NEIL YOUNG + PROMISE OF THE REAL @ SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 24/06/16

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Neil Young is een van mijn absolute helden. Al in de vroege jaren 70 ontdekte ik “After The Goldrush” (1970) en “Harvest” (1972) twee van mijn meest gekoesterde platen die ik tot op vandaag met een zekere regelmaat blijf beluisteren. Na deze twee absolute meesterwerken zou Young tot aan het eind van de 70’s kwalitatief sterke albums blijven afleveren tot “Live Rust” in 1979 al werd het eigenzinnig karakter van de Canadees niet altijd op het moment naar waarde geschat (cfr.’Time Fades Away’ (1973) en ‘Tonight’s The Night (1975). De jaren 80 waren niet Young’s beste jaren en hij verviel zelfs tot cultheld. Eind jaren 80 met het trio ‘Freedom (1989), ‘Ragged Glory’ (1990) en ‘Harvest Moon’ (1992) maakt Young een comeback naar het grote publiek toe met “Rockin In A Free World” (1989) als rock anthem en “Harvest Moon” als gevoelige ballad blijvend vastgeankerd in het collectief geheugen . Mede door zijn aansluiting met de grunge beweging is Neil Young sindsdien een superster en een graag geziene artiest op de Europese podia en komt hij ook regelmatig naar België. Ter vergelijking: in de jaren 70 en 80 komt Young slechts 3 x naar ons land met 3 concerten in Vorst Nationaal in 1976, 1982 en 1987. Sinds de jaren 90 is Young regelmatig op tour in Europa en doet hij ook regelmatig ons land aan. Met optredens in 1993, 1995,1996, 2001, 2003, 2008 (3x), 2009, 2013(2x), 2014 en 2016 staat de teller inmiddels op 16. Ook is Young productiever dan ooit met naast veel archiefopnamen, nieuwe opnamen waarin zijn ecologische verontwaardiging meer dan ooit centraal staat. Zo is de huidige tour opgehangen aan Young’s boodschap met een derde songs van ecologische strekking geplukt uit Young’s hele oeuvre over de jaren heen aangevuld met een paar recente songs opgenomen met Promise Of The Real voor het Monsanto album (2015).

Al deze songs aangevuld met samples van diergeluiden, van krekels tot walvissen staan op het net uitgekomen dubbel live album ‘Earth’. Die toegevoegde soundeffecten worden ons gelukkig onthouden zodat de muziek ons voluit mag verblijden. Wel is de milieuproblematiek visueel te zien met 2 zaaiende en sproeiende dames aan het begin en 3 desinfecterende guerillero’s met een blauwe buis die het podium afspuiten aan het eind van de akoestische solo set. De muziek is gelukkig onbezoedeld en van kwalitatief hoog niveau met een relaxte Young in grote doen. Het begint wat mysterieus met Young verscholen onder een zwarte vilten hoed alleen achter een stokoude buffetpiano voor een onvast gezongen “After The Goldrush”. Maar ach, dié uit duizenden herkenbare stem en dát nummer door de 9000 aanwezigen muisstil luisterend, whaw! Young vervolgt staande met akoestische uitvoeringen van vier van zijn gekendste en gevoelige songs (“Heart of Gold”, “The Needle And The Damage Done”, “Comes a Time” en “Helpless”) en gaat dan aan de andere kant aan het traporgel zitten voor een gewijd “Mother Earth”. We zijn nog maar zes songs ver en het Sportpaleis is al massaal bezweken voor zoveel nostalgische charme en beantwoordt telkens met een hartverwarmend applaus. Young’s gebroken hoge growl die nu en dan overslaat en klagende mondharmonica zorgen voor de spreekwoordelijke krop in de keel. 70 jaar is deze onverwoestbare rasartiest en toch blijft hij beroeren en toen moest de avond eigenlijk nog beginnen.

Een stel jonge twintigers in een hippie outlaw outfit komt het podium op. Het is Young’s nieuwe begeleidingsgroep Promise of the Real bestaande uit de 2 zonen van Willie Nelson, zanger Lukas (tweede gitaar) en gitarist Micah Nelson en bassist Corey McCormick samen naast Young vooraan in de frontlinie met achterin percussionist Tato Melgar en drummer Anthony Logerfo. Deze 5 koppige band blijkt al goed gerodeerd in de Young modus met een vlotte uitwisseling van countrylicks en meerstemmige samenzang . We krijgen semi-akoestische getrouwe versies van vintage Neil Young country songs uit ‘Harvest’ en ‘Harvest Moon’ van “Out on the Weekend”, over “From Hank To Hendrix” tot “Human Highway”. De rist klassiekers blijft aanhouden met achtereenvolgens “Only Love Can Break Your Heart”, “Unknown Legend” en “Harvest Moon” al dreigt de kampvuursfeer wat al te gezapig te worden en begin je al eens rond te kijken, maar toch is het als fan geweldig om al die klassiekers na mekaar te kunnen horen. Opvallend, alle songs op een na komen uit de jaren 70 of uit de drie geciteerde comeback albums oftewel uit zijn beste platen.

