FIRST AID KIT @ AB BRUSSEL - 06/03/18

De AB was uitverkocht voor deze avond. Hoewel er bij het voorprogramma Van William nog wat bewegingsruimte was tot voor het podium. Van William is een jonge Californische zanger en songschrijver. Dat hij op deze toer het voorprogramma doet van First Aid Kit is niet toevallig: op zijn recente plaat zingen de zusjes van First Aid Kit mee op 3 nummers. In trio vorm bracht hij zijn nummers met naast hem een opvallende, hyperkinetische bassiste. Zijn muziek linkt wat aan die van de hoofdact doordat er ook wat country invloeden zijn, maar zijn grote voorbeeld lijkt toch Neil Young te zijn. Hij bracht dan ook een cover van “Cinnamon Girl”. Zijn gitaarrock mocht er zijn maar hij mist wel een sterke stem om te beklijven. Hij kwam nog eens op het podium om in de bissen mee te doen met veel beter resultaat dan solo.

Maar zoals altijd is het wachten op de hoofdact en in die tussentijd vulde de zaal zich helemaal tot we als sardienen op elkaar stonden De zusjes kwamen op met hun band op het geplande uur. Beiden in het zwart gestoken met bij de oudste van de twee een stel lange benen om bij weg te dromen. In hun rug hadden ze hun vertrouwde band bestaande uit Steve (zo uit een strip weggelopen) op keys en trombone, hun Schotse drummer en hun Welshe alleskunner op mandoline, pedal steel, gitaar en zang. Maar de sterren van de show waren de zusjes Söderberg. Meer bepaald hun stemmen en samenzang die mij opvallend veel “prachtig” deden noteren in mijn notaboekje. Ze begonnen er vrij stevig aan (voor hun doen) met een swingend “Rebel Heart” om dan onmiddellijk door te stomen met “It’s A Shame”. Het eerste hoogtepunt van de avond kwam er dan met “King Of The World”: hemelse samenzang met mandoline, trombone en de dames afwisselend aan de zang.

Het eerste rustpunt was er met “Postcard” met pedal steel gitaar en zang die mij aan Tammy Wynette deed denken. Kwam het tweede hoogtepunt van de avond: “Stay Gold” waarbij ze bewezen de vrouwelijke versie van de Everly’s te zijn. Het blijft een prachtsong die ooit zeker op hun “best of” komt. Via een trombone break gingen ze direct door met “The Lion’s Roar” een epische song met een prachtig einde. Tussen de nummers door ging het vaak vlot naar het volgende of babbelden de dames met het publiek alsof ze met vrienden aan het praten zijn. Hun grappigste quote was “You al look like a Friday night on thuesday”. Het kwaad gezongen “You Are The Problem Here” over een verkrachter in een zaak twee jaar geleden die er goedkoop vanaf kwam. Hun oprechte boosheid om zoveel onrecht zette aan tot de obligate “#Metoo” speech. Die was jammer genoeg iets te prekerig. Maar dit kleine ongenoegen zetten ze direct om in kippenvel met “To Live A Life” . de titelsong van hun nieuwe plaat “Ruins” mocht ook niet ontbreken, met hier enkele synthesizer klanken die, ondanks de wederom knappe zang, de song naar beneden haalde. Een Indianendrum zette “Wolf” in waarbij het publiek zich liet meeslepen. “Master Pretender” was het moment om hun band voor te stellen met elk hun solo. Ja de vaste waarden werden gerespecteerd. Toen gingen ze over naar “Fireworks” een walsje dat mede door de visuele ondersteuning op het doek achter hun voor het nodige vuurwerk zorgde. Het zoveelste hoogtepunt in de set. Om er een home run van te maken volgde “Emmylou” met uiteraard een meezingend publiek. Hun set eindigen deden ze met een lang uitgesponnen “Nothing Has To Be True” waarbij Melvin Duffy nogmaals liet horen hoe goed hij aan de pedal steel is.

Terugkomen voor de bissen deden ze op zijn bluegrass: een micro en beide dames met enkel de akoestische gitaar er rond brachten ze “Hem Or Her Dress” waarbij de bandleden onversterkt mee rond de microfoon kwamen zingen, drummen en blazen. Van William vervoegde hun op het podium om zijn “Revolution” te brengen dat ver boven zijn performance in het voorprogramma stond. De uitsmijter van de avond was “My Silver Lining” met wederom veel meezingend publiek.

Ik kan niet anders dan vaststellen dat dit een act is die nog vele jaren zalen gaat vullen. Ze hebben ondertussen een songbook die er mag zijn en steeds maar aandikt, ze hebben een ruim publiek bestaand uit jonde twintigers tot jong bejaarden, ze hebben een competente band en ze hebben stemmen die zo perfect matchen en voor hemelse harmonieën zorgen dat het een lust is voor het oor. Voor de kunst hoop ik dat ze wat verkeerde mannen tegenkomen maar deze sympathieke jongedames verdienen dit zeker niet. Deze zomer zijn ze op festivals te zien. Degenen die ze geboekt hebben mogen zeker zijn dat dit een schot in de roos zal zijn. Topconcert.

Lisael

Fotoalbum © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL