OBLIVIANS @ DOK, GENT - 26/07/16

Oblivians uit Memphis bracht in de jaren '90 kort na elkaar drie albums uit die hen tot de boegbeelden van de garagerock kroonden. Debuutalbum “Soul Food” (1995), opvolger “Popular Favorites” (1996) en sluitstuk “Play 9 songs with Mr. Quintron” (1997) vormden een formidabel drieluik in het genre. Na deze productieve opstoot stopte het verhaal en gingen de groepsleden zich op andere projecten richten. In 2013 brachten ze - na voorheen al enkele reünie tournees gedaan te hebben met o.a. geestesgenoten en zielsverwanten The Gories - het fantastische “Desperation” uit, het leekt alsof ze nooit gestopt waren. Democrazy is er in geslaagd deze groep vanavond naar DOK in Gent te halen. Het is mijn eerste concert dat ik hier bijwoon en het is echt een unieke openluchtlocatie.

Eerst gaan The Glücks uit Oostende het publiek in stemming brengen. The Glücks zijn Tina (drums en zang) en haar kompaan Alek (gitaar en zang). Ze brengen op een half uur heel energieke, heftige en rudimentaire punk meets garagerock. De stemmen zijn vervormd en de oerkreten zijn niet uit de lucht. Het is behoorlijk ritmische muziek en zit er voldoende melodie in de songs om het boeiend te houden. Een aangename kennismaking.

Oblivians zijn het drietal Greg Cartwright, Eric Friedl en Jack Yarber, allen nemen ze zich Ramones gewijs de naam Oblivian aan. Ze zingen alle drie en spelen met twee gitaar en één drumt, Jack en Greg wisselen elkaar af op drums. Vanavond drumt Jack vooral, pas in het laatste deel van de set neemt Greg het van hem over. Eric zal de ganse avond op zijn Gretsch gitaar van jetje geven. Greg en Eric wisselen elkaar af op zang en soms zorgt de ander voor tweede stem. Ze brengen een staalkaart van hun platen met als meest memorabele songs “You Better Behave”, “Drill” en “Guitar Shop Asshole” uit hun meesterwerk “Popular Favorites”, “Big Black Hole” , “Never Change” en afsluiter “Cannonball” uit hun debuut “Soul Food”, en voorts ook nog “Shut My Mouth” en “Fire Detector”. Ze spelen met een aanstekelig enthousiasme waar veel jonge honden nog een lesje van kunnen leren. De punkachtige garagerock heeft voldoende melodie om niet te vervelen. Het rammelt en schuurt langs alle kanten en het speelplezier primeert. Het valt op dat wanneer Jack in plaats van Greg gitaar speelt het geluid gelaagder en psychedelischer wordt met af en toe een funky inslag. Jacks zang is iets minder krachtig dan van beide andere groepsleden maar dit is slechts detailkritiek.

Het publiek is in het begin van de set redelijk rustig en wordt er enkel wat heen en weer gewiebeld en met de kopjes geknikt. Maar naarmate de set vordert, ontstaat er bij momenten een heuse moshpit en wordt het zelfs even spannend wanneer een groepje vrienden hun 150 kg wegende kameraad laten crowdsurfen. Maar het loopt gelukkig goed af. Ik sta gedurende de ganse set met een gelukzalige glimlach om de mond, dit geeft voldoende aan dat ik van deze avond vol rudimentaire rock genoten heb.

Lou van Bergen

Foto © Lou van Bergen

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
   
facebook  

DOK, GENT - 26/07/16