Dan gordt Young zijn witte Gretsch gitaar om en krijgt het concert de broodnodige boost met rauwere songs, met op kop een snedig “Alabama” en aan het eind de riff gedreven rechttoe rechtaan country rock uit “Walk On”. Naast bekend werk is het tussendoor genieten van minder bekende parels als “Bad Fog Of Loneliness” en “Winterlong” die ik voor het eerst live mag aanhoren. Maar het is pas wanneer Young zijn oude zwarte Gibson Les Paul tegen zijn ronde buik aanschurkt dat het moment daar is voor een magistraal verpletterend “Down By The River”. Young en co gaan danig tekeer, wisselen licks en riffs uit op het scherp van de snee met als apotheose driemaal het machtige refrein, meer dan 20 minuten spannende jamrock zonder een seconde te vervelen. Young voert zijn compadres aan en het jonge vuur dendert met gemak door Crazy Horse lappen als “Mansion on the Hill” en “Powderfinger”. Het mooie mijmerende “Western Hero” zorgt nog even voor een rustig akoestisch moment vooraleer een gemeen bijtend en rafelig “Vampire Blues” bij het nekvel grijpt. Dan klinkt de country rock en het refrein van “Country Home” eerder banaal en drammerig al amuseert Young zich kostelijk en soleert en dueleert hij als een jong veulen. De nieuwe songs, een bombastisch “Seed Justice”, een prekerig “Monsanto Years” en een melig “Wolf Moon” zijn duidelijk protestsongs, waarvan de pamflettaire tekst muzikaal aangelengd is met de gebruikelijke Young ingrediënten, een aanklacht tegen het chemisch bedrijf Monsanto, maar deze hadden muzikaal niet gemoeten. Dan is het wachten op een beestig energiek “Rockin' In The Free World”. Het publiek veert massaal recht uit de kleine zitjes en brult als gek mee met het onweerstaanbaar refrein. Tot driemaal toe wrijven Young en Co hun gitaren uit om weer te hernemen en het refrein in te zetten. Het leek wel alsof Young letterlijk van geen ophouden wil weten. Was de songkeuze vanavond weinig avontuurlijk dan is de encore echt verrassend te noemen met Young aan de buffetpiano voor een bluesy “Tonight’s The Night”. Zichtbaar onvoorbereid laat Young het nummer langzaam openbloeien waarbij de gitaristen en de ritmesectie ruimte krijgen voor hoekige bijdragen en sluit daar af waar hij 3 uur geleden is begonnen. Een tweede staande ovatie volgt en Young doet volledig in extase een huppelend vreugdedansje met de vijf bandleden in het besef dat dit geen gewone avond was.          

Neil Young trakteerde zichzelf en alle aanwezigen op een onvergetelijke muziekavond, de bekroning van een lange onverwoestbare carrière en bewees dat op passie, bezieling en engagement geen leeftijd staat. Een hoogmis van de man en zijn songs in een stimulerend win-win gezelschap van jonge muzikanten verenigd met fans en nieuwkomers, wat kan een mens nog meer willen…

Marc Buggenhoudt

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

Setlist
1.After The Gold Rush (After The Goldrush, 1970)
2.Heart Of Gold (Harvest, 1972)
3.The Needle And The Damage Done (Harvest, 1972)
4.Comes A Time (Comes A Time, 1978)
5.Helpless (C,S,N & Y: Déjà Vu, 1970)
6.Mother Earth (Natural Anthem) (Ragged Glory, 1990)
7.Out On The Weekend (Harvest, 1972)
8.From Hank To Hendrix (Harvest Moon, 1992)
9.Human Highway (Comes A Time, 1978)
10.Only Love Can Break Your Heart (After The Goldrush, 1970)
11.Unknown Legend (Harvest Moon, 1992)
12.Harvest Moon (Harvest Moon, 1992)
13.Alabama (Harvest, 1972)
14.Bad Fog Of Loneliness (Live At The Cellar Door, 1970)/(Live At Massey Hall, 1971)/(Neil Young Archives, Vol.I (1963-1972))
15.Winterlong (Decade, 1977)
16.Walk On (On The Beach, 1974)
17.Down By The River (Everybody Knows This Is Nowhere, 1969)
18.Mansion On The Hill (Ragged Glory, 1990)
19.Powderfinger (Rust Never Sleeps, 1979)
20.Western Hero (Sleep With Angels, 1994)
21.Vampire Blues (On The Beach, 1974)
22.Country Home (Ragged Glory, 1990)
23.Seed Justice (Earth, 2016)
24.Monsanto Years (The Monsanto Years, 2015)
25.Wolf Moon (The Monsanto Years, 2015)
26.Rockin' In The Free World (Freedom, 1989)
Encore:
27.Tonight’s The Night (Tonight’s The Night, 1975)

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 24/06/16