NAKED SONG @ MUZIEKGEBOUW, EINHOVEN – 06/06/15

Elk jaar weer, net voor de vakantieperiode, sluit het seizoen voor singer-songwriters af met een groots festival in Eindhoven, genaamd Naked Song. Het neusje van de zalm komt dan tevoorschijn: een middag en avond het beste van Indie, folk, ruwe americana en andere akoetische parels. Vorig jaar was het festival nog verdeeld in twee delen: één grote afsluitende act, waarvoor je extra diende te betalen bovenop de prijs van het festivalkaartje. Dit jaar was daar geen sprake van; geen echte grote namen op de affiche, maar voldoende niveau vooraf om naar Eindhoven af te reizen. Het festival is in het Muziekgebouw verdeeld over zes verschillende podia. Met daarbij ook een podium voor Jan Douwe's Kroeske 2 meter Sessies. Gelijk bij binnenkomst loop je daar dan ook meteen recht tegenaan. Maar zoals zo vaak met festivals, je wilt zo graag van alles zien en horen, echter dan wordt het een hele stressvolle bezigheid. Met zes podia lukt dat eenvoudig weg niet en moet je keuzes maken, lastig soms, maar éénmaal de keuze gemaakt blijkt steeds weer dat je dan ook erg kunt genieten. Bij binnenkomst is het nog vrij rustig, lekker om alle podia even te bezoeken en nog even een drankje te pakken.

Voor mij begint het festival in de grote zaal waar Emiel Landman de aftrap neemt. Emiel is geboren in Amsterdam maar heeft jaren in Einhoven gewoond en het voelt voor hem als een thuiswedstrijd. Emiel is een jong aanstormend talent, stond al eens eerder op dit festival maar dan in de kleine zaal, nu op het grote podium. Emiel is een paar geleden afgestudeerd aan de Herman Brood akademie en heeft inmiddels twee albums op zijn naam staan. De laatste "Colours And Their Things" heeft trouwens een prachtige hoes, door hemzelf ontworpen. Het podium is sfeervol belicht, vanuit het donker zie je nog net de schimmen van drie gitaristen en een drummer. Met een licht psychedelisch begin gaat het langzaam over in een folk getinte muziek. De nummers "Hold Me Close", "Lately" en "These Days" hoor ik voorbij komen. Het nummer "These Days" heeft Emiel geschreven in Canada. Hij was daar speciaal naar toe gekomen om te werken aan nieuwe nummers voor zijn album, echter na 14 dagen van veel bier drinken en plezier maken was er nog niet één nummer geschreven. Toen hij weer op het vliegveld stond voor de terugreis bleek dat hij 24 uur te vroeg was en had hij nog heel even de tijd om een lied te schrijven en dat werd dus "These Days". Wat ook opvalt, is dat de akoestiek in deze zaal onvoorstelbaar goed is. Er zit zoveel ruimte en diepgang in, fantastisch om hier te zitten en te genieten.

Wendy McNeill

Op naar Birds That Change Colours. Deze verrassing uit Antwerpen heeft inmiddels ook twee albums uit. Op de laatste "On Recording Birds" vergezellen kwetterende vogels en stromende beekjes de muziek. Vanavond wordt dit kwetteren niet veroorzaakt door de vogels maar door de bezoekers die vlak voor het podium aan de bar staan en zorgen voor een oorverdovend kabaal. Het is niet te voorkomen dit geluid, omdat het podium is opgebouwd in de foyer. Dit in tegenstelling tot in de kleine zaal waar Wendy McNeill haar opwachting maakt. Muisstil, zodanig dat ze er zelf even helemaal van onderste boven is. Deze Amerikaanse woont tegenwoordig in Spanje en treedt vanavond op met haar metgezel Julio Futzel. Ook zij heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, tot stand gekomen met crowdfunding. Haar muziek kenmerkt zich nog het beste als folkmuziek met een donker randje. En dit randje is de accordeon of de bass of zware geluiden van een electrisch gitaar op het eind van een nummer. Zo ook vanavond. Echter het publiek laat het na een paar nummers afweten. Eerlijkheid moet mij ook van het hart; ze is niet in staat om de aandacht vast te houden. Ik ga dan ook maar een plekje zoeken in de zaal "Meneer Frits". In tegenstelling tot de andere zalen waar nog genoeg open ruimte , is deze zaal helemaal vol gelopen. Elke maandagavond weet Ad van Meurs een keur van americana, folk, roots en Indie muzikanten over te halen om hier te komen spelen. Vanavond is het niet anders.

Wink Burcham & Jacob Tovar

Winck Burcham mag vanavond hier de aftrap nemen. Wink is een echte cowboy afkomstig uit Tulsa. De sfeer van cowboys komt helemaal tot uiting wanneer je net voor aanvang zijn laatste cd hebt aangeschaft. De titel laat niets meer aan twijfels over: "Cowboy Heroes and Old Folk Songs" is de titel en dit zegt genoeg. Naast hem staat een andere cowboy, maar dan één met ook nog eens een cowboyhoed op. Het is Jacob Tovar. Samen spelen ze op akoestisch gitaar afwisselend nummers uit hun eigen reportoire. Aan de ene kant maakt dit het optreden afwisselend, aan de andere kant had ik liever alleen nummers gehad van Winck. De titelsong "Cowboy Heroes" is een droevig nummer maar zo fantastisch gezongen. Met een prachtige tekst: "I don't need a teacher, I don't need a preacher to tell me what is right what I have done wrong". Het lijkt simpel, maar het raakt iedereen in de zaal, muisstil. Afwisselend nummers van Winck en Jacob. De stijl van Jacob is die van Hank Williams. De snik aan het eind van elke zin, je moet er van houden. Samen spelen ze een cover van Roger Miller "Thats Why I Love You LIke I Do". Werkelijk fantastisch zoals ze tussen door de gitaren laten klinken. Aan het eind volgt een groot applaus, een toegift zit er eigenlijk niet in, maar Ad van Meurs geeft de heren nog even de tijd om het publiek op zijn wenken te bedienen. Als toetje krijgen we nog een Doc Watson song; "Freight Train" klinkend als een gospelsong. Een fantastisch optreden, hopelijk krijgen we hem hier nog eens op het podium. Éénmaal een goede zitplaats in Meneer Frits betekent dat je hem eigenlijk niet meer moet verlaten, en daar is ook geen enkele reden voor omdat er wederom een sensatie op het podium gaat verschijnen.

