OTIS TAYLOR @ DE HANDELSBEURS - GENT - 27/03/15

Artiest info
website
facebook

DE HANDELSBEURS - GENT - 27/03/1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bluesman Otis Taylor (° 30/7/1948, Chicago - Illinois) groeide op met jazz en blues in Denver - Colorado, met een korte tussenstop in Londen (GB) en leerde op jonge leeftijd banjo en mondharmonica spelen. Niet lang daarna volgden zijn eerste concerten met The Otis Taylor Blues Band. In 1977 liet hij de muziekwereld voor wat die was om een succesvolle carrière als antiekhandelaar te starten. In 1995 keerde hij terug naar de muziek en bracht sindsdien een prachtige reeks platen uit die muzikaal uitdagend blijven door de vele instrumenten (banjo, cello, gitaar, mondharmonica) en stijlen (blues, roots, bluegrass, gospel, jazz) die hij hanteert. Taylor wordt door critici beschouwd als een van de meest relevante en inventieve bluesartiesten van de laatste twintig jaar met zijn - zoals hij het zelf omschrijft - “Trance Blues”.

Hij heeft net een goed onthaalde plaat “Hey Joe Opus Red Meat” uitgebracht, een ode aan de grote Jimi Hendrix waarmee hij vroeger nog gejamd zou hebben. De Handelsbeurs is goed gevuld voor Otis en zijn begeleiders. De fans zijn dolgelukkig dat violiste Anne Harris van de partij is, deze muzikante zal vanavond naar goede gewoonte de show stelen. Voorts maken bassist Todd Edmunds, de jonge gitarist Taylor Scott en drummer Larry Thompson het vijftal compleet. Otis is übercool zoals altijd, hij voelt zich op het podium als een vis in het water. Hij opent met “Nasty Letter” solo op gitaar voor Anne Harris invalt. Er gaat een gsm af in het publiek en Otis wil weten wie gebeld wordt. Hij neemt het toestel over en gaat een gesprek met de beller aan. Hij belt zelf met zijn smartphone naar zijn vrouw Carol en laat het publiek roepen : Hi Carol. Hilarisch. Het geeft meteen aan dat het er heel ontspannen aan toe gaat. “Have fun, no seriousness”! Hij gaat verder met de fantastische  bluessleper “Heart Is A Muscle (Used To Play The Blues)” dat gelardeerd wordt met een vettige bluesriff, Otis laat een sardonisch lachje horen en zingt ook een stukje a capella. Violiste Anne opent “Ten Million Slaves” (uit de Michael Mann film “Public Enemies”), Otis speelt op een gitaar die klink als een banjo (een van oorsprong Afrikaans instrument dixit Taylor) maar de gitaar valt uit. Hij laat Anne dan nog maar een stukje viool spelen, later lukt het gelukkig wel de stevige bluessong af te maken. Otis heeft een licht hese, niet erg krachtige stem met toch veel zeggingskracht.

Hij gaat dan naar zijn laatste plaat met een Jimi Hendrix-medley, waarbij “Hey Joe” tot meer dan twintig minuten wordt uitgesponnen zonder echter te vervelen. De jonge gitarist (een Joe Bonamassa lookalike) soleert tijdens het nummer ongelooflijk indrukwekkend. Voor de versie van “Mockingbird” neemt Otis de mondharmonica ter hand, het publiek laat zich gelden met de ‘oh oh’ en hij stapt al spelend de zaal in. Hij verlaat even later het podium en dan is het aan drummer Larry Thompson om een indrukwekkende drumsolo ten beste te geven. Wat te lang naar mijn zin maar ik ben dan ook geen fan van drumsolo’s. Tijdens de prachtige afsluiter “Rain So Hard” steelt Anne de show met haar theatrale gebaren, ze is een pittige verschijning (ze heeft enkel een kort topje boven haar spannende broek) maar ze kan verdomd goed viool spelen. Het nummer is heel bezwerend met Otis’ repetitief gitaarspel, gitarist Taylor Scott vult mooi aan met een stukje slidegitaar. Ook bassist Todd Edmunds krijgt even zijn solo spot tijdens de song en zo wordt de reguliere set afgesloten.

Otis Taylor is “old and tired” en daarom speelt hij maar één bisnummer, maar de trage bluessong “My World Is Gone” - waarin Taylor Scott nog eens schittert op gitaar - is een fantastisch slot van een topoptreden. Otis Taylor is zonder twijfel één van de meest boeiende muzikanten van de hedendaagse bluesscene.

Lou

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe