JOHN MORELAND @ BOTANIQUE, BRUSSEL – 20/06/2018

John Moreland zijn carrière gaat gestaag vooruit. Hij bracht zijn vierde solo plaat uit met de titel “Big Bad Luv” en de eerste op een groot label en dus meer promotie. Qua concerten gaat het ook in dezelfde richting; na eerdere passages in het voorprogramma, o.a. van Jason Isbell in de Botanique, is hij de hoofdact. In die hoedanigheid slaagde hij er in de Botanique goed vol te laten lopen.


Om af te trappen was er John Calvin Abney, de trouwe secondant van John. Hij heeft zelf net een plaat uitgebracht en daaruit bracht hij een bloemlezing, zichzelf begeleidend op gitaar. Hij brengt een in folk en blues gedrenkte vorm van Americana. Qua stijl en stem deed hij me denken aan Slaid Cleaves. Alleen mist hij de zelfzekerheid tussen de nummers door wanneer hij makkelijk vervalt in puberaal gegiechel. Maar hij heeft zeker knappe songs in zijn repertoire en het harmonicaspel zorgt voor de nodige extra inkleuring. Zo coverde hij mooi “Magnolia” van JJ Cale. De country in het heimwee verhaal “Cowboys And Canyon Queens” of de folk in “Not That Proud. Luc Geldhof zaliger zou de man zeker proberen naar het Toogenblik te krijgen want daar zou die perfect passen.

Een kleine tien minuten later kwam hij weer het podium op met de corpulente John Moreland. De rol van John Calvin is nu die van begeleider op snaren, piano en harmonica. John speelt op de akoestische gitaar en zingt de nummers met zijn lichtjes rauwe stem. Hier voel je al een groot verschil met het voorprogramma, John Moreland kan de songs dragen met zijn zang. Ze begonnen met “Salisaw Blue” dat een aardige vaart had en een mooie inkleuring op harmonica kreeg. Ze gingen op en trager tempo verder met “Old Wounds”. Na deze opwarming geraakten ze op een niveau dat haast geen inzinkingen kende en een 17 nummers lang zou boeien. Hij putte uit al zijn platen en de hoogtepunten volgden elkaar op. “Oh Julia” was enig mooi, “Choose To Believe” kreeg de zaal muisstil en “Heart”s To Heavy” dat enkele knappe one liners bevat. Want dat is natuurlijk een van de troeven die aandachtige luisteraars er bovenop krijgen, de goede teksten. Hoogtepunten die nog de revue passeerden waren “God’s Medicine” en “3.59 AM”. De soulvolle sleeper “Sad baptist man” met John Calvin op piano deed aan Dan Penn denken. Beklijven deed hij met “Love’s Not The Answer”. Blaze Foley heb ik nooit zien optreden maar ik beeld me in dat hij geklonken moet hebben als John Moreland in “American Flags In Black & White” of “ Cherokee” met zijn passionele zang. De uitsmijter “I Need You To Tell Me When” en het bisnummer “Break My Heart Sweetly” mochten er ook zijn.

Knap concert dat meer dan anderhalfuur kon boeien in duo vorm. Je moet al van goeden huize zijn om dit te kunnen. De superbe begeleiding, de knappe voordracht en de vaart in het concert (er werd tussen de nummers geen tijd verloren met lange verhalen) maakte van dit concert dat John Moreland in de rij der groten live plaatst. Ik kan iedereen aanraden een volgende passage in ons land niet te missen.

Lisael

Fotoalbum © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL