BEN MILLER BAND @ AB, BRUSSEL - 30/06/15

De laatste dag van de maand juni, volle maan, verzengende hitte en dan in hartje Brussel in de AB een band met drie bebaarde rasmuzikanten die een fantastische show geven! Meer heb je niet nodig om de vakantie glorierijk in te zetten. En dat Belgen kwaliteit weten te waarderen bewezen hun fans in de uitverkochte AB club, want naar verluidt overkwam het de band de eerste keer tijdens hun Europees touren. De Ben Miller Band speelde al in het voorprogramma van ZZ Top en ook in dat van singer-songwriter Valerie June, waar de multi-instrumentalisten dermate indruk maakten dat hun faam zich als een lopend vuurtje verspreidde. Ben Miller, frontman, gitarist en songsmid dankte dan ook de talrijke aanwezigen die de terrasjes links hadden laten liggen om daarentegen opeengepakt in de club het bluegrass evenement van heel dichtbij te kunnen bijwonen.

De muziek van de Ben Miller Band, in rebelse outfit, gaat veel breder dan alleen het bluegrass genre. Ook Appalachian folk, wereldse Gospel, Delta blues en spatjes punkrock zitten in hun show verweven. Bovendien beschikt het avontuurlijke trio met thuishaven in Joplin, Missouri, een dermate breed arsenaal van instrumenten dat zij spontaan van het ene genre naar het andere kunnen verspringen alsof zij in een culinaire keuken met veredelde potten, pannen en lepels goochelen. In 2011 raasde er nog een tornado overheen Joplin, die meer dan 150 slachtoffers maakte en vele gezinnen dakloos achterliet. Het moet impact gehad hebben op het trio, want ook dat woeste en overweldigende haakt zich aan de muziek van het trio als een geheel van uiteenspattende klankkleuren in een versnellend stroomgebied. Ben Miller varieerde met gitaar, banjo en op het laatst bij Leadbelly’s ‘Black Betty’ met harmonica. Soms wisselde hij met zijn sigarenkistgitaar om slidegewijs alle diverse emotiesnaren te doen trillen, terwijl Doug Dicharry drumde of zijn wasbord schrobde alsof zijn leven ervan af hing. Hij speelde daarnaast nog mandoline, trombone en trompet en vond oude en nieuwe ritmes uit met elektrische lepels. Dat hij ooit cursussen elektriciteit heeft gevolgd, helpt natuurlijk bij het ineensteken van alle technische vernuftigheden. Het kloppend hart van het trio hecht zich echter aan de basritmes van de Stoïcijnse Scott Leeper die onverstoord met eeltige duim op de één-snarige wastobbe de songs vaart gaf.

Het kleurige trio, uitgedost met bretellen, marcelleke en tuinbroek, ziet eruit alsof zij ooit auditie deden voor de film ‘O Brother, Where Art Thou’, maar evengoed zouden zij ergens in een vervallen pastorie, omgetoverd tot repetitielokaal, hun eigen interpretatie van de blues hebben kunnen uitproberen, waar zij dan met allerhande tuig en een aftandse snoertelefoon hun instrumentarium ineen knutselden. Vandaar dat zij naast eigen songs ook bewerkingen brachten van traditionals of tijdloze countryblues zoals het verschroeiend mooie ‘St. James Infirmary’ met een trombonesolo als een  noodkreet. Of ‘Death Letter Blues’ van Son House met een drumsalvo. Of ‘High Sheriff Blues’ van Charley Patton, dit laatste met begeleiding van banjo en mandoline. Aan het enthousiast applaus te horen zaten er veel bluesliefhebbers in de club die integere blues hooglijk weten te waarderen. Al vanaf het eerste bezwerende ‘Rocks And Gravel’, waarmee het trio hun concert aanving, kwam je in de ban van hun hypnotische sound en onderging je de magie van dat eeuwenoud ritme dat tegelijk weemoed en hoop uitspreidt.

Maar ook de songs uit hun laatste album ‘Any Way, Shape Or Form’ sluiten qua sfeer, spirit en energie harmonisch aan bij de ongepolijste old-time blues van de voortrekkers. ‘Ghosts’ en vooral ‘Burning Building’ ontlokten parelend zweet en overslaande vonken die je toch tot in het merg gewaar werd. De zangharmonieën kleefden aan je als de koorzang van verdoemde engelen, met het opzwepende ‘The Cuckoo’ en  ‘Get Right Church’ als enkele hoogtepunten. Het groepje trekt inmiddels een tiental jaren samen op en tourde reeds enkele malen in Europa. In Amsterdam vond Ben Miller ooit inspiratie voor het beeldrijke ‘The Prostitute Song’. Het ietwat oneerbiedige ‘Chocolate Jezus’ van Tom Waits was hem ook op het lijf geschreven: ‘don’t memorize the books of the Bible, I got my own special way’. Ben Miller, die ooit nog als buskende one-man band door de straten trok, heeft een oog en oor voor zowel anekdotische observaties als voor diverse groovy klanken alsook voor het tijdloze van het muzikale erfgoed. Dit alles schakelt hij aaneen als in een muzikaal festijn, waarvan je je moeilijk kan loskoppelen, ook niet wanneer het tijdstip van de laatste trein naar huis in het vizier komt. Het vrijbuitertrio eindigde met het ludieke ’23 Skidoo’ waarbij Dicharry in één song naar vijf verschillende instrumenten greep, gevolgd door het aanstekelijke ‘Black Betty’ met opzwepend handgeklap. Tussen het verstrengelde struikgewas van rootsmuziek en op drassige bodems heeft dit trio zich een eigen weg gebaand en bevochten, die vandaag vele fans maar al te graag willen volgen vanuit de lokroep van hun gedrevenheid, stemharmonieën en originele sound.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 

Artiest info
website  
   

AB, BRUSSEL - 30/06/15