RON HACKER BAND @ GOORBLUES, GOOREIND - 22/03/15

Artiest info
Website
facebook

GOORBLUES, GOOREIND - 22/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stel je voor, op de bus helemaal achteraan, gierend door immense bochten, heen en weer, niet schommelend maar half kapseizend tot het hoogste level van onmacht wordt bereikt. Denk je dit te kunnen verhelpen ? Mis, het is trouwens jij niet die op de bus zit, wel zijn er gelukkig enkele Afro Amerikanen, luisterend naar Howlin' Wolf en Elmore James, die Ron als vaderhand recht hielden. Ron Hacker, kent dit verhaal heel goed. Dezelfde Afros waren Rons' opvoeders in de jeugdgevangenis die hem op hun favoriete radiostations de blues bijbrachten, muziek van BB, Muddy, Jimi Reed, je kan het wel voorstellen, hijzelf had daar in zijn tienerjaren nog nooit van gehoord. Tien jaar geleden schreef Ron een biografie genaamd “ White trash Bluesman”, waarin je de ruwe kanten van zijn bestaan terug vindt. Geen boek voor kinderen of om op je salontafel te leggen, tenzij je weet waar die bus heenrijdt, maar jou net gepasseerd is. Op zijn weg rijdt deze langs Toulouse, meer bepaald Cahors, waar hij zijn huidige Hackersaws oppikt. Bassist Fred Jouglas en Pascal Dalmas op drums. Van touren houden ze allemaal, Fred die ook als tourmanager menige muzikanten rondleidt, binnenkort o.a. naar Hamme, Blues Oan Daa Stoazze, het fort van Bouillon.

Ron zet zich, niet meer goed ter been, op een rieten stoel. Wordt door Paul voorgesteld, waarbij ook zijn respectabele leeftijd wordt benadrukt. En opent solo op zijn oude, vintage klassieke gitaar, gelabeld met een Filthy Animal sticker, “Ax Street Mama” met een slide instrument, dat hij al sinds '71 op zak heeft, waardoor zijn energie gewoon tot ons vlamt. Voor het tweede nummer verschijnen Pascal en Fred mee op het podium. Het Lignum drumstel staat weer gereed en verwondert ons nog steeds. Ook Pascal voelt zich hierop direct thuis. Ron heeft gewisseld met zijn Gibson waarop hij bruisend lange solo's brengt, slidin' met linkerhand, pickin' met rechter waarop zijn liefdes tattoo voor de Hackersaws prijkt. Onze mee knikkende gezichten bevestigen de bluesy woorden “Don't You Lie To Me”. Een nummer uit zijn nieuwe CD “Hate To See You Go” verraadt zijn opzet, een swingend ritme waarmee hij duidelijk een dance contest wil inzetten. Toch waarschuwt hij de enkele dames hier aanwezig voor hun minderheid, waarvoor zij hardop lachend bedanken. Niet alleen draagt hij een petje met “Blues Revue”, deze wordt ons ook duidelijk gemaakt met het traag klagende “Going Down Slow”, wat hij op zijn laatste CD zowel elektrisch als akoestisch speelt. Hijzelf is meer dan tevreden over dit album “Goin' Down Howlin' “ en beveelt dit aan als je de vaders van de blues met zijn inbreng wil horen. “Baby What You Want Me To Do”, een nummer van Jimmy Reed dat hij hier brengt op zijn oude Gibson model 1952. De vertolking is zo meeslepend dat we beseffen weerom van een parel van een concert te genieten, ook dankzij Michel die hem hier al voor de derde maal laat optreden. Ron omarmt even zijn boegbeeld met “Hear Me Sing Like Elmore James”en maakt ons duidelijk dat hij ooit in de Delta Blues gedoopt werd, dan wel in de seventies door James “Yank” Rachel, die we ons zeker herinneren van “She Caught The Katy”. Drum en bas solo leidt “Two Timin' Woman” in, een ouder nummer van het album “Burnin' ”. Na een uur en een kwartier kondigde Ron een pauze aan, net toen we dachten hij er één set van ging maken.

Aan de CD tafel, vraagt hij mij naast hem plaats te nemen en vertelt me dat hij geen naam geeft aan zijn drie oude gitaren, niet zoals BB King. “ De Filthy Animal sticker kreeg ik ooit, in een ruige kroeg, van een stevige buitenwipper. In de States speel ik regelmatig voor iets ruwer ogende motorrijders, die me wel van het eerste moment respecteren, bij het zien van deze sticker. Let wel deze simpele, destijds goedkope gitaar, is van 1930, nog vijftien jaar ouder dan mezelf. Ben ondertussen zeventig, moet hele tijd zittend optreden, maar mijn tattoo's zijn oud genoeg om heel wat verhalen in terug te vinden.” Wijst naar lange Chinese tekens op zijn rechterarm en vertaalt dit met het medische plantje dat met de letter “M” begint. Terwijl linkerarm, eveneens onderzijde, de Japanse letters “Burning” voorstelt. Niet alleen de naam van zijn album uit 2003, maar hij vindt het ook grappig als Chinezen dit grinnikend met hand voor de mond lezen, terwijl hij dan net zoals mij die andere arm uitlegt. Ron houdt ook van moto's en is nog steeds op zoek naar zijn volgende (vierde) vrouw. Op Goorblues weet je nooit...
Buiten tref ik basman Fred, die me net zoals Ron op de verschillen wijst tussen bluesfans. Waar Ron de Noorse luisteraars, net zoals hun bergen en fjorden, voor bewonderde, is Fred weinig tevreden met het al te vrome gedrag op de Franse bluesfestivals. Toch kan hij evenveel genieten van kleine als van grote optredens, waar dan ook.

Net zoals in de eerste set, begint Ron helemaal alleen, deze maal op zijn Gibson '52 met “Back Door Man”, met sliding hand, je kan deze nooit vergeten. “The contest is cancelled” vermeldt hij, terwijl hij een song over zijn derde vrouw wil zingen. Wanneer hij ons vertelt dat hij naar zijn volgende vrouw zoekt, roept één onder ons schertsend terug: “just keep on playing” wat in gebulder resulteert. “Big Brown Eyes” ontfermen zich over de menigte. Nadat hij zijn derde vrouw begraven had, liet hij nog enkele tattoo's bijzetten. “Sommigen vertellen me dat ik er te oud voor ben...maar ik ben daar nog helemaal niet over !” Paul bestempelt hem via de mike als “Hard Drinker”, na een whiskey mama en een mistreated man, nemen wij zijn grote fles water er gerust bij. “It Hurts Me Too” een nummer zo oud als Ron's Filthy Animal gitaar, blijft ons weemoedig maar heerlijk meeslepend bekoren. Het werd in 1931 geschreven door Chicago blues man Tampa Red. Als laatste krijgen we een nummer van John Lee Hooker, dat Ron ooit speelde in diens bijzijn, waarvoor hij achteraf zijn felicitaties kreeg, JLH hield van deze uitvoering. (Zie ook clip). Als heerlijke en gebruikelijke traditie in deze club, eist Paul, eveneens via zijn mike, een bisnummer, “Prison Mind” krijgen we nog te horen (zie clip), al had ik hem graag ook de vertolking van “You Got To Move” horen spelen, oud gospel nummer door de slide gitaar van Fred Mc Dowell, maar vooral door de Stones in de late sixties, bekend gemaakt. Misschien speelt hij dit op 9 april in de MOD in Hasselt, tijdens zijn tweede concert dit jaar in België, van dit eerste hebben we alvast genoten.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer Foto © JiVe