LAÏS @ CC HASSELT – 27/03/15

Artiest info
Website
facebook

CC HASSELT - 27/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twintig jaar is het alweer geleden sinds Nathalie Delcroix, Jorunn Bauweraerts en Annelies Annelies Brosens hun eerste, en reeds heel sterke plaat maakten.  Belgische folk met af en toe een moderne twist.  Zelfs Emmylou Harris was onder de indruk van de gezamelijke stemmenpracht van de drie jonge meisjes.  Ondertussen hebben ze een heel parcours afgelegd, met de nodige muzikale hoogtepunten en successen.  De vorige keer dat we Laïs live zagen in de kerk van Martenslinde - of all places - maakten we een verrassend goed concert mee met slechts minimale middelen, nl. a capella zang en slechts spaarzame instrumentale begeleiding.  Na twintig jaar doen ze nu een tournee met een eigenzinnig overzicht van hun muziek van de twee voorbije decennia, aangevuld met een paar mooie verrassingen. De begeleidingsband bestond uit de alomtegenwoordige Bjorn Eriksson (Eriksson Delcroix, Broken Circle Breakdown) op gitaar, Tomas De Smet op bas, Seraphine Stragier op cello en Stoffel Verlackt op drums en gitaar.

Het rustige openingsnummer Isabelle klonk een beetje etherisch en tijdens Min Morfar (?) dansen de drie Laïsjes als dolgedraaide derwishen.  Het prachtige De Wijn kwam nochtans pas daarna, met verbluffend mooie driestemmige samenzang.  Joskesong was een klaagzang en Voici La Saint-Jean een cover van de Franse groep Malicorne.  Daarna volgen er een drietal a capella nummers, waaronder In This Heart van Sinéad O’Connor.  Persoonlijk hoor ik Laïs liever mét instrumentale begeleiding, maar het publiek reageerde enorm enthousiast op deze nummers. De nogal gruwelijke ballade Zeven Steken is een van de eerste nummers ooit van Laïs, en begon ook a capella, waarna de instrumenten later invielen om de sfeer nog dreigender te maken.  Tijdens een instrumentaal nummer verwisselden de 3 zangeressen van outfit en waren ze terug voor Marie Madeleine, een snel en dansbaar nummer waarin Bjorn Eriksson nog maar eens uitblonk op gitaar.   Ni vandaag vond ik nogal drammerig, Wanhoop daarentegen liet de echte 'Laïs magie' nog eens horen.  

Vervolgens kwam het beste deel van het concert.  De schitterende cover Chimacum Rain  van seventies folkzangeres Linda Perhacs bestempelde Nathalie Delcroix als haar lievelingslied aller tijden.  Het nummer had een prachtige, lieflijke melodie en klonk wondermooi en zelfs een beetje psychedelisch.  Het geweldige Dylan nummer One More Cup of Coffee klonk gewoonweg verrukkelijk door de stemmenpracht van het Laïs trio.  "Normaal zingt hij dit met Emmylou Harris, maar nu zal hij het met ons moeten stellen".  En alzo geschiedde.  De traditional Matty Groves klonk een beetje als een kampvuurnummer (weliswaar zonder kampvuur) , met die mooie banjo in het folky eerste deel dat daarna overging in een full electric version.  Ook Tina Vieri was heavy folkrock met machtige zang.  En natuurlijk mocht ‘t Smidje ook niet ontbreken, en deze echte Laïs klassieker werd zeer mooi gezongen, wat zorgde voor een fijne ambiance in de zaal.

De eerste bis was de Andrews Sisters cover Boogie Woogie Buggle Boy dat eerst heel country-achtig klonk en daarna iets meer overhelde naar rock & roll, al naargelang de gitaarpartijen van Bjorn Eriksson.   Het schitterende Le Renard Et La Belette sloot het concert na anderhalf uur op magistrale wijze af, en het publiek bedankte de hele bende op het podium met een staande ovatie...

Marc Vos

Foto © Marke Tentster