GOEZOT IN'T HOFKE @ OUD - TURNHOUT - 07/06/15

Oud-Turnhout staat al jarenlang garant voor een leuk en gevarieerd driedaags muziekfestival. Met op vrijdag aandacht voor Belgische bands want in een ver verleden passeerden er namen als onder meer Triggerfinger en Daan. Ook Ian Siegal was al vrij vroeg te gast bij de organisatoren van Goezot, die op vrijdag met ‘School is Cool’ toch ook wel een grote Belgische naam wisten te strikken.

“Jammer genoeg zaten de weersomstandigheden toen niet mee, want ook wij kregen ons deel van het onweer in Oud-Turnhout. Gelukkig veranderde de weerstoestand zienderogen op zaterdag met heel wat zon en ook vandaag ziet het er schitterend uit en dat merk je ook aan de opkomst”, aldus een tevreden Swa Cavents, één van de organisatoren van de erg actieve vzw Goezot, een vereniging die met € 18 in vvk per dag ook nu de toegangsprijzen erg bescheiden hield en dat verdient behoorlijk wat lof. Dat op de afsluitende zondag de Oud-Turnhoutse inwoners er voor amper € 5 in mogen is eveneens een goede zet gebleken. Ook het feit dat er jarenlang uit glas gedronken kan worden is alleen maar toe te juichen.

VIDEO

Je merkt het: dit is al jarenlang een festival dat we in ons hart dragen en hopelijk nog een lang leven beschoren blijft. Het was alvast reppen om tijdig in Oud-Turnhout te raken, want The Bluesbones mochten de aftrap geven om klokslag 14 uur. Een groep die we al een drietal jaren van vrij nabij volgen nadat we vooraf een aantal muzikanten zagen optreden in verschillende bezettingen (Cora Lee en The Blues Conspiracy) destijds in de gewezen Molse bluestempel Het Gompelhof. Daar is zowat de basis gelegd van The Bluesbones, een vijftal Brabanders uit de buurt van Begijnendijk, Aarschot en Leuven. In hun nieuwe bezetting (tweede gitarist Andy Aerts werd vervangen door hammondspeler Edwin Risbourg) speelden ze een mix van oud en nieuwe songs met zoals steeds veel eigen werk uit hun recente album ‘Saved By The Blues’ zoals opener ‘Moonshine’, waarin gitarist Stef Paglia bottleneckgewijs zijn gitaar laat spreken. Frontman Nico De Kock maakt het plaatje compleet met zijn schitterende stem. Met de leuke drumintro van Dominique gaat het met ‘Find Me A Woman’ boogiegewijs verder de afwisselende toer op. Ook wordt er plaatsgemaakt voor de slowblues ‘I Try’, met andermaal de jonge talentvolle gitarist in de hoofdrol. Met de funky titelsong uit het recente album ‘Saved By The Blues’ komt de nieuwe orgelist op het voorplan en dat klinkt - ondersteund door een uitstekende baslijn - niet mis. Maar er werd ook geput uit ouder werk. ‘Cruisin’ blijft wat mij betreft een dijk van een song. En ook ‘Believe Me’ (uit het album ‘Voodoo Guitar’) met een zwaar uithalende zanger staat als een huis, evenals ‘The Devil’s Bride. Uiteraard wilde het vroeg opgekomen publiek meer en dat kreeg het ook met ‘King Bee’ van Slim Harpo. The Bluesbones stonden er alweer, maar we hadden niet anders verwacht.

