JAMES ‘SUPER CHIKAN’ JOHNSON @ M.O.D, HASSELT - 10/03/16

“Somebody shoot that thing!” deze uitroep zou de rode draad worden tijdens deze maandelijkse bluesavond weeral perfect georganiseerd door Danny Guilliams en zijn Move2Blues team. Vollen bak ook daar in Hasselt voor de passage – de eerste van een 10-dagen durende tournee – van deze toch wel uitzonderlijke, nog zeer vitale en energieke, levende blueslegende James ‘Super Chikan’ Johnson uit Clarksdale, Mississippi. De eerste keer dat we met deze excentrieke zanger/gitarist konden kennismaken was op het (Ge)Varenwinkelfestival editie 2008. Wat waren we onder de indruk van deze immer goedlachse artiest die - als nobele onbekende destijds – de tent deed daveren. We zijn ondertussen acht jaren verder en Super Chikan heeft niets aan charisma ingeboet. Vijvenzestig inmiddels, maar nog steeds boordevol energie – zoals we konden ervaren tijdens zijn eerste set waarin hij maar niet leek te kunnen stoppen – krijgen we een bloemlezing uit de man zijn rijk verleden als Mississippi Delta bluesveteraan.

Hij had voor de gelegenheid de Nederlandse begeleidingsband Dynaflow met zich meegebracht met daarin Fat- Harry Dorth op gitaar, Jan Markus op basgitaar en Eduard Nijenhuis achter de drums. Deze ervaren muzikanten hebben hun strepen reeds verdiend als het erop aan komt om buitenlandse – lees Amerikaanse – bluesartiesten te begeleiden en ook bij onze Noorderburen is de ritmesectie enorm gewild door o.a. Robert Fossen en Peter Struijk. Toch had ik de indruk dat – zeker in het begin van de set – het een beetje zoeken en aftasten was eer de muzikanten op dezelfde lijn zaten. Daardoor kwam de Super Chikan trein iets wat moeizamer op gang dan gewoonlijk maar James Johnson liet het niet aan z’n hart komen en bleef de band pushen en sturen in de richting die hij wou. Je moet het hem nageven. Niet alleen is hij één van de laatste nog in leven zijnde Delta bluespioniers, tevens is hij een podiumbeest buiten categorie die met het nodige gevoel voor humor zijn publiek weet in te palmen. Hij bestempeld zichzelf graag als een ‘selfmade’ man en dit is helemaal niet gelogen. Hij schijft niet alleen z’n eigen muziek en teksten maar hij bouwt ook nog eens zijn eigen gitaren. ‘Chikantars’ noemt hij ze en hij bezit ze in alle vormen – gaande van een koekendoos over een jerrycan tot een glinsterende, blinkende haan – en ze klinken allemaal om ter best.

Moeiteloos schakelt hij over van slide naar gewoon gitaarspel en ook kiest hij regelmatig voor een nieuw exemplaar uit zijn collectie, de één al wat vreemder en kleuriger dan de andere. In 2005 sleepte hij zelfs een prijs in de wacht, uitgereikt door de kunstcommissie van Mississippi, voor deze toch wel uitzonderlijke kunstvorm. Wat ooit begon als een noodzaak want James had het geld niet om een ‘echte’ gitaar te kopen, groeide door de jaren heen uit als zijn handelsmerk. Hij leerde het allemaal van z’n grootvader die hem reeds op jonge leeftijd aanzette tot het in mekaar knutselen van een ‘diddley bow’. Veel van de nummers die hij speelt lijken we te ‘her’kennen maar Johnson weet ze steeds naar zijn hand te zetten en ze op zijn manier te brengen. Uit zijn ‘Chikadelic’ album krijgen we het soulvolle ‘Ain’t Nobody’ en het onvermijdelijke ‘Shoot That Thing’ opgesmukt met het nodige kippengekakel en bijhorende hanengekraai.

Lange uitgesponnen versies ook van ‘Rock Me Baby’ en het van Slim Harpo ‘geleende’ ‘Scratch My Back’ waarin Super Chikan zelfs de mondharmonica bovenhaalt. De klassieker ‘Little Red Rooster’ snelt ons voorbij aan TGV-snelheid. Uit ervaring weten we dat de man moeilijk aan stoppen toe komt en het is dan ook reeds voorbij middernacht als we besluiten onze beddenbak te gaan opzoeken. En Super Chikan? Die kraait nog lustig door en smijt er nog een boogienummer tegenaan. Hij loopt over van energie en is nog niet van plan om het kippenhok te sluiten. Het speelplezier is hem van harte gegund en ergens zijn we blij en tevreden om te kunnen vaststellen dat het hem zichtbaar deugd doet dat hij nog eens volledig uit de bol kan gaan. Dat belooft niets dan goeds voor het verdere verloop van deze tour.

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Foto © Michel Verlinden

meer foto's © Michel Verlinden

 

 

Meer video's : Rock Me Baby - Little Red Rooster - Scratch My Back - You Don’t Have To Go - video 5

 

 

Artiest info
website  
   

M.O.D, HASSELT - 10/03/16