BRUCE KATZ BAND @ 'T GOOR GOOREIND - 28/06/15

 

Bruce Katz, geboren in 1952 en geschoold aan het conservatorium van New England, de oudste onafhankelijke muziekschool in de US, gelegen in Boston Massachusetts. Heeft vier nominaties op zijn naam staan voor de Blues Music Award (WC Handy Award) voor “Pinetop Perkins Piano Player van het Jaar “ door de Blues Foundation van Memphis Tennessee (2008, 2009, 2010 en 2015). Was lid van de Greg Allman Band van 2007 tot 2013. Ook nog lopende wedstrijd voor “beste keyboardist” door Living Blues Magazine tot 15 juli. De laatste 25jaar was hij zowel sideman als leider van zijn eigen band. O.a.  De Delbert McClinton Band, Jaimoe's Jasssz Band, John Hammond, Maria Muldaur. Je vindt zijn naam terug op meer dan 70 albums samen met Ronnie Earl, Duke Robillard, Joe Louis Walker, Little Milton, Jimmy Witherspoon, Paul Rishell, Mighty Sam McClain, Debbie Davies, David Fathead Newman en vele anderen. Terwijl Blues een belangrijk deel van zijn muziek uitmaakt, heeft hij nog andere invloeden van Soul-Jazz, Jamband Rock en Americana. Door deze mixing straalt hij een eigen stijl uit op zijn comfortabel Hammond orgel B-3.

Dit oude Hammond juweeltje had hij dan ook voor ons meegebracht, tijdens deze veertiendaagse Europese tour. Ik herinner me de tegenstelling tot vorige gast Tee Dee Young, die zijn Epiphone BB King's Lucile liever thuis liet. Het hoogstaand instrumentaal karakter van dit namiddag concert wordt ons vanaf het eerste nummer al zeer duidelijk. Bruce Katz is heer en meester op de toetsen. Met “No Brainer” wisselt Chris Vitarello zijn Fender met Gibson en geeft ons een staaltje gitaarles op hoger niveau. Zoals Chris me later vertelde moet je in de US heel veelzijdig zijn om door te breken, in tegenstelling tot Europa waar je jezelf in één richting kan houden. Deze band houdt zowel van blues als Jazz als Funk. De groove in dit swingend jazzy nummer bevalt ons allemaal. Een ritme waarbij je je voet niet stil kan houden, ook de lippen van Bruce bewegen mee bij elke noot.

De Blues Rock van de Allman Brothers wordt verheerlijkt in “You Don't Love Me”, origineel  van T-Bone Walker, en of we daar van houden ! Bruce breekt ook dat oude pad terug voor ons open. Ritme wordt terug opgedreven, ventilators op het podium zijn dan ook niet overbodig en met “The Sky Is The Limit” (video) wordt het doosje swinging blues uitgepakt, een nummer geschreven door Vitarello zelf. “King of Decatur” van de laatste CD “Home Coming” met mooie Hammond groove en jiving lyriek, ik hoef je niet te vertellen dat het feestgevoel erin zit.

Verder horen we nummers van boegbeelden als Amerikaanse Jazz gitarist George Benson, ook Joe Cocker, een even grote mijlpaal in de muziekgeschiedenis. “The Letter” getuigt hiervan en brengt Bruce weerom in een zekere extase (video). Een prachtig eigen nummer uit de laatste CD en eerbetoon aan zijn kleindochter “Amelia” op piano, steeds aan zijn rechterhand. “Every Hungry Woman” van de Allman Brothers situeert weer de veelzijdigheid van de band en van   deze bluestempel, cafe 't Goor is dan ook een bluesparel in de Kempen! Nog meer verandering met een andere greep uit “Home Coming”, de big Boogie Woogie in “Wild About You Baby” sluit dit eerste deel glansrijk af.

Mooi zonnetje buiten, Bruce heeft even aandacht voor oude motors, blues en moto's lopen dan ook mooi samen. Hij houdt ook vooral van Bach en Zappa, belooft ons volgende keer een nummer van deze laatste te brengen, het idee alleen al is om naar uit te kijken. Ook op Ray Bodenstein, tourmanager en soundman wordt even het glas geheven op zijn verjaardag vandaag. Chris houdt duidelijk van Belgische donkere vooral van 't vat, daar moet je in de States ver voor zoeken.  Niet allen daarvoor zou Chris het hier wel zien zitten, ook de toch verschillende karakters in cultuur en taal vallen hem op. Ook hij geeft muziekles, maar houdt toch vooral er op uit te trekken met Bruce en Ralph, de vriendschap in deze band is duidelijk onbreekbaar.

Bruce zijn specialiteit zit 'm in de baslijn die hij met linkerhand uit de Hammond tovert. Het solowerk van Chris op gitaar brengt het geheel in balans, met drumwerk van Ralph ter vervollediging. Geschooldheid zit 'm in de praktische uitvoering, maar ook andersom. Allman Brothers' nummers als “You don't Love Me” en eigen nummers tonen ons de meer geïnspireerde jazzy kant in deze tweede act, toch is de blues steeds niet veraf. Ik dacht niet meer te houden van Honky Tonk, maar zoals Katz dat op de piano brengt kan je alleen maar genieten en welgemeend applaudisseren voor  “Santa Fe Blues”. Ook Paul & Co zorgen daarbij voor extra swing op de dansvloer. Nogmaals dank zij Paul en een beetje door ons gejuich kregen we nog een bis nummer zodat we volgeladen huiswaarts keerden met de sfeer nog in de rug.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

 

The Sky is The Limit

 

The Letter

Artiest info
website  
facebook  

'T GOOR GOOREIND - 28/06/15