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

Dan was het uitkijken naar het Amerikaanse vijftal The Statesboro Revue. Opzoekingswerk vooraf leerde me dat deze band al vroeg in 2014 in Oostende op het podium stond tijdens hun eerste Europese tournee. Later dat jaar waren ze ook te gast op Swing in Wespelaar en dat was eveneens een goed teken. Deze vijfkoppige Amerikaanse roots-rockband uit de buurt van Austin (Texas) gaf alvast een fameus visitekaartje af wat mij betreft. Ze begonnen hun Europese tournee een zestal weken geleden in Denemarken om er in de Kempen de laatste passage van te maken na niet minder dan 38 gigs. Deze band bestaat acht jaar en heeft zonet met het degelijke ‘Jukehouse Revival’ het derde album boven de doopvont gehouden, met allemaal (11) eigen nummers, vooral van de hand van de frontman. Op plaat klinkt het bij momenten wat braafjes, maar live is het wel een ander verhaal met in de hoofdrol frontman singer-songwriter Stewart Mann geflankeerd door zijn jongere broer Garrett, een uitstekende gitarist en een beetje een lookalike van Jack White. Uiteraard werd er heel wat recent werk gespeeld uit het laatste album zoals de swingende opener ‘Every Town’, wat later was er ‘Undone’, voor mij één van de betere nummers. De muziek krijgt vaak de noemer mee van Southern rock, maar er zit ook wel country, folk en vooral live toch ook wel stevige rock in. Ook ingetogen ballads komen aan bod. Ook de wisselwerking tussen het akoestische gitaarwerk en de electrische solo’s is prima, maar ook en vooral de stem van de frontman, die tussendoor ook de harp hanteert (‘Like The Sound’), is er één uit de duizend. Met ‘Satisfied’ was er een beetje kampvuurmuziek van hoge klasse te bespeuren en waren The Eagles nooit ver weg. Met ‘Roll On Mama’, het ritmische ‘Honky Tonkin’ en ‘Tallahassee’ werden ook nog songs gebracht uit hun laatste album. Maar het publiek reageerde ook enthousiast op de oudere nummers zoals ‘Till I Leave’ en het prachtige slotnummer ‘Hands On The Sun’ van het album ‘Ramble On Privelege Creek’. Erg genietbaar optreden.

Voor het eerst was er ook een tweede (zij)podium voorzien en daar zagen we Lone Wolf (One man band) aan het werk, die blijkbaar uit frustratie van in verschillende slechte bands te spelen op z’n eentje begonnen is met solo te spelen en liedjes te schrijven. Op het festival bracht hij heel wat instrumenten mee zoals een aantal (zelfgemaakte) gitaren, een banjo en een harmonica. Ook bespeelde hij de drum en allerhande slaginstrumenten. Hij gaf bij momenten wet een wat geschifte indruk, maar het Belgische bier liet hij dan ook niet aan zich voorbijgaan. En gelijk had hij…

VIDEO

Dan was het uitkijken naar de jonge Finse dame Ina Forsman, voor de Europese tournee begeleid door Guy Verlinde op gitaar, Steven Troch (Fried Bourbon) op harp, bassist René Stock (Electric Kings) en Erik Heirman (ex-Studebaker John), die de drumsticks hanteerde. Ina is een jonge deerne met mooie looks en wordt de rijzende ster van de Finse bluesscene genoemd. Eerder dit jaar was ze al te gast op het indoorfestival van Hookrock, met succes. Ze heeft presence en ze zuigt – ondanks haar prille leeftijd - dan ook de aandacht naar haar toe met maar speciale look in combinatie met haar prima stemgeluid. Dat is al vlug te horen in ‘What Have I Done’. Naast hedendaagse bluessongs brengt Ina ook ouder werk, kortom een mix van oud en nieuw en dat werkt best aanstekelijk, mede door de prima ondersteuning van haar occasionele band. Nummers om te onthouden waren wat mij betreft ‘I Don’ Know’, ‘My Little Queen Bee’ (een pareltje van Slim Harpo) en het swingende ‘Good Lookin’ en ‘Got Love If You Want It’, een dijk van een nummer met in de hoofdrol de heren Troch en Verlinde. Even later kwam een einde aan dit mooie verhaal maar met ‘Getting Hop’ kwam er nog een mooie toegift.

