MATT CORBY @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 30/03/16

Matt Corby is een nog jonge (geboren in 1990) artiest uit Australië. Daar kreeg hij eerst wat naambekendheid door deel te nemen aan de lokale versie van “Idool”. Een echt goede carrière move was dat niet. Het cachet dat kleeft aan dit soort programma’s zorgt niet direct voor veel credibiliteit als je muziek maakt om liefhebbers van folk en rock te overtuigen. Hij is thuis te brengen in de muziek die men al eens catalogeert als “boot music”. Je kent het wel de stroming met heel wat jonge artiesten die zich laten inspireren door folk, rock en ritmes uit heel de wereld. De helden van die gasten zijn mensen als Xavier Rudd, Jack Johnson, Michael Franti en zelf Manu Chao.

Zijn toer is gekoppeld aan de lancering van zijn eerste full cd “Telluric”. Die kwam er na enkele ep’s. Dit rijpingsproces was zeker geen slechte keuze. Het cachet van idool artiest heeft hij zeker van zich afgeworpen. De sterke troef van deze man is de stem. Zijn stem heeft een grawl die menig song een extra cachet geven. Te omschrijven als donkerbruin, roestig. Denk aan recente namen als George Ezra, Jonathan Jeremiah en Dozier En dat heb ik graag. Aan de volgelopen zaal en reacties te zien hebben zijn looks ook een grote meerwaarde voor de vrouwelijke fans. Opvallend veel jonge dames die kwamen voor de surfboy met verwaaide dreads. Het is een totaalpakket voor deze categorie.

Daarom was het jammer dat hij nog podiumpresence ontbreekt. Hij communiceerde weinig tot niet met het publiek buiten enkele gelaatsuitdrukkingen. Hierdoor ontbrak een beetje de vibe om het concert op te tillen. Aan de zeskoppige band zal het niet gelegen hebben. Met 2 keyboard spelers, aparte inkleuring van de nummers (met bvb een dwarsfluit) en mooie achtergrondzang was alles aanwezig. De overtuiging en inzet die hijzelf aan de dag legde tijdens de nummers maakten echter dat er redelijk wat kippenvelmomenten in het concert zaten. Soms verloren ze zich hierin, alsof ze niet meer beseften dat er ook publiek aanwezig was, dat je de indruk kreeg dat ze aan het jammen waren.

De songs hebben meestal een aanstekelijke groove waarop dan de rest van de band voor de accenten zorgt en Matt zijn soulvolle stem en zang loslaat. Hij doet dit soms zacht en ingehouden, maar kan even goed gaan naar hevig en met overslaande stem. Zo was het lang uitgesponnen “Wrong Man” een kippenvelmoment. Een ander hoogtepunt was het a capella gebrachte “Monday” waarin opviel hoe goed de band op elkaar afgestemd is. Daarna volgden nog een trits nummers waarin bleek dat Matt zijn klassiekers kent: veel jaren 70 invloeden van mensen als Bawb, CSNY, Tim Buckley, Otis Redding, Buddy Guy maar ook Radiohead. Naast vooral werk uit die laatste plaat kwamen ook oudere songs als “Brother” en “Soul”s A Fire” aan bod. Vooral dat laatste was het absolute hoogtepunt van de avond, afsluiter van de set: een knappe bluesintro, pompend orgel en een gevoel dat aan Stevie Ray Vaughn deed denken. Heel sterk. Zijn bisnummers waren een lang aan elkaar gesponnen “Why Dream”, en “Empies Attraction” met daarin een stuk van Sam Cooke’s “A Change Is Gonna Come” verweven.

Het besluit is dat dit een sterk concert was van een artiest die zeker moet gevolgd worden want alles is aanwezig om een blijver te worden: sterke songs, sterke zang, eigen cachet. Nog wat groeien in het besef dat een optreden meer is dan je muziek spelen op het podium en hij wordt misschien nog een idool. Hoewel hij dit voor de categorie dames van – 30 jaar al was. Onthoud de naam. Ik herhaal deze nog eens: Matt Corby.

(Lisael)


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 30/03/16