DANIEL LANOIS, ERIKSSON DELCROIX EN DOUGLAS FIRS @ OLT RIVIERENHOF, DEURNE - 19/06/15

Het is een blij weerzien met het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne bij Antwerpen voor een nieuwe reeks zomerconcerten. Hoewel de zomer het vanavond laat afweten loont de affiche van deze openingsavond alvast de moeite met 2 gedegen bands van eigen bodem voorafgaand aan de Canadese gitaarkunstenaar Daniel Lanois. Het publiek komt aanvankelijk met mondjesmaat binnen al zijn de liefhebbers van fijne americana er wel vroeg bij. Maar wanneer rond 21:45 Daniel Lanois opkomt is er verrassend veel volk bijgekomen zodat dit toch een fijne concertavond kan worden.

Douglas Firs is de Gentse band rond singer songwriter Gertjan Van Hellemont (zang, gitaar), tevens gitarist bij de Bony King Of Nowhere . Zij hebben onlangs een tweede plaat ‘The Long Answer Is No’ opgenomen en een half uurtje om die voor te stellen. Douglas Firs grossiert in klassieke westcoastpop, country rock en americana met verwijzingen naar James Taylor, The Eagles en Ryan Adams. Gertjan beschikt over een gedegen Amerikaans klinkende westcoast stem. De band bestaat verder uit Sem Van Hellemont (toetsen, achtergrondzang), Simon Casier (Balthazar) op basgitaar en drummer Christophe Claeys (Amatorski, Magnus). Na drie catchy popsongs met gemakkelijk meezingbare meerstemmige refreinen, pakt “Pigs In The Sky” veel steviger uit met een opmerkelijke in feedback gedrenkte gitaarsolo. “Your Only Friend” is ingetogen voorzien van een mooie pianolijn  en tenslotte de onmiddellijk herkenbare intro van de single “Can You Tell Her I Said Hi?” een kwaaie rocker met hooks, refrein en power kortom ballen. Een groep om trots op te zijn wat ook geldt voor de tweede band van vanavond. (meer foto's)

Setlist: 1.Summer's Leaving / 2.Caroline / 3.Don't Buy The House / 4.Pigs In The Sky / 5.Your Only Friend / 6.Can You Tell Her I Said Hi?

Eriksson Delcroix - Sinds de unaniem lovende recensies na het uitbrengen van hun cd ‘For Ever’ nu 16 maand geleden én de insteek van Bjorn Eriksson (The Broken Circle Breakdown) en Nathalie Delcroix (Laïs) om zich als het countrykoppel van Vlaanderen te profileren is het hun almaar meer voor de wind gegaan met een groeiende populariteit en meer optredens voor gevolg. Het duo is in feite een groep van 6 muzikanten met naast Bjorn (zang en akoestische gitaar) en Nathalie (zang en autoharp), gitarist Elko Blijweert, ukulele bassist Peter Pask, drummer Alain Rylant én last but not least vader Karl Eriksson op banjo. Vanavond mogen zij hun succesverhaal voortzetten als support voor Daniel Lanois die duidelijk een invloed is en later tijdens zijn concert de lof zal steken over hun harmoniezang en ons gelijk de primeur verklapt dat hij hun nieuwe plaat gaat produceren. Maar eerst is er hun optreden dat een staalkaart bied van hun veelzijdigheid en klasse met het luchtige “Nashville Tennessee”  (Gram Parsons en Emmylou Harris achterna),  de alt-country van het sinistere “At The Car Graveyard” en de filmische americana van “Walking”. Hoogtepunt is de maffe instrumental “Riding On A Snake With A Bottle Of Tequila In My Hand”, een wervelend bluegrassnummer in 3 delen waarin achtereenvolgens de slide (Bjorn), gierend gelaagd gitaarwerk (Elko) en de banjo (Karl) een hoofdrol opeisen in een voortjakkerend countryritme. Naast eigen nummers zijn er traditionals/covers die het duo moeiteloos in eigen versies naar zijn hand weet te zetten. Traditionele bluegrass met “High On A Mountain”, cajun met “Danse Le Mardi Gras met een glansrol voor (schoon)vader Karl Eriksson en tenslotte gospel “Time Is Winding Up” of vrij vertaald door Bjorn als “profiteren van het leven elke dag”. Samengevat drie kwartier een boeiende melange van traditionele country en donkere americana met dat tikje originaliteit dat hen boven de middelmaat laat uitstijgen. (meer foto's)

Setlist: 1.Nashville Tennessee (For Ever, 2014) / 2.At The Car Graveyard (For Ever, 2014) / 3.Walking (For Ever, 2014) / 4.Riding On A Snake With A Bottle Of Tequila In My Hand (For Ever, 2014) / 5.High On A Mountain / 6.Danse Le Mardi Gras  / 7.Time Is Winding Up /

Zijn persoonlijke muzikale inspanningen zouden waarschijnlijk verbleken in vergelijking tot zijn geproduceerde klassieke albums als ‘Achtung Baby’ en ‘So’ of wanneer we kijken naar zijn overredingskracht in het helpen van legendes als Bob Dylan, Emmylou Harris of Neil Young naar meer muzikaal avontuurlijk territorium. Canadees wonderkind Daniel Lanois mag dan al fors hebben bijgedragen tot het realiseren van megaselling, carrière bepalende albums voor U2 en Peter Gabriel, in stilte is hij ook bezig geweest aan zijn eigen muzikale carrière met eigen albums sinds zijn debuut Acadie in 1989, een fijne verzameling songs met onmiskenbaar talent voor atmosferische sound en melodie.

