GUY DAVIS - LAYLA McCALLA @ N9, EEKLO - 13/03/15

 

Vrijdag de dertiende bracht in de N9 te Eeklo deze keer geen ongeluk maar wel 2 fijne concerten voor de prijs van 1, hetgeen voor de modale concertganger steeds mooi meegenomen is. En als beide concerten dan nog blijken mee te vallen word het dubbel zo leuk natuurlijk. Guy Davis mocht de spits afbijten en hij deed dat met verve. Deze New Yorkse zwarte bluesman wordt in mei 63 maar dit is hem totaal niet aan te zien . Gitaarspelend kwam hij de trap af en baande zich al spelend een weg door het zittend publiek. Bij het tweede nummer ,’ Taking Just A Little Bit Of Time’, nagelnieuw en nog niet op cd of vinyl (er staan er reeds een 15-tal op zijn conto), zong iedereen in de zaal reeds met volle borst mee.

De man is naast een begenadigd gitarist & mondharmonicaspeler ook een echte storyteller & performer. Niet moeilijk als je weet dat, net als hijzelf, ma Ruby Dee & pa Ossie Davis beiden acteurs waren. De ruimte tussen de nummers werden dan ook heerlijk opgevuld met leuke anekdotes over vrouwen (lust ie wel pap van) ,Sonny Terry en de verheerlijking van het Belgische Duvelbier(lust ie ook wel pap van). Delta Blues is duidelijk zijn ding en zijn optreden werd een mix van oude vergeten bluespareltjes (Saturday Blues, Did You See My Baby.. en eigen songs, waarbij toch opviel dat hij hier meestal de geijkte bluespaden verliet en ook de grenzen van het meer commerciële genre opzocht.

Nadat hij bijna elke vrouw in het publiek persoonlijk een bezoekje bracht en probeerde te versieren via zijn ‘sprekende gitaar’ sloot hij zijn zet af met een song, geschreven voor en opgedragen aan Pete Seeger, die hij blijkbaar een 2-tal dagen voor Pete stierf had bezocht. Het mooie ‘I Wish I Hadn’t Stay Away That Long’ werd een tweede publieke zangstonde. Een welverdiend applaus volgde voor een optreden die gerust nog ietsje langer had mogen duren.

Zweerde Guy Davis nog bij Duvel, Layla McCalla (ex Carolina Chocolate Drops) hield het bij donkere Westmalle! Waarschijnlijk een goede stimulator voor de borstvoeding, want de jonge moeder had , naast haar man, Daniel Tramblay (gitaar, banjo, triangel) ook haar baby meer op haar Europese tournée. Eveneens uit New York afkomstig maar nu residerend in New Orleans verraste deze klassiek gevormde celliste ons eind 2013 met haar eerste soloplaat Vari –Colored Songs (a Tribute To Langston Hughes, dichter & schrijver & boegbeeld voor de emancipatie van de Afro- Amerikaanse bevolking).

Layla, zelf dochter van Haitiaanse vluchtelingen, brengt ons op die cd terug naar begin van de vorige eeuw. Het gebruikte instrumentarium, de hoesfoto … alles ademt de sfeer uit van die vervlogen tijden. En die sfeer weet ze live ook op het podium te creëren. De cd was ook de leidraad voor het optreden, bijna alle nummers passeerden de revue. Naast haar man was er ook een duidelijk hoofdrol weggelegd voor Free Feral op viool en backingvocals. Zelf wisselde Layla haar cello regelmatig in voor de banjo, af en toe kregen we zelfs ‘dueling banjo’s’, bespeelde ze haar cello alsof het een slaggitaar was… maar met hun drietjes op het podium maar toch variatie troef. En dat mocht wel want bij een eerste beluistering van haar nummers ontdek je meestal niet meteen de schoonheid ervan.

Haar teksten zijn veelal in het Engels maar net zo goed in het Creools, een mengelmoes van Franse woorden en .., ja van wat eigenlijk… Creools hé (zie ook oa. Daniel Lanois) en muzikaal is ze het best te omschrijven als een mengeling van folky bluesy cajun. Layla is op het podium ook een zeer innemende ontwapende persoonlijkheid, vol zelfrelativering en het publiek at dan ook uit haar hand. Hoogtepunten in de set waren de meer uitbundige nummers zoals ‘Manman Mwen’ en ‘Mesi Bondye’ (solo op banjo) maar ook ‘Little Sparrow ‘ voor de nieuwe cd klonk veelbelovend om maar te zwijgen over ‘Love Again Blues’. En ook zij kreeg het zeer aandachtig luisterende publiek aan het zingen . Een paar bisnrs. waren haar meer dan verdiende en tevens onze beloning. Het was pas het tweede optreden van haar Europese tournée, en tot eind maart is ze vnl. enkel nog op Franse bodem te bewonderen. Aan te raden!

Jan Van Streydonck

Foto © N9

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
GUY DAVIS  
LAYLA McCALLA  

N9, EEKLO - 13/03/15