Sis Van Hoof

VIDEO

Lou Shields is de tweede pauzeband in de tent tegenover het hoofdpodium. Shields is een begaafd grafisch kunstenaar, leraar, fervent skateboarder en begenadigd muzikant en dat laatste is wat hem hier in Oud-Turnhout brengt. Alhoewel hij uit Chicago afkomstig is speelt hij geen Chicago Blues maar met zijn One Man Band brengt hij een mix van Delta Blues en Country Blues in zijn eigen specifieke stijl. Hij reist veel door het Amerikaanse platteland en gebruikt deze ervaringen als basis voor zijn muziek en kunst. Bij de eerste tonen deed zijn muziek het mij wat denken aan Hayseed Dixie maar het is veel meer dan dat. Het zijn nummers van eigen hand waarmee hij zijn verhalen probeert te vertellen. Shields muziek is soms moeilijk te volgen. Als gebuisde gitarist heb ik vroeger leren meetellen met het ritme maar dat is iets wat hier niet kan. Het lijkt wel of hij soms een halve maat overslaat, zelfs bij het meetappen met de voet ging ik regelmatig de mist in. Ook mist hij een deel van zijn wijsvinger, iets wat het gitaarspelen zeker niet gemakkelijker maakt. Zijn instrumenten bestaan uit een banjo, een handgemaakte elektrische gitaar, een omgebouwde akoestische gitaar en een halve skateboard wat dienst doet als percussie. Het was een leuke ervaring om Lou Shields bezig te zien maar persoonlijk ben ik geen voorstander van een pauzeband, het maakt het allemaal wat hectisch. Tenslotte heeft een mens ook al eens elementaire behoeften zoals eten, een bolleke Koninck of een sanitaire stop en dan mis je een deel van de muziek want het is een non-stop gebeuren hier op Goezot.

VIDEO

Dus haastig terug naar het hoofdpodium want daar staat ons Jon Amor op te wachten. Of beter gezegd niet te wachten want ze vliegen er meteen in. Jon Amor, gekend als solo artiest maar vooral als gitarist bij de Hoax en The Boom Band, staat hier vanavond met zijn eigen Blues Group. Deze Britse vrolijke bende bestaat uit Mark Barrett aan de drum, Dave Doherty op Bass, Jonny Dyke aan de toetsen en uiteraard Jon Amor himself met gitaar en vocals.Ruige krachtige bluesrock in de stijl van Dr. Feelgood en de Black Keys doorspekt met een paar vette gitaarsolo’s, gebaseerd op een brede waaier van klassiekers en met een paar eigen nummers. Ze steken van wal met het instrumentale “Cheez Whizz” gevolgd door het stevig dreunend en meeslepende “Juggernaut” een nummer uit het eigen repertoire. Het tempo gaat iets omlaag als ze een rasecht bluesnummer inzetten, “See See Baby” van Freddie King en daarna “This Is Hip” van John Lee Hooker maar dan in een typische Jon Amor versie. Met “Repeat Offender” gaan we terug de stevigere toer op, net zoals bij de Lester Butler cover “Way Down South”. Uiteraard mag een Hoax nummer niet ontbreken en dat krijgen we voorgeschoteld met het meeslepende “Feeding Time”. Daarna volgt “Lovin’ Cup”, niet het nummer van de Stones maar een cover van de Britse rockband UFO. Er wordt afgesloten met een eigen nummer “Changed” waarin Amor nog eens flink van jetje geeft op zijn sixstring. Uiteraard kan een toegift niet uitblijven en daarvoor wordt gekozen voor het prachtige “Rock With Me” van The Fabulous Thunderbirds. Een uur vette gruizige bluesrock die zelfs neigt naar punkrock en die het publiek hier goe zot weet te krijgen, en mij ook.

