HOOKROCK 2018 @ DIEPENBEEK - 30/06/18

Ook dit jaar houdt HOOKROCK zich aan de formule van twee festival dagen en start ze op vrijdag met vier bands (zonder Dana Fuchs, maar met de Finse combinatie Ina Forsman & Emilia Sisco), aan de 15de editie van het jaarlijkse festival aan het Ontmoetingscentrum Rooierheide, in ons eigen Diepenbeek. Zoals ieder jaar is de ploeg van Yvan Jacobs er opnieuw met: “een kleinschalig gezellig festivalletje dat een gevarieerd programma wil brengen voor de niet meer zo jonge muziekliefhebber…”. De camping naast de zaal, was in de vroege namiddag al aardig vol gelopen. Opvallend detail waren de vele campers met gele nummerplaten van de noorderburenburen, die dit jaar voldoende tijd hebben, gezien ze van het wereldkampioenschap voetbal in Rusland niet veel hoeven te missen. De sfeer die er hing was goed en iedereen was er duidelijk klaar, om aan het zonnig feestje bij temperaturen van rond de 30°C te beginnen.

The JUKE JOINTS

De patron van “your local bluesband” Chilly Willy, aka “mustang” Huibbe, kondigde rond twee uur, op zijn gekende en relaxte manier, de opener SWING SUPPLY aan. Midden 2016 besloten Coen Molenschot (drums, zang) en Dick Elsendoorn (piano, zang), twee iconen uit de Nederlandse R’n’R scene, dat het tijd was voor verandering en voor een nieuw geluid, voor pure Swing, Jive, Blues en R’n’R. Al snel kwamen zij in contact met bekende namen uit de wereld van pop & rock zoals gitarist Cees Verhoeks (gitaar, zang), Eric van den Nieuwenhof (sax), Rob van der Drift (zang) en Arno Vervest (bas). Met Swing Supply ga je (gezien géén eigen origineel materiaal) even terug naar het Amerika van de jaren vijftig, waarbij grootheden zoals Louis Jordan, Tom Jones, Little Richard en Bill Haley sterk vertegenwoordigd zijn. Deze zes man sterke band staat vandaag met hun ultieme mix van Swing, Jive, Blues & Rock & Roll garant voor een spetterende opener. Swingend was de set van dit vijftal met nummers als “Rockin’ Pneunomia (and the Boogiewoogie Flu)”, “Flip Flop Fly” en “Tall Skinny Mama”. Hun “extraatje”, met een knipoogje naar Tante Sidonia, was “Caldonia” het jump blues nummer van Louis Jordan uit 1945, waarna de dorstigen gezapig naar buiten schoven om zich met een frisse Cristal (lees: het éérste pilsener bier uit Alken en in Vlaanderen!) te laven. Ook de tweede band, die rond half vier op het podium stond, is een Nederlandse band. The JUKE JOINTS zijn Zeeuwse blues rockers en winnaars van de 2012 en 2016 Dutch Blues Foundation Award in de categorie "Best Dutch Blues Band". Het viertal zet nu al inmiddels 35 (!) jaar internationale podia in vuur en vlam. In 2017 verscheen het album ‘Crossroads - un&plugged’ dat in Bergen op Zoom live opgenomen werd voor het gelijknamige programma van BRTO Radio en, met als "special guest" de uitstekende Australische gitarist Lloyd Spiegel (die dit jaar zijn achtste album ‘Backroads’ uitbracht: recensie ). “In het voorbije jaar verscheen er een compilatie album ’35 Years’. Vandaag staan voor Hookrock op het podium, de nog steeds gelauwerde helden: Peter Kempe (lead zang, drums) Michel Staat (gitaar), John “Sonnyboy” Van Der Broek (harmonica, accordeon, zang), & Derk Korpershoek (bas, zang). Met Little Milton’s (Gary Moore’s) “The Blues is Alright” opent het viertal heel enthousiast en onder het moto “muziek = plezier” hun show. Dat ook in Diepenbeek de fans erbij waren, hoorde je al direct aan de reacties. Zowel op harmonica als op accordeon is John “Sonnyboy” vd Broek top. Hij en ook gitarist Michel Staat weten als geen ander wat het publiek wil en, waar de accenten moeten gelegd worden. Wij lieten nog “Addicted to the Blues” (Ronnie Baker), “Bullfrog Blues” en “Let it Roll” (nog een nummer van drummer/zanger Peter Kempe) over ons heen rollen. Met Chuck Berry’s “Johnny B. Goode” sloten ze hun set netjes af. Nogmaals: op hun compilatie ’35 Years’ album kan je veel nog eens opnieuw beluisteren!

THE JELLY ROLL MEN

Voor de aankondiging van de derde band moet den Huibbe zijn beste Noors uit zijn mouw schudden, want THE JELLY ROLL MEN komt uit Noorwegen met een “Stevige portie R&B”. Zo’n acht geleden startten de broers Kent Erik “9Fingers” (harmonica, zang) en Thomas Grim Thorvaldsen (gitaar, zang) de band, die toen nog optrad onder de naam The Nine Fingers Blues Band. De naam matchte echter niet voor de volle 100% met de muziek die de band bracht. De (nieuwe) naam The Jelly Roll Men dekt echter volledig de muzikale lading van deze vierkoppige band, die (volgens hun Facebook info) verder bestaat uit Kai Evenstuen (drums), Ole Martin Røsten (staande bas) & Øyvind Stølefjell (piano, zang) De specialiteit van dit viertal uit zich in het reconstrueren van de ‘no nonsens’ blues uit de jaren vijftig en, die ze in het voorbije jaar op veertien tracks archiveerden op hun debuut album ‘Jelly Roll Shuffle’. Uit dit album kwamen meerdere van de nummers die ze in Diepenbeek brachten. Zo hoorden we o.a. Roosevelt Sykes’ “I’m Tired”, (het waar gebeurd verhaal) “Mister Homewrecker”, de slow blues “I’m Gonna Cut Your Head” en de swingende Big Walter Horton song “Have a Good Time”. Met de Jelly Roll Men stond er dit jaar tijdens Hookrock een Noorse top band op de planken, die wist wat entertainen betekent!  Met de Britse krijgen we op de tweede festival dag de éérste dame op het Diepenbeeks podium, aangekondigd op de website van de organisatie als: “Rauw en soulvol. Een stem om kippenvel van te krijgen…”. Elles heeft het talent om “rootsy blues, country en soulful rock” met een eigentijdse insteek naadloos aan elkaar te weven. Haar debuut album ‘Wildfire’ dat vorig jaar verscheen, werd in de Blackbird studio’s in Tennessee opgenomen. Producer was Brad Nowell ‘Wildfire’ en de muzikanten die dat mogelijk maakten, waren een selectie uit het beste van wat Nashville te bieden had: Brent Mason (gitaar) en Bobby Wood (keys). Het album werd in de UK verder afgewerkt met Jonny Henderson (Hammond orgel) en Joe Wilkins (gitaar). Dit jaar werd Elles genomineerd voor vier verschillende U.K. Blues awards. Ellis is bezig aan een Europese tour en wil ook terug naar de studio in Nashville om er nieuw materiaal voor een nieuw album op te nemen. Elles’ tour band bestaat naast Henderson en Wilkins verder nog uit Matthew Jones (drums). Waar Elles in Diepenbeek in slaagde, was op de juiste momenten voor de rust en voor wat kippenvel te zorgen. Zij bracht uit ‘Wildfire’ o.a. “Same Flame”, “Shackles of Love”, de titelsong (én hommage aan Janis Joplin) “Wildfire” en “Girl Who Owned the Blues”. De andere nummers van Elles’ set list noemde ze haar “favoriete” songs. Daar toe behoorden “What’s the Matter With You”, “When I Go Away” en de knappe ballade “Angel From Montgomery”, waarbij ik de erg knappe (akoestische) gitaar solo van Brent Mason niet mag vergeten te noemen. Nog niet genoeg van deze knappe Britse verschijning? Elles Bailey staat op zaterdag 18/08/18 ook op de affiche van SWING WESPELAAR – Blues for the People 2018!  

