GENT JAZZ - 14/07/16

 

ALA.NI

De elegante simpliciteit die de muziek van ALA.NI zo kenmerkt, verraadt niets van het harde werk dat eraan voorafging. En dat is een waarmerk van grote artiesten. Geheel op eigen houtje creëerde en producete ze haar debuutalbum ‘You & I’, een verzameling nummers waarin ze ongegeneerd de liefde bezingt, en regisseerde ze de bijhorende videoclips. Op het podium doet ze denken aan een Billie Holiday, maar klinkt ze als Minnie Riperton. Haar stem lijkt gemaakt voor het betere knuffelwerk. De surfrockgitaar die haar onlosmakelijk begeleidt voelt als de lichte aanraking van verliefde vingertoppen.

Met slechts een gitarist als begeleider put ze vooral uit haar laatste album waarvan we vooral 'Darkness at Noon' onthouden . Tussendoor stapt ze eens van het podium om zonder microfoon vocaal haar publiek te omhelzen. Ze heeft een mooie warme zachte stem die je mee laat drijven op de zachte golven van je fantasie. Ze eindigt met 'Circle', een ballad die je gelukzalig naar de duvelstand drijft. En zo begint een mens goedgezind aan een lange dag.

The James Hunter Six

Het druilerige Engeland brengt evenveel zielsmeltende soul voort als het ooit Morris dancers vormde, en The James Hunter Six steken er met kop en schouders bovenuit. De stem van frontman Hunter doet denken aan wijlen Sam Cooke, zacht glooiend maar met de getormenteerde korrel van iemand die het een en ander gezien heeft in het leven. Geïnspireerd door de collectie 78-toerenplaten van zijn grootmoeder begon hij echter ook te experimenteren met soulmuziek en werd hij met zijn band onder het alias Howlin’ Wilf & the Vee-Jays een vaste waarde op het Britse circuit. Al snel werd Hunter opgemerkt door landgenoot Van Morrison. Zo zijn ze beiden op een paar van elkaars albums te horen als backing vocals (dat hoort u inderdaad goed, Van Morrison als backing!). Zoals het een goede soulartiest betaamt, volgden periodes van succes en depressie elkaar hierna snel op. De echte doorbraak kwam er pas in 2006 met ‘People Gonna Talk’, het album dat hem een plaats in de stal van Daptone Records en diens legendarische producer Gabriel Roth bezorgde. The James Hunter Six brengen met hun laatste album ‘Hold On!’ het soort soul dat behendig balanceert tussen zoete revival en de rauwheid waar Daptone-fans zo’n voorliefde voor hebben.

Naast James Hunter zijn gitaar bestaat zijn six uit een Hammond, bass en drums, en een tenor annex baritonsax. Gewoon een portie lekkere old skool soul waar Daptone blijkbaar een patent op heeft. Met flarden Cooke, Brown, Commitments en Jones amuseren ze zich rot en brengen die vrolijkheid moeiteloos over. Niet teveel bindteksten, een portie humor en een beetje show, variërend van onverwachte distorsie tot knielend gitaarspel, maken van het geheel een zonnige ervaring.

Setlist: She's Got a Way - Chicken Switch - (Baby) Hold On - Baby Don't Do It - If That Don't Tell You – Let the Monkey Ride – The Gipsy - This Is Where We Came In - Jacqueline – A Truer Heart – Free your Mind - Something's Calling -Don't Do me no Favours

Lianne La Havas

In deze “Age of the Independent Women” zwaaien dames als Lianne La Havas met de scepter. Bij deze half Griekse, half Jamaicaanse Britse stroomt veelzijdigheid door het bloed. Funk, Soul, R&B, Folk… Een label plakken op de klanken van haar jongste album ‘Blood’ is nagenoeg onmogelijk.

Gracieuze La Havas deelde eerder al het podium met de grote jongens, waaronder Alt-J, Paloma Faith en Prince. Haar eigen werk neigt eerder naar Alicia Keys meets Feist meets Selah Sue. Bereid u voor op zoetgevooisde klanken die in uw oren blijven plakken, zwoele nummer waardoor alles even in slow-motion lijkt te gaan, om dan weer over te schakelen naar een rechtstreekse aanslag op uw heupen. Dansen en dromen in een sfeertje van samenhorigheid.

Lianne La Havas was al aan een veroveringstocht in België begonnen, getuige de enthousiaste doortocht in Werchter, een steenworp in het geheugen geleden. En ook vandaag staat ze weer te schitteren in een leuk kleedje, met haar opvallend kapsel en verscholen achter een gitaar die net iets te groot voor haar lijkt. Met haar sterke stem en présence laat ze haar publiek snel meeklappen en tussendoor vertelt over haar Jamaicaanse en Griekse roots in 'Green and gold', om na wat uptempo nummers wat rustiger waters op te zoeken om 'Ghost' op haar eentje te brengen met een intiem 'It's you and me now” als introductie. Voor het bekende 'I say a Little Prayer' haalt ze flink uit, en slaagt ze erin haar publiek de backing te laten verzorgen, een hele hulp voor haar band waar nog één backingzangeres is toegevoegd. Het stomende 'Unstoppable' zorgt voor een broeierige sfeer en we krijgen nog wat viool mee in 'Grow'. Een denderende finale waarbij ze gebruik maakt van twee verschillende micro's resulteert in een mooi afsluiter, 'Midnight'. Voor dat nummer is het dan nog wat vroeg maar de veroveringstocht is meer dan geslaagd. Lianne La Havas heeft grote klasse en we hopen haar nog wel een paar keer terug te zien.

Setlist: Au Cinema – Forget – Is Your Love Big Enough? – Tokyo – Green & Gold – Wonderful – Ghost – I Say a Little Prayer – Age – Elusive – Unstoppable – Grow – Never Get Enough – Midnight

Jill Scott

Na enkele jaren windstilte maakte Jill Scott vorig jaar haar niet te miskennen comeback met het album 'Woman'. Ze keert terug naar de roots van Soul, R&B en Blues zonder ook maar een tikkeltje kitscherig te klinken. Van pure en eerlijke lyrics die voor waardige proza kunnen doorgaan maakte ze haar handelsmerk, aan metaforen en analogieën gedrenkt in passie en kwaadheid geen gebrek. Dat alles met de nodige komische/sceptische noot. Denk daar nog een paar vette uithalen bij die u van uw sokken blazen al ware het een stormvlaag met windkracht 10, dan bent u er ongeveer. Jill Scott is een onbevreesde en onbeschroomde dame met een serieus paar ballen aan het lijf. Recht voor de raap.

Jill Scott begint een beetje later dan voorzien aan de afsluiter van dag 5. De voorbereiding van het podium nam nogal wat tijd in beslag: een tapijt werd netjes vastgeplakt en er is geen meter kabel te bekennen. De band, bestaande uit 3, zangers, percussie, gitaar, drums, bas, een hele hoop keys, een sax en een trompet, ziet er patent uit: alleman netjes in het zwart met gele flashy schoenen. This is America! En bij dat beeld hoort heelt wat klank, want Jill Scott heeft een overdonderende powervoice waarmee ze het publiek in de tent meteen inpakt. Na drie nummers verdwijnen de schoenen en heerst ze blootsvoets over het podium. Aangekondigd als de meest sexy act van het festival put ze haar teksten uit het leven zelf en het vooral jongere publiek kan die ook nog meezingen. Uit de ruime set onthouden we vooral 'Slowly Surely', en 'One is the magic number''. Af en toe krijgt een blazer of de gitarist een solomomentje vooraan, en de drie zangers hebben hun danspasjes goed ingestudeerd, maar de enige heerseres op het podium is Jill Scott. Met wat participatiemomentjes, een stem als een klok, een mix van soul, r & b, wat gangsta attitude en een présence die alle aandacht naar zich toe zuigt sluit deze dame met wereldklasse dag 5 af.

Setlist: Maskoosa Intro – Coming to You – Golden – Honey Molasses – Is it the Way – The Real Thing/ Kashmir snippet – Fools Gold – Slowly Surely – Making you Wait – Crown Royal – One is the Magic Number – It's love – Hate On Me __ Bis: Jahraymecofosola – Can't Waith – Gimme – A Long Walk – Say Thank You – Show Me

Johan Vanonckelen

Foto © Bruno Bollaert

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 14/07/16

 

ALA.NI

The James Hunter Six

Lianne La Havas

Jill Scott