WIM MERTENS ENSEMBLE @ DE ROMA, BORGERHOUT - 04/03/16

Componist, pianist, contratenor, gitarist, musicoloog, Vlaams cultuurambassadeur en ex-genomineerde voor de titel van De Grootste Belg. Inderdaad, Wim Mertens is het allemaal. Zijn hoge stem weergalmt over verschillende continenten; van Europa en de Verenigde Staten tot Japan en Rusland. Mertens is bovendien een krak op piano en klassieke gitaar. Mertens werkte in het verleden ook als producer bij Studio Brussel en was freelance muziekjournalist voor het weekblad Knack. Zijn muziek lijkt opmerkelijk eenvoudig, gestroomlijnd en verteerbaar. Toch wijkt de Limburger vaak af van de academische regels van de klassieke muziek, waardoor hij steeds blijft verrassen.

Een volle zaal is altijd leuk, en een man als Wim Mertens verdient dat ook, ondanks het feit dat zijn muziek voor de meesten allesbehalve alledaags te noemen is. Meer dan 80 albums prijken op zijn repertoire en vanavond komt hij vooral recent werk voorstellen. ‘Charaktersketch’ (2015) speelt hij in de eerste set quasi integraal bijgestaan door 5 strijkers en die samen met hem zijn ensemble vormen. De nummers zijn vooral instrumentaal, evenwichtige gedragen door het kwintet en de piano, gelardeerd met wat zang. Ogenschijnlijke eenvoud en repetitieve thema's hullen de nummers in een bijzondere sfeer. Het lijken gesofisticeerde etudes waarbij elk instrument een gelijkwaardige positie bekleedt. Alleen de zang doet me soms de wenkbrauwen fronsen. Wim Mertens heeft een hoge stem waarmee hij nagenoeg onverstaanbare teksten als een soort van instrument toevoegt aan het geheel. Het past soms wonderwel, en maakt het misschien interessanter maar zeker niet mooier. Gelukkig is het doel van kunst niet om mooi te zijn, maar om emotie te veroorzaken.

Voor het tweede deel put Wim Mertens uit zijn rijke catalogus en brengt ons helemaal in de sfeer van 'The Belly of an Architect', de film van Peter Greenaway waarvoor hij de intrigerende soundtrack schreef. Ook hier vinden we de nummers nu eens dramatisch met een lange spanningsboog, dan weer lyrisch repetitief en wonderlijk met die haast onverstaanbare falset stem. Het evenwicht tussen contrabas, cello, altviool en twee violen en de piano lijkt een constante. En het publiek geniet voluit en laat dat ook blijken.

In de bisronde krijgen we voor het eerst Wim Mertens Solo aan de piano alvorens zijn bekendste stukjes op ons los te laten. 'Close Cover', misschien wel zijn bekendste werk, klinkt nog altijd even fris en de herkenbaarheid doet het publiek deugt. En ook 'Struggle for Pleasure' bekoort een ademloos publiek, dat voluit geniet van het extra lange concert want het is ondertussen al na elven,. Een staande ovatie is dan ook de logische afsluiter van zoveel schoonheid. Over de zang kunnen we nog lang discuteren, maar Wim Mertens laat vandaag nogmaals zien dat zijn composities, mede dankzij het pianospel en de speelse frisheid van het ensemble, schitteren aan het firmament van de hedendaagse klassieke muziek.

Johan Vanonckelen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Setlist:
Set 1: Wegzuwünschen, Unwillen-nichtwollen, Wie mich dünckt, Earmarked, Reihengewebe, Überhandnehmend, Post and postures ,The place of a Gap, According to the one.
Set 2: According to the Real, Passend, The personnel changes, No testament, Often a bird, Wound to Woun
Encore: Watch, 4 Mains, Close Cover, Struggle for Pleasure

 

 

 

Artiest info
website  
   

DE ROMA, BORGERHOUT - 04/03/16