JEFF JENSSEN  

We zagen de man de ode gitaar en witte schipperspet in de vorige editie van Blues Peer al bezig, SaRon Crenshaw, de Amerikaan met “Een schitterende blues stem en met een subliem gitaarspel”. Crenshaw leerde op tienjarige leeftijd gitaar spelen en met de ondertussen opgebouwde ervaring is hij momenteel een zeer getalenteerde gitarist. In de jaren zeventig en tachtig was hij bassist bij diverse bands in New Jersey, New York en South Carolina. SaRon deelde het podium met heel wat getalenteerde artiesten, zoals Lee Fields, Roy Roberts, Denise Lasalle, Bobby Rush, Jessie James, Tyrone Davis en Chuck Roberson. Het afgelopen decennium was SaRon heel actief in blues clubs en festivals langs de Oostkust van de USA. In 2010 en 2011 mocht SaRon openen voor B.B. King en Robert Cray. Zijn liefde voor de blues muziek is geïnspireerd door o.a. B.B. King, Albert King, Albert Collins, Stevie Ray Vaughan en Buddy Guy. SaRon speelt op een Gibson Lucille gitaar, die door B.B. King eigenhandig ondertekend is. Crenshaw is een krachtige entertainer. Met zijn Europese band Blind B’ & The Visionaires nam SaRon in een club in de Berkelse Blues club (met Bart Kamp op bas, Patrick Cuyvers op Hammond en piano en Frank Duindam op drums) de live CD ‘Going’ To Get Deep!’ [2017] op. Het tweede album dat Crenshaw in hetzelfde jaar uitbracht is ‘Drivin”. Het is een dubbel album met tien nummers, die allemaal door SaRon Crenshaw geschreven zijn. In Diepenbeek was Crenshaw’s mix van soul, funk en blues was in nummers als “Old Love” en “Baby Please Come Home” de basis. In zijn afsluiter “Jailhouse Blues” was het nog één keer genieten van zijn uitstekend optreden. Hier mag ik tenslotte dan ook niet de orgelman (sorry, maar ik kon zijn naam niet achterhalen…) vergeten, want wat die man soms deed, was toveren met een klavier!   

