HOOKROCK @ DIEPENBEEK - 18/06/16

Het feestje in Diepenbeek gisteren is een beetje uitgelopen en na een korte nachtrust trek ik dan terug oostwaarts. Het is toch wel even rijden en de weersvoorspelling is “wisselvallig”. In de praktijk betekende dit dat het wisselt tussen wat gedruppel en een ware zondvloed. Het terrein van Hookrock ligt er dan ook wat drassig bij. Maar de crew in Diepenbeek spaart geen moeite om ons toch zo droog mogelijk binnen te krijgen en er worden extra vloerdelen aangesleurd om de inkom toegankelijk te houden.

De presentator van dienst is vandaag Den Huibbe, zanger en frontman van Chilly Willy en hij brengt ons het heuglijke nieuws dat het voor de rest van de dag niet meer gaat regenen en dat de Belgen gaan winnen met voetbal. Inderdaad, het is België - Ierland deze middag en dat is toch wel een beetje te zien aan de opkomst. Het kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat het gisteren laat geworden is want aan sommigen is duidelijk te zien dat zij niet meteen na de laatste band zijn gaan slapen. Blijkbaar heeft Den Huibbe goede connecties met Wilmots maar die met Frank Deboosere zal hij toch eens moeten herzien.

Nico Duportal en zijn Rhythm Dudes

De eerste band die aantreed is Many More en zij spelen een thuismatch vandaag. De groep bestaat uit Eddy Mockers als zanger, Danny Ruttens op gitaar, Jim Mannes op bas en Erwin Belien aan de drums. Alle vier komen zij uit de streek. Het is nooit leuk om de spits af te bijten, zeker niet in de vroege namiddag maar ze weten er de sfeer wel in te brengen. Alhoewel ze wel eigen nummers hebben houden ze het vandaag op een mix van gekende covers. Klassiekers als “Automatic”, “My Babe” en “When I Get Drunk” komen aan bod maar ook CCR, Chuck Berry en The Rolling Stones passeren de revue en als bisnummer brengen ze “Hipshake”. De trend is gezet en het feest van gisteren kan verder gaan. De tweede band die het podium betreed is Black Cat Biscuit, een vrij jong band met toch wel geroutineerde muzikanten. Leading man hier is Bart Arnauts die zich ook wel Yasser laat noemen. Op gitaar zien we Stanley Patty, Patrick Indestege aan bas en contrabas, Mark Sepanski met harmonica en Jeffrey Gijbels op de drum. Ze komen zeer stijlvol over met hun nette maatpakken en de muziek die ze brengen is van grote klasse. De playlist bestaat volledig uit eigen nummers die gaan over dingen uit het dagelijkse leven. Zo gaat “Pet Cemetary” (niet de cover van de Ramones) over een dode kat en “Parrot Woman” over een lelijke vrouw met een parkiet. Je moet er maar op komen maar het klinkt wel geweldig. En er is ook “Hey Little Kiddy”, de Engelse vertaling van “Klein Klein Kleuterke” en het klinkt best wel leuk. Arnauts bespeelt een prachtige Gretch maar hij heeft ook zijn slide-gitaar meegebracht, zijn eerste Suzuki gitaar of toch wat er van over blijft want hij heeft ze zelf omgebouwd tot “cookie box guitar”. Het is duidelijk dat hier een groep ervaren muzikanten op het podium staat.

Daarnet kwam de zon er even door maar als Nico Duportal en zijn Rhythm Dudes op het podium verschijnen valt het er weer met bakken uit. Ondertussen is ook het voetbal afgelopen en de tent begint aardig vol te stromen zij het dan met uitgelaten supporters want ze hebben iets te vieren. Alhoewel het er op het podium swingend aan toe gaat duurt het toch wel even voor de aandacht van het grote publiek zich van de bar naar de band verplaatst maar naar het einde toe staat het vooraan toch aardig vol. Nico Duportal staat garant voor een flinke portie fifties-R&B. De Dudes die hij uit Frankrijk meegebracht heeft zijn Thibaut Chopin op double bass, Olivier Chantrelle op Keyboard, Pascal Mucci aan de drum en het blazersteam Alex Bertein – Sylvain Tejerizo. Met vette Rock&Roll, swing en early rhythm & blues brengen ze ons een halve eeuw terug in de tijd. De blazerssectie in combinatie met het verfijnde gitaarwerk van Duportal vormt een pittige sound en het mag gezegd worden dat de kwaliteit er wel van af druipt. Hierna is het toch even tijd om de innerlijke mens aan te sterken en mij een weg te ploeteren naar de eetstandjes. De regen heeft het terrein er niet op verbeterd en de open ruimte naast de tent is een ware swamp geworden. Maar aan alles is gedacht en er is plaats genoeg om even te verpozen onder de tent aan de overzijde van de poel. Veel tijd om te socializen is er echter niet want Erja Lyytinen staat al op het podium en daar gaan we toch wel een paar honderd plaatjes van schieten, het zal drummen worden vooraan.

