RUMER @ AB, BRUSSEL - 09/03/15

.

Artiest info
Website
 

AB, BRUSSEL - 09/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het kader van haar ‘Into Colour’ tour kreeg ook het Brusselse publiek de kans om deze songwriter/zangeres Live haar gevoelige songs te horen vertolken. Vergezeld van een vijfkoppige band bracht deze gracieuze verschijning vooral songs uit haar laatste album, ‘Into Colour’, al ontbraken gelukkig ook enkele zielsmooie ballades niet, geplukt uit haar debuutalbum, zoals o.m. ‘Blackbird’ en ‘Slow’, waarin de hunkering haast tastbaar wordt. Haar songs, die soms als soulpop worden omschreven, sluiten evenzeer aan bij het bluesy gevoel van een zangeres die haar emoties in liedkunst weet te vangen en uit te spreiden.

Dat de in Pakistan geboren Britse singer-songwriter Sarah Joy als artiestennaam ‘Rumer’ koos is wellicht niet toevallig. Evenals de Engelse schrijfster Rumer Godden, opgegroeid in Brits-Indië, kan ook Rumer zich terdege invoelen in de leefwereld van vereenzaamde kinderen of in de psyche van een vrouw, die al vroeg geconfronteerd werd met desillusie, afscheid en verlies. Ook de stress rond haar zangcarrière maakte dat Rumer even van het artiestentoneel verdween. Die carrière begon reeds rond de eeuwwisseling toen Burt Bacharach haar onder zijn hoede nam. Het succes rond haar eerste album ‘Seasons Of My Soul’ en zeker na ‘Boy’s Don’t Cry’ maakte dat alles in een stroomversnelling terecht kwam. Maar in de theaterzaal van de AB was geen spoor van vermoeienis te merken, noch in haar houding, noch in haar stembereik met een timbre dat alle kleuren van de regenboog kan aannemen met hier en daar wat schaduwgrijs. Die nachtegalenstem betoverde nog evenzeer als toen zij in 2010 ‘Am I Forgiven’ vertolkte, wachtend tot de regen de straten schoon veegt en een nieuwe dageraad aanbreekt. Haar begeleiders omkransten haar songmelodieën met een haast orkestrale begeleiding. Vooral de meer ingetogen songs met pianist Rob Shirakbari aan haar zijde zorgden voor magische momenten. De intimiteit tussen hen was merkbaar in zang en gebaar. Samen schreven zij trouwens het speelse ‘Pizza And Pinball’. Ook gitarist Darren Hodson, - die als frontman van de ‘Southhern Companion’ vooraf het voorprogramma had verzorgd -, vulde gevoelvol aan met gitaarspel en een zeldzame solo, o.m. bij ‘Aretha’. Als onbegrepen kind vond Rumer ooit troost bij de blues van Aretha Franklin.

 De eerste ‘Intro’ met inleiding tot ‘Dangerous’ zette al direct de feeërieke toon, al zit er ook een donkere onderstroom in de lyriek verborgen. Veel pauzes waren er niet tussen de songs, tenzij om wat duiding te geven rond een volgend nummer. Zo riep zij op om nooit het vertrouwen in de mensheid te verliezen, bijv. bij ‘You Just Don’t Know People’ en bij ‘Better Place’ benadrukte zij nogmaals dat er meer goeden dan slechteriken rondlopen. Pianist Rob Shirakbari leek haar daarin bij te treden met stemmige en begripsvolle pianoklanken. Haar sensuele gebaren en angelieke zang verzachtten de droefheid en teleurstelling oftewel alle nog nazinderde emoties bij ballades als ‘Baby, Come Back To Bed’ en het weemoedige ‘Blackbird’, een aangrijpende tijdloze song. Ook het trieste ‘Sam’ met spaarzame pianobegeleiding was één van de hoogtepunten. Vooral bij dergelijke songs deed zij denken aan gevoelszangeressen als Karen Carpenter, Evie Sands en Merrilee Rush die in de jaren zestig eenzelfde melancholie in hun melodische zang wisten te verweven. Als een verguisd Doornroosje op een tapijtkleedje, nog immer wachtend, bracht Rumer het hunkerende ‘Slow’ om tenslotte met ‘I Am Blessed’ te eindigen als een soort danklied, erop vertrouwend dat hoop en liefde opnieuw voor haar wenken. Doorheen alle songvertolkingen droeg Rumer met een als het ware hervonden zelfvertrouwen de terloopse boodschap uit: ‘listen to your heartbeat’.

 Na afloop kreeg je nog twee toegiften. Geknield op het tapijt bracht Rumer vooreerst het ontroerende ‘Thankful’ als een omhelzing van het leven om daarna met ‘Love Is The Answer’ het publiek te bedanken en hen tevens uit te nodigen om haar laatste album te kopen dat zijzelf zal signeren. Vóórdien had zij reeds de website ‘Life from Daryl’s House’ gepromoot, een serie op internet waarin singer-songwriter Daryl Hall met andere uitgenodigde muzikanten jamt. De song ‘Play Your Guitar’ droeg zij op aan alle gitaristen die het moeilijk hebben om te overleven en die zij aanmoedigde om het nooit op te geven. Deze oproep kon je ten volle beamen, want deze gecommercialiseerde tijd heeft meer dan ooit nood aan positieve gitaristen zoals de ontwapende Darren Hudson of een integere zangeres als Rumer die haar bezielde popsongs vanuit eigen ervaring bluesy inkleurt.

Marcie

Meer foto's klik hier © Yvo Zels