Na albums als ‘For The Beauty Of Wynona’(1993) en ‘Shine’(2003) is Lanois geleidelijk aan overgeschakeld naar minder traditionele songstructuren. Zijn liefde voor de pedal steel guitar in het creëren van soundscapes bestaat al langer. Maar met zijn meest recente album ‘Flesh and Machine’(2014), is ook de zang achterwege gelaten, in plaats daarvan instrumentale composities die teruggrijpen naar het werk dat Lanois deed met Brian Eno in de vroege jaren '80 maar met de (electronische) middelen van vandaag een update naar de toekomst.

Wie de plaat vooraf had beluisterd wist wat hij eventueel kon verwachten, voor de anderen ik schat de meerderheid was het nieuwe experimenteler werk wellicht een kleine schok. Het concert start aan de pedal steel met een sferisch ambient stukje “Aquatic” uit de nieuwe plaat waarna Lanois zijn vertrouwde Les Paul gitaar omgordt voor een reeks songs uit zijn gekend repertoire maar dan in een geëvolueerd arrangement. Zo zijn “The Maker” en “I Love You” melancholisch verstilde songs waarin Lanois’ etherische zang en typisch grofkorrelig gitaargeluid nog voor een broeierige spanning zorgen. “Jolie Louise” steekt in een speels dub jasje terwijl het toepasselijke “Under The Stormy Sky” ook al meer huppelt al blijft het sappig franglais intact. De fijne harmoniezang van bassist Jim Wilson is de juiste aanvulling voor Lanois’ nonchalante manier van zingen.

Lanois heeft altijd al een neus gehad voor het zich omringen met talentrijke musici. Naast zijn trouwe bassist Jim Wilson bestaat het trio uit de jonge drummer Carl Crane die niet moet onderdoen voor zijn voorganger Brian Blade. In het aan Neil Young schatplichtige “Fire” laat Lanois zijn gitaar heerlijk grommen in een uitgesponnen jamsessie met bas (Wilson) en drums (Crane). “Panorama” is een instrumentaal rustpunt op de steel gitaar dat het kader schept voor Lanois’ compositie voor de herdenking van de Canadese gesneuvelden tijdens WO I. Lanois wil het serene “Memorial Symphony” nu hij weer (sinds Zonnebeke op 25/4) in België is, nog graag eens uitvoeren en daar zijn we heel blij mee. Waar Lanois tot nu toe vooral de eenvoud en verstilling opzocht verandert de sfeer drastisch wanneer in contrast het harde en experimenteel karakter van zijn nieuwe composities alle kanten opwaaien. Voor de gelegenheid heeft Lanois zijn studio en electronische machines meegesleurd op het podium. Samen met bassist Jim Wilson en bijgestaan door geluidsingenieur Wayne Lorenz wordt bij momenten met z’n drieën aan de knopjes gedraaid voor het evoceren van een aantal indrukwekkende geluidscollages aangevuurd door het geraffineerd drumwerk van de jonge Crane. (met herhaaldelijk gebruik van snare breaks en tom tom). Na de psychedelisch spacy gitaartrip “Ring The Alarm” (van Black Dub) legt Crane een ongelooflijke groove voor het in drum ’n’ bass opgeklopte “Burning Spear”. In “Senegal” vieren krautrock, soundscapes en dub hoogtij terwijl bij “Sioux Lookout” sampling, beats en electronica mekaar bevruchten tot een soort van industriële triphop. Dit alles tegen een achtergrond van visuals en ter plaatse opgenomen livebeelden. Hoogtepunt van de experimenteerdrift is “Opera” een ritmisch atmosferisch drum ’n’ bass werkstuk.

Na dit boeiend of enerverend lang, al naargelang de smaak, concertgedeelte begeven Lanois en Co zich voor de encore terug op bekend terrein om in schoonheid af te sluiten met “Still Water” en “The Messenger”

Hoewel Lanois van zijn kant ongetwijfeld een hartverwarmend optreden afleverde was de concertbeleving niet unaniem positief te noemen. Noch Lanois’ onzuivere grom, noch de onheilspellende steelklanken noch de experimentele muzikale uitspattingen waren van aard om het stilzittend door koude geplaagde OLT publiek gedurende bijna 2 uur te verwarmen. In een concertzaal was wellicht de luisterervaring en het goed bevinden van de meer experimentele stukken groter geweest. Maar we blijven Lanois een warm hart toedragen.

Setlist : 1.Aquatic (Instrumental) (Flesh and Machine, 2014) / 2.The Maker (Acadie, 1989) / 3.I Love You (Shine, 2003) / 4.Jolie Louise (Acadie, 1989) / 5.Under A Stormy Sky (Acadie, 1989) / 6.Here Is What Is (Here Is What Is, 2008) / 7.Fire (Shine, 2003) / 8.Panorama (Instrumental) (Belladonna, 2005)/Agave / 9.Memorial Symphony / 10.Ring The Alarm (Black Dub, 2010) / 11.Burning Spear (Instrumental) (new) / 12.Senegal (Instrumental) (new) / 13.Sioux Lookout (Instrumental) (Flesh and Machine, 2014) / 14.Opera (Instrumental) (Flesh and Machine, 2014) - Encore: 15.Still Water (Acadie, 1989) / 16.The Messenger (For The Beauty Of Wynona, 1993)        

Marc Buggenhoudt

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

Artiest info
website  
facebook  

OLT RIVIERENHOF, DEURNE - 19/06/15