BUDDY WHITTINGTON @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 09/03/15

De Texaan Buddy Whittington zakt niet zo dikwijls af naar onze contreien, als hij dat toch al eens doet probeer ik er in ieder geval bij te zijn. Maandag avond 9 maart was hij te gast in de Spirit Of 66 in Verviers, voor het enige concert in de Benelux tijdens deze tour. Buddy is een begenadigd gitarist die in 1993 de plaats van Coco Montoya innam, nadat deze vertrokken was bij John Mayall & The Bluesbreakers. Whittington bleef zijn frontman trouw tot dat die vijftien jaar later The Bluesbreakers ontbond. Sindsdien is Buddy heel actief met zijn eigen band, waarmee hij de hele wereld afreist. Er was heel wat volk op deze aantrekkelijke affiche af gekomen. Rond acht uur kwam de sympathieke Buddy nog even uit de backstage om iedereen die al in de Spirit was persoonlijk een hand te geven en een praatje te maken. Rond half negen was het dan showtime en zijn vaste bandleden bassist Pete Stroud en drummer Darly Todd begonnen samen met de bijna zestig jarige Buddy Whittington aan de eerste van hun twee sets.

Het grote deel van de avond zouden we blues covers te horen krijgen. Buddy vatte het goed samen met volgende woorden: We zijn trio oude muzikanten die vele leuke en oude blues deuntjes spelen. Als opener koos het trio voor 'You Know It Ain't Right' dat we kennen van Little Walter en Stevie Ray Vaughan. Dadelijk viel het fijne en cleane gitaar werk op van de Texaan. Geen pedaalbord, alleen de Fender Stratocaster 1963 en de versterker. Darby Todd en Pete Strout mochten al van de eerste song in de schijnwerper met een korte maar pittige solo. Whittington schrok dat er zoveel volk in Verviers was op een maandag avond en vroeg aan de aanwezigen of ze dinsdag morgen niet moesten werken. Even later begon hij gedreven aan het iets funky klinkende 'Too Much Of A Good Thing, Ain't No Good For Me'. Streekgenoot en vriend Bugs Henderson overleed dag op dag drie jaar geleden en Buddy wilde daarom een paar songs van zijn overleden vriend spelen als ode aan Bugs. Het eerste was 'Love Junkie', waarin vooral de ritme sectie opviel door hun klasse en het slepende trage 'Ain't Nobody Business', waarin de Fender van Whittington door merg en been sneed. Natuurlijk mocht de periode met John Mayall niet ontbreken. Buddy koos voor 'Jacksboro Highway', een song waar hij heel goede herinneringen aan heeft omdat hij tijdens zijn eerste jaren als gitarist veelvuldig optrad in clubs die naast de Jackboro Highway waren gelegen . 'Pay The Band' betitelde de minzame Amerikaan met een glimlach als de belangrijkste song van de hele avond. Deze rocker met een swingend ritme stond op het debuutalbum van de gitarist. Het mooiste nummer uit de eerste set was ongetwijfeld het heel knappe instrumentale 'Greenwood' van Peter Green, waarin iedereen weer kon smullen van het fantastische gevoelvolle vingerwerk van Buddy. De bottleneck werd aan de vinger gedaan voor 'Deadwood And Wire' en Whittington presenteerde een knap staaltje van zijn slide techniek. Met een instrumentale blues shuffle werd de zeer aangename eerste set afgesloten.

Bij het begin van de tweede set bewees Whittington dat hij ook erg grappig uit de hoek kan komen. Hij vroeg zich af waarom de gitaar bij Jimmy Page zo enorm groot lijkt en bij hem zo klein. Maar we waren in Verviers voor de muziek en ook die kregen we door de drie op elkaar ingespeelde klasse muzikanten. Ze begonnen er aan met het swingende 'Maydell' en Buddy bewees dat hij niet alleen heel zuiver en clean kan spelen, maar dat hij ook nog steeds snel is met de vingers. Hij herhaalde dat nogmaals in 'Ain't No Brakeman On This Train' waarin hij fenomenaal uithaalde. Het hoeven niet altijd covers te zijn moet Whittington gedacht hebben en hij begon met 'Second Banana' uit zijn debuut album van 2008 aan een paar eigen songs. Pete Stroud was subliem in 'Fender Champ' en 'Ain't Got The Scratch' nodigde uit om te dansen. Het publiek liet duidelijk merken dat ze in hun nopjes waren met de muziek die de band speelde. Het beste eigen nummer vond ik persoonlijk 'Texas Trio' waarin Buddy niet alleen uitblonk met knappe korte riffjes, maar er nog een onweerstaanbare solo bovenop gaf. De Amerikaan speelde zelfs een song, speciaal voor de oudere mannen in het publiek, die soms wat hulp nodig hebben van een kleine blauwe pil. 'I Had To Go Cialis' is een country rocker en was het begin van wat mindere nummers, waarin vooral het country nummer een dieptepunt was. De ervaringrijke Amerikaan voelde dadelijk aan, dat deze soort muziek dit minder succes had in de Spirit Of 66 en vroeg na die country dadelijk wat de mensen dan wel wilden horen. Buddy herpakte zich grandioos met de spetterende Freddie King cover 'Same Old Blues' wat voor het kippenvel moment van de avond zorgde. De traditionele blues kwam ook aan bod met 'I Love You More Every Day'.

En dan ging het tempo omhoog en werd de finale ingezet met het stevige rockende 'Slow Rolling Train', waarin de samenwerking tussen Buddy, Pete en Darby weer prima aan bod kwam. Dit was een geoliede machine, maar wel eentje die niet op de automatische piloot speelde, maar wel heel veel gevoel in de muziek stak. Wat heb ik genoten van deze prachtige song. Er werd nog funk toegevoegd voor 'Mona Lisa Was A Man' en daarin mochten Pete en Darby samen volledig loss gaan. Maar het bleef plezant en Buddy breide er zelfs een stukje 'Apache' van The Shadows aan. Afsluiten deed Buddy Whittington in stijl met de Delbert McClinton cover 'Every Time I Roll The Dice'. Gans de Spirit was aan het genieten bij zoveel moois. Terwijl Darby en Pete naar de backstage gingen, bleef Buddy op het podium staan. Dat was voor hem de gemakkelijkste manier, want de gitarist had door zijn overgewicht duidelijk problemen om trappen te doen. Gelukkig voor de muziekliefhebbers hadden die kilo's geen effect op het fenomenale gitaarspel van Whittington en op zijn liefde voor de muziek. Want Buddy speelde maar liefst zesentwintig nummers in Verviers. We kregen drie bis nummers waaronder de heel knap gespeelde Led Zeppelin cover 'Since, I've Been Loving You' en de afsluiter 'Going Home' van Ten Years After. Twee nummers waarin de gitaarvirtuoos zich nogmaals volledig kon uitleven. Voor Buddy leken deze solo's zo simpel en gemakkelijk. Francis Geron heeft als enige in de Benelux de Buddy Whittington fans de kans gegeven om te kunnen genieten van hun idool, door deze sterke band naar zijn club te halen. Proficiat Francis.

Walter Vanheuckelom

meer foto's

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 09/03/15