FATHER JOHN MISTY @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 04/03/15

.

Artiest info
Website
 

BOTANIQUE, BRUSSEL - 04/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Door de trage bediening in het restaurant het voorprogramma gemist. Naar wat ik kon opvangen was Kieran Leonard een goede singer songwriter. Maar de Orangerie was uitverkocht voor de hoofdact van de avond; Father John Misty. Het alter ego van Josh Tillman die tot 2012 onder eigen naam platen maakte en sindsdien 2 platen maakte onder dit pseudoniem. Maar de man is vooral gekend als drummer van de Fleet Foxes.

De band (6 man sterk) kwam op en begon te spelen. Toen de eerste tonen weerklonken kwam Father John uit de coulissen om de microfoonstandaard vast te nemen en de titelsong van zijn laatste plaat te vertolken. “I Love You Honeybear” was een aardige song die tegenover de plaat iets rauwer en beter klonk. Josh/John kon het niet laten om tijdens dit nummer allerlei “entertainer” trucjes uit de kast te halen: op de rug gaan liggen, handjes fan aanraken, voorovergebogen zingen, op het drumstel gaan staan… NIet alleen qua uiterlijk leek hij op Jim Morrison, ook als podiumbeest. Na deze opwarmer kwam er een knappe versie van “Strange Encounter”, gedreven en met de viool prominent aanwezig.  De meeste nummers kregen tegenover de nieuwe plaat (hij speelde deze op 1 nummer na helemaal) betere versies mee. Dit doordat de muziek rauwer en rockender was dan op de plaat. Heet beste voorbeeld hiervan was de pijlsnelle en met stevige gitaren gebrachte “Writing A Novel” of “The Ideal Husband” met snerpende gitaren. Op andere momenten klonk hij als een soort van crooner. De muziek deed me sterk denken aan Richard Hawley. Het grote verschil is dat Josh/John niet de stem heeft om zo’n songs te dragen.

Daarnaast waren er enkele songs die deden danken aan de singer songwriters uit de VS in de jaren 70: Jackson Browne, Don McLean, Harry Nilsson. Deze nummers kregen een country tint mee door de pedal steel gitaar die spaarzaam de nummers mee kleur gaf. “Hollywood Forever Cementery Sings” was daar een mooi voorbeeld van. De set afsluiten deed hij met “Holy Shit”, een van de prijsnummers van de plaat. Tussendoor had hij al blijk gegeven van veel podiumzekerheid en in de interactie met het publiek speelde hij gretig in op de situaties. In die zin was het duidelijk dat hij als entertainer de songs deed beleven en ze naar een hoger niveau kon tillen dan op plaat.

Grappig was zijn aankondiging van de bissen; het afgaan-applaus en blij terug podium op, een oud Amerikaans gebruik volgens hem. Hij kwam terug en zette met zijn geoliede band, die enkele steken die hij liet vallen vlot camoufleerden, een mooie versie in van “Bored In The USA”. Een nummer dat vraagt om radio airplay. Daarna bracht hij “I’m Your Man” van Leonard Cohen, waarbij opviel hoeveel zijn stem tekort kwam in dit segment. “Everyman Needs A Companion” kon dit niet meer goedmaken.

Father John Misty was live een ontdekking doordat hij als entertainer, soms stand up comedian, meesterlijk de stiel beheerst. Waarschijnlijk komt hij terug naar grotere zalen en festivals. Maar een beetje meer levensruis op zijn stem zou wonderen kunnen doen. Eigenlijk past hij best in een groter geheel. Zoals dat het geval was bij de Fleet Foxes. Maar dit klinkt negatiever dan bedoeld. Het was een aangename avond daar in de Orangerie met “Father John”.

Luc Daelemans

Fotoalbum © Yvo Zels