GENK ON STAGE @ GENK - 26/06/16

 

Zondag 26 juni werd er gevoetbald in de hoofden van het Genkse publiek, en dienden er keuzes gemaakt te worden. Of met een half oog naar de westrijd kijken op het schermpje van je smartphone, af en toe eens kijken naar de stage om daar K’s Choice te zien , of je van geen enkel scherm iets aantrekken en je volle aandacht geven aan die toch wel fantastische band. Wij kozen voor het laatste, en we hebben daar geen seconde spijt van gehad. Temeer ook daar het al even geleden was dat we ze aan het werk zagen, en in alle eerlijkheid we nooit echt heel gelukzalig glimlachend terugkeerden van vorige passages op diverse podia. In Genk moest dat veranderen, ze hebben immers opnieuw een uitstekende plaat onder de arm (The Phantom Cowboy) en dat was ook al weer even geleden. ‘Echo Mountain’ uit 2010 was het laatste wapenfeit waar we het effectief warm van kregen, en uiteraard zijn daar parels als ‘The Great Subcouncious Club’ en ‘Paradise In Me’, maar die zijn al  zo oud als het schoeisel van de Levellers bassist van gisteren.

Vers werk dus, en een frontvrouw onder stoom, een broer met een brede lach en een band met drive. Sarah alsook de drummer en gitarist droegen een allegaartje van Rode Duivels shirts, om de toch wel grote betrokkenheid bij de wedstrijd te illustreren, want wat waren ze blij dat ze de tweede helft nog konden zien. Niet dat de show daarom snel afgehandeld zou worden, integendeel zelfs. Dankbaar om de ondanks de match toch nog aanzienlijke publieke belangstelling gooide de band zich in het strijdgewoel. Toch ook hier weer een moeilijke start, ‘Universe’ en ‘Scar’ openden met een mindere geluidsbalans en ook ‘Not Insane’ kon ondanks de ode aan de slachtoffers van Orlando nog niet echt overtuigen.

Bizar misschien, maar toen scoorde Toby voor de Belgen en sloeg er bij K’s Choice de vonk in. ‘Phantom Cowboy’ blies ons zowat omver en ze piekten welliswaar een beetje laat , maar zeer overtuigend vanaf ‘Cocoon Crash’, ‘Not An Addict’ kreeg de oude eerlijkheid van de song terug en werd dankzij een uitstekend zingende Sarah Bettens van alle oude pathos verlost. Dat laatste mag eigenlijk ook gelden voor ‘Believe’ terug iets eerder in de set. Maar echt los ging het bij ‘Everything For Free’ en net op dat moment zat het erop. De songs van ‘Phantom Cowboy’ werken, en ik wil de band zo snel mogelijk opnieuw zien. Tijd ook dat we hier terug trots op zijn, dit is een van onze beste bands, en we hebben ze veel te lang uit ons hoofd gebannen.

Drie sterke vrouwen op de slotdag van Genk On Stage dus, want Anastacia Lyn Newkirk zou afsluiten, en zou dat doen met de nodige show, danseresjes , stage trapjes , glitter en dat soort dingen, en ze deed dat ook zeer professioneel, helaas kan ons dat voor geen meter boeien en willen we het instead nog even hebben over Emma Bale eerder op de avond.

Laten we ze gewoon een ontdekking van Milow noemen, want ‘the voice’ is een beetje te ranzig en ruikt naar bedorven aardbeien. Milow dus, die ons eerder al Selah Sue schonk, waarvoor nog’s een dankjewel, en nu dit nog zeer jonge kind aan de wereld voorstelde een jaar of wat geleden. Hij maakte een singletje met haar, noemde dat ‘Fortune Cookie’ en dat zat vol waarheid blijkbaar, want Bale heeft wat ze moet hebben. Charmisma, waar de teenage giechel wel nog moet uitgroeien, en vooral bizar veel talent. Ze schrijft fijne dingetjes en brengt die ontwapenend, gesteund door een band waar ze allemaal een diploma timing op zak lijken te hebben. Een heel fijne set, een getalendeerde zangeres en een karrevracht toekomst. Onthou vooral ook dat nummer ‘Run’, catchy as hell, en niet meer uit je hoofd te krijgen na twee luisterbeurten. Emma Bale staat binnen een paar weken ook op Suikerrock trouwens, en yes, wij gaan daar ook zijn.

Genk On Stage klokte af op een flinke 80.000 bezoekers, iets minder dan vorige edities, maar dat had zo z’n redenen, aan de affiche zal het heus niet gelegen hebben. Koning voetbal en een lullig Belgisch regenzomertje hebben zeker meegespeeld in de keuze van een aantal mensen om voor de flatscreen te blijven zitten thuis. Wel, ze hadden ongelijk.

Andy Surleraux 

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

GENK - 26/06/16