stem, die wel wat aan Joni Mitchell doet denken. Nog van die prachtige nummers waren Fairweather (de titelsong) en Dead Horse Creek.

Ook mooi was het enthousiasme dat ze uitstraalden, altijd met de glimlachend, en dankbaar dat ze hier in het verre Nederland hun liedjes mochten brengen. Niet echt getormenteerde artiesten, maar dat hoeft ook niet. Wel blij dat ze in hun leven de dingen konden doen waarvan ze hielden, zo vertelde Madeleine nog. Ik heb hun CD meteen gekocht na het optreden, en dat zegt ook wel wat.

Dit concert zal een van de weinige zijn waar voor mij de hoofact het moet afleggen tegenover het voorprogramma. Begrijp ons niet verkeerd, Rod Picott was ook heel goed, en mede door zijn ervaring stond hij zelfzeker en klassevol op het podium. Sterke songs ook, goeie zang, puik gitaarspel, leuke quotes tussen de nummers. Een vakman, niets op aan te merken hoor, en zijn set werd dan ook erg gesmaakt door de aanwezigen. Een van zijn bekendere nummer is Broke Down, dat hij samen schreef met zijn buddy Slaid Cleaves, speelde hij jammer genoeg niet. Wel speelde hij Gettin' to Me en Angels and Acrobats, 'the only happy song in the set'. Gevolgd door One More Chance, met als commentaar 'back into the gutter'.

Rod Picott is het archetype van de klassieke singer-songwriter en een vlotte verteller tussendoor. Guy Clark is een voorbeeld, alhoewel die nog gevarieerder uit de hoek kwam dan Picott. In de ‘carsong’ 65 Falcon bezong hij het hoe en waarom van zijn voorliefde voor auto's, een van de belangrijke dingen in het leven voor hem, en een symbool van avontuur en vrijheid: 'drinking beer with the doors open'. Toch niet tijdens het rijden, mogen we hopen. Tiger Tom Dixon's Blues ging over zijn grootoom die bokser was en waarover in zijn familie de meest sterke verhalen werden verteld. Deed ons aan de verhalende kracht van Nebraska van Bruce Springsteen denken, en dat is beslist een goede referentie.

Het laaste deel van de set vormde de apotheose, want Rod Picott bracht zijn laatste nummers met de tweeling Roger Roger als begeleiders. En dat was een waar genot voor het oor.

Fire Inside was een nummer uit zijn nieuwe cd, die verschillende maanden op nr. 1 van de americana charts had gestaan en daar was hij bepaald blij om. Take Home Pay was een prachtig nummer voor alle dromers en Primer Gray had hij geschreven met zijn buddy Slais Cleaves. Pakkend was When My Ship Comes over de schrijnende armoede in zijn jeugd. Tussendoor voerde hij nog een Trump parodie op, bijna een vast nummer voor Amerikaanse artiesten op tournee in Europa. On The Way Down leek wel een beetje een Steve Earle song en dat is ook altijd een kwaliteitslabel. Love Goes On Forever werd opgedragen aan een overleden vriend waarmee hij als tiener zijn eerste rockband had.

De toegift Not Going Down bracht Picott weer solo, en was misschien wel zijn ‘finest moment’ in Eindhoven. Hij zong het met soms bijna overslaande stem, ontroerend mooi. Een uitdaging ook, zo zei hij, want hij had het nummer al lang niet meer gespeeld. Het ging over niet opgeven en in moeilijke omstandigheden toch het hoofd boven water houden. 'The story of my life', aldus Picott, en wij geloofden hem op zijn woord.

Rod Picott was uitstekend, maar Roger Roger had voor mij dat tikkeltje meer, klonk net iets afwisselender, avontuurlijker, zoals gezegd door de prachtige zangpartijen. Huiswaarts met het gevoel bevestigd te zijn in de intrinsieke kwaliteiten van een vaste waarde en een nieuwe muzikale ontdekking te hebben gedaan. Het tweede is net iets leuker.

Marc Vos

Foto © Ronald Rietman

 


 

Artiest info
website Roger Roger  
website Rod Picott  

MUZIEKCENTRUM, EINDHOVEN

 

Rod Picott