JJ GREY & MOFRO + MARC BROUSSARD @ PARADISO, AMSTERDAM - 27/03/15

Marc Broussard

Artiest info
Website
facebook

PARADISO, AMSTERDAM - 27/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie een zwak heeft voor zwarte Amerikaanse old-school  r&b uit het zuiden van de VS gezongen door blanke soulzangers moest vanavond in poptempel Paradiso Amsterdam zijn voor het dubbelconcert van Marc Broussard en JJ Grey & Mofro.

Marc Broussard 33 jaar is inmiddels een gevestigde waarde in thuisbasis Louisiana en omstreken. Hij maakte zijn debuut ‘Momentary Setback’(2002) toen hij 20 was. Daarna volgden ‘Carencro’ (2004), ‘S.OS.: Save Our Soul’ (2007), ‘Keep Coming Back’ (2008)‘Marc Broussard’ (2011) en ‘Live At Full Sail University’ (2013), albums die het in de VS mits een excellente live reputatie goed doen maar hier in Europa vooralsnog geen potten hebben gebroken ofschoon hij bij ons met zijn stevig optreden op Blues Peer in 2008 in de smaak viel bij menig liefhebber. Vandaag heeft Broussard een nieuw album ‘A Life Worth Living’(2014) te promoten, een feit dat hij met veel verve zal doen. Voor wie hem niet kent is Marc Broussard zeker live een verrassing.

Paradiso is al goed volgelopen tegen 20:00 u, het uur dat Marc Broussard mag optreden. Broussard brengt eerst solo een korte akoestische set met persoonlijke verhalende songs. Daarvan maken “Gibby’s Song  over zijn roodharig zoontje en “A Life Worth Living” over zijn overleden oma de meeste indruk. Broussard is behept met een hese maar warme soulstem die charmeert in het hoger register en meteen de aandacht vasthoudt. Maar het is pas nadat vier leden van Mofro op het podium komen en Broussard de electrische gitaar omgordt dat ik helemaal overtuigd geraak van ’s mans klasse. Zijn krachtig gruizige vocalen zetten zich volkomen naturel onder een aantal songs in een stijl die de zwarte R&B soul van een Al Green of Otis Redding combineert met de blue-eyed soul van een Delbert Mc Clinton of Delaney Bramlett. Samen met de klassebakken van Mofro, Anthony Farrell (keyboards), Andrew Trube (gitaar), Anthony Cole (drums) en Todd Smallie (bas) ontstaat een hoogst vermakelijk potje swamp funk van het betere soort met eigen songs als “Dyin’ Man” en “Come In From The Cold”. Soulvol mid-tempo werk volgt met “Love And Happiness”, de Al Green classic en “Weight Of The World”. De ballade “Lonely Night In Georgia” a la “Rainy Night In Georgia” (Brook Benton/Tony Joe White) is een rustpunt.  Zijn grote hit “Home” zit aan het eind van de set waarbij JJ Grey erbij komt voor een vocaal een-tweetje waarin Broussard duidelijk de meerdere is van een wat onwennige JJ. Een verrassend sterk optreden van 1 u 15’en dan moest de hoofdact nog beginnen.
Setlist: solo
Paradis (Live At Full Sail University, 2013)
Au Long De La Riviere (Live At Full Sail University, 2013)
Hope For Me Yet (Carencro, 2004)
A Life Worth Living (A Life Worth Living, 2014)
Gibby’s Song (Marc Broussard, 2011)
Lucky (Marc Broussard, 2011)

Band songs
Dyin’ Man (Live At Full Sail University, 2013)
Come In From The Cold (S.O.S.: Save Our Soul, 2007)
Shine (Live At Full Sail University, 2013/A Life Worth Living, 2014)
Love And Happiness (S.O.S.: Save Our Soul, 2007)
Weight Of The World (A Life Worth Living, 2014)
Lonely Night in Georgia (Carencro, 2004)
Come Around (Carencro, 2004)
Home (Carencro,2004)

Een half uur later is het eindelijk de beurt aan JJ Grey & Mofro. JJ Grey afkomstig uit Jacksonville, Florida heeft net met zijn band Mofro een 7de studioalbum Ol' Glory uit met zoals gewoonlijk een levendige mix van blues, Southern rock en soul/funk, alleen is de rock gitaar meer prominent aanwezig. Stond de band nog in 2012 zowel in het voor- als het najaar in een uitverkochte gelieerde muziekclub Bitterzoet of People’s Place dan is met de toenemende populariteit in Nederland, de groep gepromoveerd naar een goedgevulde maar niet uitverkochte grote zaal van Paradiso. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: die schaalvergroting verliep niet vlekkeloos: een larger than loud sound met alles buiten proportie versies in een gebalde rock sound telkens naar een alles verschroeiende climax toe met een frontzanger behept met messiaanse neigingen is niet mijn gedroomde uitstap naar Amsterdam. Als fan van het eerste uur met vijf goede tot uitstekende concerten op de teller was dit even slikken.

