TWO GALLANTS @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 02/03/15

.

Artiest info
Website
 

BOTANIQUE, BRUSSEL - 02/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Two Gallants : ‘Greatest Hits’-show op zijn allerbest

Ik beken: ik heb een zwak voor Two Gallants. Sinds ik het duo voor het eerst aan het werk zag in een broeierig hete tent op het Dour Festival in 2006, out ik me schaamteloos als fan. Toen de band begin dit jaar een nieuwe plaat en bijhorende tour aankondigde, gingen mijn muzikale voelsprieten bijgevolg vanzelf wat harder kriebelen. Op die nieuwe en alweer uitstekende plaat (We Are Undone), hun vijfde reeds, kiest de band resoluut en nog meer dan op zijn voorgangers voor een rockgetint geluid. Er zijn minder akoestische gitaren op te horen, de mondharmonica lijkt tijdelijk opgeborgen en het folky kantje van hun muziek verschuift wat meer op de achtergrond. Afgelopen maandag kwamen Adam Stephens en Tyson Vogel hun nieuwbakken werkstuk voorstellen aan het Belgische publiek in een als vanouds volgelopen Botanique. Althans, dat was de verwachting, want in praktijk serveerden Two Gallants ons eerder een veredelde greatest hits-show.

Het duo, dat zijn groepsnaam haalde bij één van de vijftien kortverhalen uit het onvolprezen Dubliners van James Joyce en tot in den treure (en onterecht) wordt vergeleken met The White Stripes, begon geheel tegen zijn gewoonte in nogal aarzelend aan zijn set. Opener My Love Won’t Wait kreeg een nogal makke uitvoering. En het nieuwe Fools Like Us wou net iets te veel imponeren en werd daardoor te dwingend gebracht. Pas bij het intussen tot klassieker uitgegroeide Steady Rollin’, in een geheel elektrische, maar uiterst efficiënte versie gebracht, leek de band zijn draai te vinden.

Wat daarna volgde, was zelden minder dan uitstekend. Die zeldzame keren dat ze naar de nieuwe plaat grepen, haalden ze ongemeen hard uit. In een naar garagerock neigende We Are Undone knetterde een hevig vuur en het bluesy Some Trouble was americana van het betere soort. Wat van Two Gallants echter zo’n heerlijke band maakt, is hun beheersing van het voortdurende contrast tussen slaan en zalven. De folk van The Prodigal Son en de heerlijke, lange sleper My Man Go, één van de hoogtepunten van de avond, waarbij je een speld kon horen vallen, stonden in schril contrast met de felle country stomp en het rood oplopende gezicht van Stephens in oude favoriet Las Cruses Jail. En toch was dit dezelfde band.

Met een dwingend, maar immer onweerstaanbaar Despite What You’ve Been Told werd een majestueuze finale opengetrokken. Fail Hard to Regain (uit hun debuutalbum The Throes) was een verrassend oudje, het potige Halcyon Days een uitstekende afsluiter.

Een bisronde leek onvermijdelijk en die kwam er ook. Een sober Broken Eyes (Stephens op akoestische gitaar en mondharmonica, Vogel subtiel het ritme aangevend op tamboerijn) zorgde voor voorzichtig handgeklap. Incidental, een verzoek uit het publiek, was dan weer compleet het tegenovergestelde: rusteloos en bikkelhard. Het absolute orgelpunt volgde echter helemaal op het einde. De onverwachtse en op heel veel enthousiasme onthaalde hymne Waves of Grain legde een kleine tien minuten lang een laagje kippenvel over de Botanique, als ware het een warm winterdekentje. Een betere afsluiter kon dit concert zich moeilijk wensen.
‘But despite what you’ve been told/I once had a soul’, zong Adam Stephens ergens halverwege het gelijknamige nummer. Die verleden tijd mag hij achterwege laten. ‘Ziel’ is namelijk wat de songs van Two Gallants al meer dan tien jaar stevig aan elkaar houdt. De volgelopen Botanique pinkte er opnieuw spontaan enkele traantjes bij weg.

(Stijn De Nys)

Setlist: My Love Won’t Wait/ Fools Like Us/ Reflections of the Marionette/ Steady Rollin’/ We Are Undone/ Some Trouble/ The Prodigal Son/ Las Cruses Jail/ My Man Go/ Despite What You’ve Been Told/ Age of Assassins/ Fail Hard to Regain/ Halcyon Days/ Broken Eyes/ Incidental/ Waves of Grain

Fotoalbum © Yvo Zels