JEFF JENSSEN tourt momenteel opnieuw in Europa en we zochten hem in de voorbije weken al op in de Blues-sphere in Luik, waar we hem in april 2015 ook al konden bezig zien en zowat “ontdekken”. Jeff etaleert op verschillende plaatsen in het land van de rode duivels graag en gretig, maar subtiel en met grote klasse zijn kunnen, om zijn laatste album ‘Wisdom & Decay’ (‘Wijsheid & Verval’) te promoten ( review ). JJ en zijn band stonden in de voorbije weken ook al in de Missy Sippy Blues Club in Gent en in de Banana Peel in Ruiselede op het podium en vandaag treedt hij hier op in Diepenbeek. Jeff Jensen begint gitaar te spelen als hij elf is. Jeff flirt op school, zoals de meeste jongeren, met verschillende genres in de muziek: R&R, funk, punk rock en jazz. Als hij negentien is, speelt hij publiek in een rock band zijn eerste blues nummers. In 2003 starten Jeff en de oudere blues man Chris Sabie met de Santa Clarita Blues Society, waarvan Jeff nu voor vijf jaar vicepresident is. JJ en Chris reizen naar Memphis om deel te nemen aan de IBC 2004 en richten na de competitie de Jeff Jensen Band op. Van 2005 tot 2009 garanderen jaarlijks méér dan tweehonderd optredens kwalitatief waar de band voor staat en neemt ze in 2005, 2006 & 2007 deel aan de IBC’s. De band opent voor BB King tijdens zijn “80th Birthday Tour”. In 2007 brengt de Jeff Jensen Band hun titelloos debuut album uit. In 2009 brengt de band hun tweede album ‘I’m Coming Home’ uit. JJ verhuist in 2011 “definitief” van Portland, OR, naar Memphis, TN. Jeff werkt er als gitarist twee jaren samen met mondharmonica sensatie Brandon Santini en wordt zijn manager. In 2013 reorganiseert JJ zijn band. Hij start met Bill Ruffino (bas) en Robinson Bridgeforth (drums) onder zijn eigen naam opnieuw. ‘Road Worn And Ragged’ [2013] is JJ’s eerste solo album. Hierna volgt ‘Morose Elephant [2015] (een album met een scherpzinnige titel en een nog knappere hoes, met een olifant die je geprikkeld in de ogen kijkt, maar die roze wordt als je als je iets aan je attitudes doet). Dit jaar in april kwam er ‘Wisdom & Decay’ (‘Wijsheid & Verval’) uit, JJ’s derde solo studio album, waarmee Jeff Jensen “artistiek een nieuwe, meer creatieve weg inslaat en waarbij soul en blues de stevige bodem vormen…” (om mezelf even te citeren). Naast zeven nieuwe originals staan er op de release drie “interpretaties” (waaronder Tom Waits’ ”Downtown” en Bob Dylan’s ”Tonight I’ll Be Staying Here With You”). Dat de concerten elkaar zo kort na elkaar opvolgen, zegt veel van JJ’s hier ondertussen opgebouwde reputatie en live “experience”. Dit zal zeker voor herkenbare verslaggevingen zorgen, maar dit zal voor ons en zij die er bij waren, zeker de pret zeker niet bederven! JJ staat uiteraard niet alleen op het podium. Hij is er in het gezelschap van bassist Bill Ruffino (met wie hij al meer dan een decennia samen speelt en, die op zijn Fender bas het ritme heel strak, maar ook erg gedreven en niet “alledaags” hoog houdt) en (als vervanger van James Cunningham) met de ook uit Memphis afkomstige jonge drummer David Green. De set list van JJ is nergens dezelfde. Jeff vertelde me dat hij speelt “wat er in hem opkomt…”. Wat Jeff (en ik zag JJ al meerdere keren optreden) vandaag in Diepenbeek deed was groots! Jeff doet je dansen op het funky “Make It Through” (een nummer uit zijn al aangehaalde ‘Morose Elephant’ album), ontroert je diep met “Pretend Forevers” (uit zijn recente ‘Wisdom & Decay’ album) en zorgt voor een glimlach met “I’m Coming Home”, de titel song van en een van de eerste nummers, die hij opnam met de Jeff Jensen Band. De finale op zijn Jeff’s was Elvis’ “Burning Love” of, hoe entertainen MOET! En voor hen die er niet bij waren, geniet van hem zoals wij dat in Luik deden: video .

GHALIA & MAMA’S BOYS

Afsluiten doen we (al erg laat, moe en bezweet…) Hookrock 2018 met GHALIA & MAMA’S BOYS. Ghalia Vauthier is (ik citeer een laatste maal de organisatie): “Een jonge talentvolle songwriter uit Brussel met Amerikaanse band. Rauw, swampy en opwindend!!...”. Het draait in een aantal muzikale projecten allemaal rond het Brussels’ ketje Ghalia Vauthier. Ghalia is een singer-songwriter/gitariste, die vooral geïnteresseerd is in R’n’B, blues, swing, boogie en ouderwetse R‘n’R. Deze Ghalia Vauthier is wellicht het best bewaarde blues geheim van onze hoofdstad. Al buskend leerde ze de stiel en in de voorbije jaren perfectioneerde ze haar skills tijdens meervoudige trips naar New Orléans en Mississippi. Haar passages in Clarksdale en New Orléans gingen niet ongemerkt voorbij. Ze speelde er o.a. op het Juke Joint Festival en won er de harten van de Mama’s Boys…

