FRAZEY FORD @ KUNSTENCENTRUM STUK, LEUVEN - 07/03/15

.

Artiest info
Website
 

STUK, LEUVEN - 07/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 De lyrische ingetogen muziek van de Canadese singer-songwriter Frazey Ford kan je best genietend ondergaan vanuit een luie stoel of zetel zodat alle aandacht naar haar verhalende songs kan gaan. In de ensemblezaal in het Stuk was dat luxegevoel afwezig, maar de folk/bluesy songs van Frazey en haar begeleidende muzikanten compenseerden ruimschoots de vermoeienis van het staande luisteren en het lange wachten. Zoals het spreekwoord zegt: ‘geduld is de sleutel tot het paradijs’. Met haar sensuele uitbeelding van ‘Bird Of Paradise’, waarbij zij de spirit van de vogel leek te volgen, liet Frazey ons tijdens haar concert alvast een glimp van dat paradijs zien of toch een zicht op haar poëtisch universum, waarin velden, bomen, vogels en dichterlijke impressies een plaats krijgen.

Na een wachttijd van negentig minuten, de duur van een bioscoopfilm in het complex, vervoegden de muzikanten zich uiteindelijk op het podium met naast de frontdame nog gitarist Craig McCaul en bassist Darren Parris die beiden ook op haar laatste album meespeelden. Dit alom bejubelde ‘Indian Ocean’ album, opgenomen in de Royal Studios in Memphis, is nog steeds aan een opmars bezig. Frazey Ford, ooit één van de ‘The Be Good Tanya’s’, begon enkele jaren geleden aan een solocarrière, met ‘Obadiah’ als haar eerste soloproject. Met het laatste ‘Indian Ocean’ ging ook een droom in vervulling omdat zij dat album met de band van Al Green mocht opnemen in de beroemde studio. In Leuven werd zij vergezeld van backing zangeres Debra-Jean Creelman wat voor meerdere tweestemmige zangharmonie en ontroering zorgde, zoals bij het dromerige ‘Three Golden Trees’ of het van weemoed doortrokken ‘Weather Pattern’. Ook de andere bandleden zongen meermaals backing mee, zelfs drummer Leon Power, die op het jazzy ‘Blue Streak Mama’ zijn veelzijdigheid liet blijken met suggestieve ritmes. Frazey reeg haar songpareltjes aaneen die niet altijd lieflijk zijn, maar soms ook woede inhouden zoals op ‘Done’. En van ‘Natural Law’ maakte zij een protestsong. Maar het merendeel van haar breekbare songs stralen een rustieke sfeer uit zoals op het soulvolle ‘September Fields’. Zelfs bij het gekwelde ‘If You Gonna Go’, waarin bitterheid schuil gaat, kwam zij sereen over. De relaxte begeleiding van de ritmesectie droeg bij aan de ontspannen sfeer. Vooral bij ‘Ootischenia’, één van de hoogtepunten, vormden alle bandleden een harmonische eenheid, vanuit dat begripsvolle gedeelde ‘I looked forwards and never backwards, I was out the door like a rollin soldier…’.

 Voor haar songs put Frazey meestal uit eigen ervaring of uit observaties. Haar ouders leefden in een commune en als kind van hippies werd zij al vlug geconfronteerd met de muziekpassies van haar ouders. Bob Dylan was één van hun helden, die zij pas later wist te waarderen, zodat zij nu ook graag diens ‘One More Cup Of Coffee’ vertolkt, maar dan aangepast aan haar eigen temperament. De vrijgevochten Frazey, met haar flatterend hoedje en ontwapende nonchalance, lijkt ogenschijnlijk complexloos door het leven te gaan. ‘Take your wings in flight, over this earth delight’!  In haar conversatie met het publiek roemde zij uiteraard vooreerst het Belgisch bier maar wisselde ook enkele bio-gegevens uit waarbij zij zich openhartig toonde. ‘When everything shatters, the only thing that matters is an open heart’. Het was haar eerste concert voor een Belgisch publiek en de aanwezigen reageerden enthousiast op haar expressieve songvertolking. Soms deed zij aan Joni Mitchell denken, o.m. bij ‘Runnin’ en het sublieme ‘Three Golden Trees’. Bij ‘You Got Religion’ refereerde zij naar Aretha Franklin waardoor deze song een zekere zwoelte meekreeg. Moederschap, aarde, land en liefde zijn enkele van Frazeys bekommernissen, maar vooral de vrijheid om met haar inspiratie creatief aan de slag te kunnen gaan. Door het publiek teruggeroepen eindigde de band tenslotte met het hemelsmooie ‘Indian Ocean’ waarbij gitarist Craig met zijn Gibson gitaarspel de beweging van eb en vloed leek te verzinnebeelden. Met haar gevoelvolle en zuivere stem tilde Frazey beelden, emoties en memories naar een hogere feeërieke sfeer.

Marcie

Meer foto's klik hier © Yvo Zels