Luke Jackson & Connor Downs

Luke Jackson, afkomstig uit Engeland, en nog maar net 20! jaar. En zoals Ad van Meurs het zo treffend meldt, "wat goed is komt snel". Toen Luke 14 was zette hij zijn eerste stappen op het podium en schreef hij al liedjes. Vanavond hier op het podium, nadat hij vanochtend al om 5 uur was vertokken van huis om hier op tijd aanwezig te zijn. Samen met drummer Connor Downs staan ze op het podium. Het zal een onvergetelijk optreden worden. Wat een gedrevenheid, wat een waanzinnige mooie stem en gitaar. Wat een passie, wat een performance, het spat er van af. Fantastisch om dit te zien en mee te maken. De meeste nummers zijn van het onlangs uitgebracht album "This Family Tree". Zo ook het nummer "Is It Me?" Met een geweldig funky gitaar als intro. De stijl valt eigenlijk niet te omschrijven, Bob Dylan? Folk muziek, maar dan in een modern jasje? "Ain't No Trouble" is het openingsnummer van zijn laatste cd, en daarin ook weer zo'n geweldige dynamiek in zijn vocalen. Net zo goed durft hij het aan om een nummer acapella te openen. Aan het eind van het veel te korte optreden verrast hij ons met twee covers. Een cover van Bruno Mars, met het nummer "Uptime Funk". Ja, dan heb je wel lef en dan als toegift "Hit the Road Jack". Even gaan bij mij de Red Hot Chilli Peppers door het hoofd, op dezelfde manier stacato gezongen. Wat een fantastisch optreden. Jong (Luke Jackson) versus oud komt nu wel heel erg naar voren.

Chris Smither

Chris Smither is inmiddels ruim 70 maar maar dat zou je hem echt niet geven. Chris komt uit de Verenigde Staten, maar als hij uit Engeland zou komen zou hij Sir Chris Smither heten. Chris staat hier al voor de vijfde keer op het podium. HIj heeft een mooie stem, kan geweldig fingerpicking gitaar spelen, begeleidt zichzelf met ritmische foodstampin' maar het is een beetje ééntonig. Toch weet hij tijdens het concert mij steeds meer te raken. Zijn teksten zijn geweldig, zoals het verhaal over de groenteman waarover hij vijftig jaar geleden al deze song schreef: "I Got No Love Today". Wanneer hij voor het eerst in zijn leven liefdes verdriet heeft en zijn hart lucht bij de groenteman. Chris eindigt het optreden met het nummer "Leave The LIght On, I'll Be Home Soon". Een waanzinnig applaus is wat er volgt.

The Wood Brothers

De volgende artiest op het podium bij Meneer Frits zijn The Wood Brothers. De Wood Brothers zijn Chris en Oliver Wood en bijgestaan door Jano Rix. Hun laaste album "The Muse" dateert uit 2014 en werd door niemand dan Buddy Millar geproduceerd. Chris speelt staande bass en gitaar terwijl Olivier de meeste vocalen voor zijn rekening neemt. Samen met Jano die zowel drums als tot een drum omgebouwde gitaar gebruikt vormen ze een trio die een waanzinnig optreden neer gaan zetten. Muzikaal zijn ze alle drie onvoostelbaar veelzijdig. En gedreven, zo gedreven dat het drumstel tijdens het concert het even laat afweten. Een soundcheck is tussendoor even nodig maar dat weerhoudt ze niet om door te gaan met een fabelachtig optreden. Vergelijkingen kun je maken met The Band. Het is een mix van folk, funky soms, maar dan ook even jazzy en country rock. Chris Wood kan alles met zijn staande bass, hij plukt alsof het leven ervan af hangt, rockend maar ook soms heel subtiel met een stijkstok. Wat een klasbak van een muzikant. Dat kun je ook van Jano Rix zeggen. Hij haalt van alles uit zijn gitaar, om even later zo achter het drumstel te klimmen en daar een staaltje waanzinnig goed drumwerk neer te zetten. Olivier heeft een een heel bijzondere stem, hemeltergend, zo mooi. Dit alles komt samen in een band die vanavond bij mij een onvergetelijke indruk heeft achtergelaten.De sfeer zat er tijdens het optreden al van het begin er goed in, maar aan het eind wordt dit nog eens bevestigd met het nummer "One More Day" waarbij echt gedanst mag worden. Voor mij het einde van een fabelachtig optreden en dito festival.

Samenvattend kan ik stellen dat Naked Song 2015 voor mij een groot aantal ontdekkingen heeft opgeleverd. Onvergetelijk zijn Wink Burcham, Luke Jackson en TheWood Brothers. Op naar NakedSong 2016. Hopelijk komen er dan meer bezoekers dan deze editie.

Roelof Passies

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKGEBOUW, EINHOVEN – 06/06/15

 

Aidan

Brock & The Brockettes

Wendy McNeill

The Cannonball Johnsons

Wink Burcham & Jacob Tovar

Luke Jackson & Connor Downs

Chris Smither

The Wood Brothers

The Dustbowl Revival