Voor een van haar eigen projecten Voodoo Casino (het andere heet The Naphtalines), zocht Ghalia drie jaar lang, tijdens reizen naar Chicago, St. Louis, Memphis, Nashville tot in Mississippi en het Amerikaanse Deep South, naar inspiratie. Tijdens iedere reis die ze doet, staat Ghalia in de studio met lokale muzikanten. In 2014 in Studio Blue Lotus in St. Louis met Paul Niehaus (de eigenaar van de studio), Tom Maloney (gitarist van Johnny Johnson) en Joe Meyer (drummer Nikki Hill ). In 2015 en ook met Maloney én nu met Kevin O’Connor nemen ze “Let the Demons Out” op. In het voorjaar van 2016 reist Ghalia naar de States, waar ze in de buurt van New Orléans, haar laatste originele nummers met Johnny Mastro & Mama's Boys opneemt. De opnames, die gefilmd werden, zullen ook gebruikt worden in een documentaire van Antoine Favreau over de oorsprong van de blues en dito clubs in Mississippi. Terug in België vervoegt Ghalia zich bij Voodoo Casino. Ghalia & Voodoo Casino namen in februari 2016 in de Dada Studio, met de getalenteerde Peter Soldan achter de knoppen en T-bone, Gas, Vinch en Big Rud (Les Males Propres) hun eerste demo songs van hun debuut ‘Have You Seen My Woman?’ op. In juni 2016 speelde Voodoo Casino in Sint-Gilles in het CC Jacques Franck zijn eerste (uitverkocht!) concert om hun album te promoten. In de herfst 2016 keert Ghalia terug naar St Louis, waar ze samen met Renee Smith (de “lokale” Tina Turner) een duetversie van "Let the Demons Out" (die te horen is op de St. Louis Blues Compilation van 2015) en zelf ook een nieuwe compositie "All the Good Things" opneemt. Kort daarna gaat ze naar New Orléans, waar ze met Johnny Mastro & Mama’s Boys, met wie ze bevriend geraakte, voor een tweede sessie in de studio staat. Ghalia’s debuut met Mama’s Boys (Johnny Mastro(giovanni): harmonica, zang, Smokehouse Brown: gitaar, b-vocs, Dean Zucchero: bas, b-vocs & Rob Lee: drums, percussie) ‘Let the Demons Out’ kwam vorig jaar bij Ruf Records uit.

Nadat Johnny Mastro en de Mama’s Boys rond middernacht! met een instrumental openden, kwam Ghalia zelf het podium op. Ze vloog er direct en overtuigend in met o.a. “4AM Fried Chicken”, “Let the Demons Out”, “Waiting” en “Addiction”. Daarna was er opnieuw even tijd voor Johnny & Mama’s Boys, die het met hun vertrouwde rockin’ blues sound goed blijven doen. Ghalia nam de draad weer op met de boogie “Hiccup Boogie”, gevolgd door Little Willie John’s “I’m Shakin’”, “Have You Seen My Woman” en de rocker “Tough Lover”. Ghalia eindigde haar set met “Good Things”. Daarna viel het doek over Hookrock 2018. Een vijftiende editie die er zeker mocht zijn! Alleen de warmte hield sommigen letterlijk wat langer buiten, maar de oren bleven altijd gespitst. Alleen mag je misschien de vraag stellen of wat vroeger eindigen (lees: een band minder programmeren?) om het volk wat langer in huis te houden, geen optie moet zijn? Vanaf nu is het zeker opnieuw uitkijken naar Hookrock 2019!

 

Eric Schuurmans

foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers

 

 

Ghalia & Mama's Boys : video 1 - video 2

 

Jeff Jensen : video 1 - video 2 - video 3 - video 4

 

Elles Bailey : video 1 - video 2 - video 3 - video 4

 

SaRon Crenshaw : video 1 - video 2 - video 3

 

The Jelly Roll Men : video 1 - video 2

 

The Juke Joints : video 1 - video 2 - video 3

 

Swing Supply

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DIEPENBEEK - 30/06/18

 

Huibbe

SWING SUPPLY

The JUKE JOINTS

THE JELLY ROLL MEN

ELLES BAILEY

SaRon Crenshaw

JEFF JENSSEN

GHALIA & MAMA’S BOYS