Nu, een paar dagen later kan ik al wat positiever terugblikken maar toch, een poging …
De verderfelijke klankman daargelaten speelde Mofro een goede bij momenten briljante show zij het met heel wat kanttekeningen.  De set opent ongemeen hard met JJ’s gitaar in de aanslag en de pedaal volledig ingeduwd voor de agressieve swamp funker “Hold On Tight”. Dan volgt al meteen Mofro’s klassieker “Brighter Days” dat ondanks de melancholiek mooie melodie crescendo wordt opgedreven tot een alles verterend geluid van fuzzy gitaren, drums, bas, orgel en blazers aangevoerd door JJ’s almaar krachtiger wordende stem tot meezingens toe.  Een procede met langgerekte party versies dat meerdere songs zal ontkrachten. Dan liever de korte broeierige rock ‘n’ roll van  “99 Shades Of Crazy” met gloedvolle blazers om het af te ronden. De nadruk ligt op de nieuwe cd ‘Ol’ Glory’ met vijf songs waarvan de titelsong, “Every Minute” en “Everything Is A Song” de meest geslaagde songs zijn die bovendien blijk geven van JJ’s positieve levensfilosofie en roots. Het best scoren de rif gedreven bluesrockers “Hide & Seek” met fuzzy gitaar partijen en een indringende onderliggende orgelsound a la “Hush” (Deep Purple) en het met tamboerijn percussie ingeleide “Orange Blossoms” met een uitgesproken southern rock feel. De muziek van JJ Grey & Mofro sluit perfect aan bij deze van Marc Broussard, zeker als beide zangers optreden met dezelfde band op de blazers na. Alleen weegt de balans duidelijk door in het voordeel van Broussard die JJ Grey naar de kroon steekt als het op zingen aan komt, JJ Grey begint al gauw te luid en te schreeuwerig te klinken. De slome soul jazz “Slow, Hot & Sweaty” en het voor mij ultieme Mofro nummer “Ho Cake”, een onvergelijkbaar funky stoofpotje zijn niet kapot te krijgen ondanks JJ’s overdone/oversized vocalen. De band is uitstekend in vorm, speelt geölied, de sfeer is prima en bassist Todd Smallie heeft al die tijd een gelukzalige glimlach om de lippen. Iedereen krijgt zijn moment in de spot met trompettist Dennis Marion als de meest in het oog springende die samen met saxofonist Jeff Dazey bijna alle songs voorzien van een koperen soulgloed. Een te lang uitgesponnen “Everything Good Is Bad” verwordt tot een schreeuwerig anthem  met messiaanse proporties.  Ook de opzwepende soul gospel “Ol’ Glory” is in hetzelfde bedje ziek al wordt het nog leuk als een nonchalante Marc Broussard op zijn beurt nog even mag meedoen en ineens iedereen bij de les krijgt. JJ Grey werpt zich vanavond meer en meer op als een overjaarse rockzanger van een R&B en funk combo met uitgemolken ritmes en meezingpartijen i.p.v. de songwriter van goedgeschreven songs en de stem van een uitzonderlijk R&B groepje met een onweerstaanbaar groovende mix van subtiel aangestuurde zuiderse rootsmuziekjes waarin het heerlijk wegshaken is. Tekenend voor deze evolutie is een intrinsiek mooi nummer als “Lochloosa” over JJ Grey’s geboortedorp dat opgespaard wordt voor de encore voor een meebrulbare schreeuwlelijke meestamper.

Als overluide partymuziek was dit een zeer geslaagd feestje, als muziekoptreden/beleving een dik onvoldoende. Als je als fan JJ al voor de zesde maal ziet is de verrassing er misschien wat af. JJ Grey kan wel nog steeds goede songs schrijven. Alleen moet hij gewoon meer ongedwongen muziek gaan spelen zoals vroeger en zich minder als show/frontman gaan manifesteren met sterallures in een oorverdovende partyshow waarin alle subtiliteit verloren gaat. Een kwalijke evolutie die gepaard gaat met de hang naar meer en breder succes in grotere zalen. Volgende keer graag beter , een fan kan wel tegen een stootje…

Setlist
1.Hold On Tight (Ol' Glory, 2015)
2.Brighter Days (Blackwater, 2001/ Brighter Days, 2011)
3.Every Minute (Ol' Glory, 2015)
4.99 Shades of Crazy (This River, 2013)
5.Everything Is A Song (Ol' Glory, 2015)
6.Hide & Seek(Georgia Warhorse, 2010/ Brighter Days, 2011)
7.Light A Candle (Ol' Glory, 2015)
8.Orange Blossoms (Orange Blossoms, 2008/ Brighter Days, 2011)
9.Slow, Hot & Sweaty (Georgia Warhorse, 2010/ Brighter Days, 2011)
10.Ho Cake (Blackwater, 2001/ Brighter Days, 2011)
11.Everything Good Is Bad (Orange Blossoms, 2008)
Encore:
12.Lochloosa (Lochloosa, 2004/ Brighter Days, 2011)
13.Ol' Glory (Ol' Glory, 2015)

Duur 1u 45’ d.i. gem. 8’ per song  

Marc Buggenhoudt

Foto © Paul Scholman