Erja Lyytinen

De Finse Erja Lyytinen is hier in Diepenbeek samen met haar echtgenoot-gitarist Davide Floreno, de bassist Juha Verona en drummer Kai Jokiaho. Erja kreeg de muziek er al met de paplepel ingegoten. Haar vader was gitarist en haar moeder zong en speelde bas in een traditionele Finse band. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de kleine Erja al zeer jong op de planken stond. 7 Jaar was ze toen ze voor het eerst op de planken stond als violiste. Die viool heeft ze in haar puberjaren geruild voor de gitaar en is muziek beginnen studeren in Los Angeles, Denemarken en Zweden. En dat er hier een geschoolde muzikante op het podium staat is meteen wel duidelijk, haar gitaarspel is zeer verfijnd en ze noemen haar dan ook niet zomaar de “Finnish Slide Goddess”. Ze houdt het voornamelijk bij klassieke covers zoals onder andere “Spoonful”, “The Sky Is Crying” en de afsluiter “Dust My Broom” maar ze brengt ook een eigen versie van “Steamy Windows” met een knipoog naar “Like A Virgin”. Met “Tequila” krijgt ze uiteraard de aandacht van de hele tent. Het was niet alleen muzikaal een groot feest want laten we eerlijk zijn, het oog wil ook wat.

Na een korte change-over is het dan tijd voor wat rustige blues. Het verhaal van Big Daddy Wilson is een echte blues-story. Geboren op de tabak- en katoenplantages in North Carolina, opgegroeid in armoede en op zestienjarige leeftijd de school verlaten om in het leger te stappen. Toen hij gestationeerd was in Duitsland heeft hij daar zijn twee grote liefdes leren kennen: zijn echtgenote en de blues, en sindsdien woont hij nog steeds bij onze oosterburen. Het is een imponerende man met een soulvolle stem in een afgeborsteld maatpak. Samen met de gitarist Cesare Nolli en de leden van Morblues (Roberto Morbioli, Paolo Legramandi, Nik Taccori) die we hier gisteren al met Justina Lee Brown zagen verschijnen zal hij hier het volgende anderhalf uur vullen met kwalitatieve blues. Als opener kiest hij voor “John The Revelator” in een versie om kippenvel van te krijgen. Uiteraard brengt hij nummers uit zijn laatste CD zoals “Time” en “Mama’s Words” maar ook “Thumb A Ride”, “Stranger” en “Baby Don’t Like It” uit oudere albums. Je kan er niet omheen, of het nu in een akoestisch trio is of deze elektrische formatie, Big Daddy Wilson heeft iets en volgens mij noemt dat stijl en grote klasse.

Boogie Beasts

And now for something completely different: Eric Sardinas and Big Motor, “the king of the resonator”. Tijdens het optreden van Erja Lyytinen stond hij gewoon tussen het publiek te kijken en nu werd duidelijk waarom toen Erja’s versterker mee op het podium werd gezet. Sardinas toont zich nu eenmaal graag in het publiek en dat was vandaag niet anders hoewel hij toch wel een beetje grumpy over kwam, blijkbaar had hij maar een paar uurtjes geslapen en op het podium leek hij ook nogal verward. Maar dat was aan zijn gitaarspel niet te merken. Bijgestaan door zijn Big Motor zijnde Paul Loranger op Bas en Demi Lee Solorio op drum gaven ze het beste van zichzelf. Even verscheen Erja Lyytinen mee op het podium om een waar slideguitar duel te beslechten maar helaas bleef het maar bij één nummer. Over de prestatie en de attitude van Sardinas is nadien flink wat gediscuteerd maar persoonlijk vond ik het toch een prima optreden. Als laatste band stonden de Boogie Beasts op de affiche en dat is geen slechte keuze. Boogie Beasts is zoiets als het equivalent van Party Time en wat is er beter dan een festival af te sluiten met een geweldige afterparty! Die “beesten” hier voor ons zijn Jan Jaspers op gitaar, Mathias Dalle eveneens op gitaar, Gert Servaes op drum en Fabian Bennardo met harmonica. Zoals altijd is hun optreden een aaneensluiting van opzwepende ritmes, dirty beats, gruizige rock, hypnotiserende slides en zwierige harmonicaschuivers. Ze zetten een klein anderhalf uur de tent volledig op stelten.

Om kwart voor twee is het dan onherroepelijk gedaan. The party is over maar zindert nog na. Het was een lange maar geslaagde dag met een gevarieerd programma. Voor ieder wat wils: rustige blues, bluesrock, nostalgische Rock & Roll en partytime met zowel lokale als flinke internationale bands. Een dikke proficiat aan de bands, de organisatoren en de vrijwilligers om van deze dertiende editie van Hookrock een groot succes te maken en we kijken al uit naar volgend jaar.


Walter Wouters

Foto © Walter Wouters

Meer foto © Walter Wouters

 

 

Boogie Beasts - Someday Baby

 Eric Sardinas & Erja Lyytinen

 Big Daddy Wilson - Stranger

 

Erja Lyytinen

 

Nico Duportal an his Rhythm Dudes - Brand New Day

 

Black Cat Biscuit

 

Many More - Tube Snake Boogie

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DIEPENBEEK - 18/06/16

 

Many More

Black Cat Biscuit

Nico Duportal en zijn Rhythm Dudes

Erja Lyytinen

Big Daddy Wilson

Eric Sardinas

Boogie Beasts