VIDEO 1 - VIDEO 2

Als voorlaatste band op het hoofdpodium verschijnt Raphael Wressnig & The Soul Gift ten tonele. De Oostenrijker Wressnig heeft al met ontelbare grootheden op het podium gestaan waaronder Igor Prado, Deitra Farr, Sax Gordon, Alex Shultz en Enrico Crivellaro. En die laatste heeft hij meegebracht naar ’t Hofke. Ze worden bijgestaan door Silvio Berger op drums, Horst-Michael Schaffer op trompet en Max The Sax op sax natuurlijk. De songs zijn stuk voor stuk explosieve funky nummers, zelf noemt Wressnig het “heavy organ soul & funk” en dat het heavy is zullen we geweten hebben. Raphael bespeelt de B-3 Hammond als een bezetene met handen en voeten en in alle mogelijke posities waarbij hij op het laatst zijn orgel in ware Jimi Hendrix stijl letterlijk in vuur en vlam zet (zie video 2). Het prachtige gitaarspel van Enrico Crivellaro en de blazerssectie vullen het orgel perfect aan. Ze spelen een aantal nummers uit de nieuwe CD “Soul Gumbo” waaronder “Slivovitz For Joe”, “Soulful Strut” en “Mustard Greens” maar ook ouder werk zoals “Banana Boogaloo”, “Witchita Lineman”, “Speedin’”, “It’s Your Thing” en als encore “Beat Me Till I’m Blue”. Het is waarschijnlijk omdat ik niet met de muziekstijl vertrouwd ben dat het mij niet echt kan bekoren. Wressnig is een geweldig muzikant en als Hammond speler als aanvulling bij een band is het fantastisch maar als hoofdact is het niet echt mijn ding. Dit gezegd zijnde vond ik het toch een spectaculair en indrukwekkend optreden.

VIDEO

Als afsluiter van deze driedaagse werd gekozen voor Johnny Mastro & Mama’s Boys. Johnny Mastro, afkomstig uit New York maar tegenwoordig gehuisvest in New Orleans, is een imposante verschijning. Met zijn onafscheidelijke zonnebril en immer in het zwart gekleed heeft hij iets mysterieus over zich. Mastro bespeelt de harmonica en zingt. Hij wordt bijgestaan door de al even mystieke gitaarvirtuoos Smokehouse Brown, Dean Zucchero op Bassgitaar die voor de gelegenheid Mike Hightower vervangt en de Fransman Christophe Gaillot aan de drums. Met Mastro’s unieke stem en zijn uitzonderlijke harpsound aangevuld met het imponerende gitaarspel van Smokehouse Brown brengen ze anderhalf uur hypnotiserende gruizige bluesrock die met geen ander te vergelijken is. Van deze gelegenheid wordt uiteraard gebruik gemaakt om de nieuwe CD “Never Trust The Living” te promoten en dat doen ze met nummers als “Whiskey”, Monkey Man” en “Walking”. Voor deze laatste toveren ze Enrico Crivellaro terug op het podium en dan is het hek helemaal van de dam. Maar er worden ook nummers gebracht uit de vorige CD “Luke’s Dream” waaronder “Tonight We Ride”, “Knee High” en “Luke’s Stomp”. Uit “The Black Album” spelen ze “Cry For Me”. De nummers leunen allemaal dicht tegen elkaar aan maar het gaat geen seconde vervelen en voor we het goed en wel beseffen staan ze terug in de coulissen. Veel aanmoediging hebben ze echter niet nodig om een bisnummer te spelen en dat doen ze met “House Of Rising Sun”, een eigen interpretatie van de klassieker die ook op de nieuwe CD te vinden is.

Goezot is een festival dat zich distantieert van de anderen door zijn gezelligheid. Kleinschalig, een heel gevarieerde line-up en drank in echte glazen en dus geen bekertjestapijt op de grond. Een dikke proficiat aan de organisatoren, medewerkers, vrijwilligers en vooral de artiesten die samen van dit festival een memorabel gebeuren hebben gemaakt.

Walter Wouters

foto © Eric Schuurmans

foto © Sis Van Hoof

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

OUD - TURNHOUT - 07/06/15

 

The Bluesbones

The Statesboro Revue

Lone Wolf

Ina Forsman

Lou Shields

Jon Amor

Raphael Wressnig

Johnny Mastro