DAYNA KURTZ @ DE BREUGHEL BREE - 01/03/18

Ze heeft wat met New Orleans, of eigenlijk héél wat. In die zin dat ze er tegenwoordig zelfs woont, na daar een hele tijd naar verlangd te hebben, zoals ze zelfs vertelde en soms ook uit naar liedjes blijkt. Ook de muziek van New Orleans komt aan bod tijdens haar live concerten, met covers van Johnny Adams, Bobby Charles, etc...

Een prachtconcert van Dayna Kurtz en haar gitarist Robert Mache was het, donderdagavond in Bree. Ondanks de winterkou was het een ‘full house’ in De Breughel. Net als bij het vorig concert dat ik van haar zag in de Muziekgieterij Maastricht in 2017 was er niet echt een setlist voorhanden, en werd de songkeuze bepaald door de ingeving van het moment. Of door wat er soms uit het publiek geroepen werd. Straf als je dat kunt. Een fijne selectie songs werd het al bij al, bijna allemaal traag, melancholisch en bluesy getint.

Ze begon haar set met It's How You Hold Me, een liefdesliedje, en Raise the Last Glass: ‘a drinking song for the apocalypse, zo zei ze, ‘written before Trump, so we apologize now”. Subliem was Reconsider Me, een cover van de New Orleans muzikant Johnny Adams, een 24-karaatssong zowaar, en een bloedmooie ballad, aandoenlijk gezongen door Dayna. Hallelujah I Am Dreamer was dan weer een cover van de eveneens uit Louisiana afkomstige David Egan, niet echt een gekende songwriter. Doch mevrouw Kurtz vertelde ons expliciet op zoek te zijn naar pareltjes van liedjes die onbekend, onbemind en (veel te snel) vergeten zijn geworden. Een edele intentie. Dayna Kurtz zong het prachtnummer met ietwat droeve en in mineur klinkende stem. ‘For all the dreamers out there’, zo droeg ze het aan ons op. Wie het schoentje past, trekke het aan.

I Am Tired was een klaaglied over een onbeantwoorde liefde en Hanging Around My Boy was een cover van Sonny Burgess (bekend van old school Sun Records) en klonk lekker bluesy. Een hartekreet en zowat haar diepste wens, zo leidde ze New Orleans, I Am Coming To You in. Een wens die vervuld is intussen, want ze verhuisde van New York naar New Orleans, waar ze zich onmiddellijk helemaal thuis voelde. En dat begrijpen wij dan weer maar al te best. ‘I am a New Orleans witch’ , lachte ze nog, waarop Rober Mache haar antwoordde: ‘ You’re the queen of witches’. Die zat.

Tussendoor gezegd, typisch voor Dayna Kurtz en haar songs vind ik dat ze zich niet beperkt tot Amerikaanse stijlinvloeden in haar muziek. Het is zeker americana, doch soms hoor je er ook wat Europese invloeden in, vooral qua sfeer - een tikkeltje Brel bijvoorbeeld of Scott Walker, zeker in de meer donkere songs. What Did Jesus Say? was een gloednieuw nummer, pas enkele dagen geleden geschreven, en ze gaf het een ‘gospel touch’ mee, ze nodigde het publiek ook uit om mee te zingen, en dat maakte het toch nog leuk, want qua song vond ik het eerder een niemandalletje, en nogal overbodig. De schrijnende ballade Yes, You Win daarentegen, was van hoog niveau. Ze schreef het voor de nieuwe liefde in haar leven en zong ze met hart en ziel. Hoge stemuithalen kenmerkten He Is A King, nog een song over verliefdheid en dus ook bewondering. If I Go First leidde ze in met ‘one of the most romantic and most sad songs I have ever written.’ Een donker, prachtig nummer. ‘I am a dark character.’ Hadden we al een beetje vermoed.

Het Zuid-Amerikaans getinte Venezuela deed ons aan songs van Tom Russel denken (zoals bijvoorbeeld Gallo Del Cielo), over een man die ze in haar dromen tegenkwam in Venezuela. Er hoorde een heel verhaal bij over dromen en de betekenis daarvan. Doch het liedje was ronduit prachtig. Voor mij het beste nummer van de avond. De ballade Love Gets in the Way sloot de reguliere set af.

Op het eind – tijdens de toegiften - zong Dayna zowaar Mijn Vlakke Land van Brel in het Nederlands, en het publiek zong zachtjes mee. Dit werd zichtbaar geapprecieerd in het land van le grand Jacques, een Amerikaanse die een Belgische klassieker zo maar eventjes in onze eigen landstaal komt zingen.

Voor het allerlaatste liedje haalde ze nog haar banjo boven. You Will Always Live Inside Me van de grote Bobby Charles was nog zo een nummer uit de (ultieme?) muziekstad New Orleans. Subliem einde van een even subliem concert.

Marc Vos

Foto's: Freddy Knippenberg

 


 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE BREUGHEL, BREE