GENT JAZZ - 08/07/16

 

Pat Metheny (gitaar), Ron Carter (contrabas)

PAT METHENY is bekend om zijn veelzijdigheid, improvisatietalent en het steeds opzoeken van nieuwe grenzen waardoor hij zich onderscheidt binnen de jazz mainstream. In de laatste 30 jaar mocht hij al 20 keer een Grammy Award in ontvangst nemen. Zijn recente album 'The Unity Sessions', uitgevoerd door de Pat Metheny Unity Group, bevat 13 songs van hemzelf, één nummer dat hij samen met Ornette Coleman schreef en een zeer bekende standard van Ray Noble.

Maar in Gent speelt hij met Ron Carter. Na een legendarische en gezamenlijke performance op het Detroit Jazz Festival in 2015 besloten ze om als duo op te treden voor een beperkt aantal concerten, waaronder Gent Jazz Festival.

RON CARTER is officieel de jazz bassist die de meeste opnames op zijn naam heeft staan. Hij staat dan ook in het Guinness Word Record boek. Zijn grote doorbraak kwam er als bassist voor het Miles Davis Quintet begin de jaren '60, samen met Herbie Hancock (p), Tony Williams (dr) en Wayne Shorter (sax). De man is een plezier om naar te luisteren en maakt van de bas een perfect solo instrument met hele mooie melodie- en improvisatielijnen. Je vergeet dat je enkel naar een bas luistert. Hij daagt zijn tegenspeler uit met harmonische en ritmische baslijnen.

Pat Metheny en Ron Carter openen de avond met 'Manha de Carnaval'. Meteen krijgen we een mooi virtuoos samenspel van beide heren en een mooie uitgewerkte melodie. Een aangenaam en relaxed begin van een zeer gevarieerde jazzavond. Af en toe komt er een bluesy moment en Pat Metheny wisselt ook verschillende keren van gitaar, waaronder ook een Pikasso 42-string gitaar met een opvallende en zeer mooie uitvoering. Deze 'harpgitaar' werd speciaal ontworpen, op zijn vraag door Linda Manzer. Een apart en ingetogen moment. Een paar klassiekers passeren de revue die op applaus van het publiek kunnen rekenen, zoals o.m. 'Saint Thomas' en 'I fall in love too easily' wat ontegensprekelijk mijn favoriet is qua uitvoering.

Ik vond dit een hele mooie en rustige opener voor de namiddag en zeker een performance van topniveau. Je ziet dat beide heren plezier hebben in het spelen en ook perfect in harmonie met elkaar zijn. Alhoewel dit voor sommigen misschien iets te rustig was, heb ik er in elk geval van genoten en een groot deel van het publiek samen met mij. Het enige minpuntje is dat ze zich totaal niet tot het publiek hebben gericht, behalve even knikken maar er is nooit een aankondiging of interactie met de toehoorder geweest. Dat is altijd jammer, maar ze zijn wel steengoed en hoeven natuurlijk niets meer te bewijzen.

De Beren Gieren

We kennen deze groep van vorige optredens o.a. in 2015 op de Club Stage van Jazz Middelheim. Dit trio wordt geleid door de Nederlands-Gentse bandleider en pianist Fulco Ottervanger. Ze hebben zich sedert hun oprichting in 2009 al erg in de kijker gewerkt en zijn allen aan elkaar gewaagd. Ze worden beschouwd als de meest avontuurlijke muziekgroep in de Benelux.

Het optreden is voor de liefhebbers, dat merk je meteen. Eens je bereid bent mee te stappen in hun verhaal, is het een echte belevenis en avontuur. Zoniet, haak je af. Je wordt meegenomen door de 'groove' en dan is het best leuk vertoeven in hun sfeer. Er zit enorm veel dynamiek in hun verhaal en het wordt nooit saai. Eigenlijk moeilijk te vatten in woorden maar vooral een belevenis! Met titels als '(De Zacht Jacht op de) Volkswolf' en 'Koekjes s'nachts' weet je dat je je aan aparte dingen kan verwachten. Wat mij opviel was toch wel de sterke 'groove' en mooie vloeiende pianolijnen in een nummer zoals 'Sweet Repose Threat'.

Fulco Ottervanger (piano), Lieven Van Pée (bas), Simon Segers (drum)


Ondertussen is de Garden Stage in tegenstelling tot gisteren gevuld met stoeltjes, want vandaag is het meer luisteren dan bewegen geblazen. En voor dat blazen staat Steven Delannoye garant. Nog meer dan friet met mayonaise, chocolade of bier is de saxofoon hét paradepaardje der Belgische cultuur. Met Steven Delannoye als ambassaur van het koperen blaasinstrument kan u als Belg dan ook niet anders dan zwellen van trots. Delannoye startte zijn muzikale carrière aan de jazzafdeling van het Lemmensinstituut. Later wist hij te scoren aan de roemrijke Manhattan School Of Music in New York, waar hij nauw samenwerkte met notoir pianovirtuoos Phil Markowitz. Hij speelt vandaag drie keer in de Garden stage, in drie bezettingen:

Set 1 start met een 'A Mood' (uit 'Small World', 2013), een swingend nummer om de vingers wat los te maken. Een mooie ballad van Nicola Andrioli is zalig dromerig op deze vrijdag middag. 'Dining in the dark ' is inderdaad een duister nummer en het titelnummer van hun laatste cd die vandaag uitkomt. Ze eindigen met een vrolijker 'Uptown' dat af en toe wat ragtime op de piano meekrijgt. Een mooie samenwerking en goeie balans tussen lyriek en peper resulteerde in aan aangename beleving,

Steven Delannoye (sax), Nicola Adrioli (piano)

Set 2 is met Lode Vercampt erbij. Giants Talk heet het trio en ze openen met een modern lyrisch nummer. 'Longest day' (uit 'Here comes tommorow, 2014) klinkt een pak pittiger en 'Greens' is terug rustiger met een opvallend samenspel tussen cello en sax. Nog twee nummers van Steven Delannoye, waarin de cello soms een percussie-instrument lijkt, sluiten de set af.

Steven Delannoye (sax), Nicola Adrioli (piano), Lode Vercampt (cello)

Tot slot krijgen we 'Brandhaard' te horen, een kwartet met twee blazers, gitaar en drums. 'Orange of the pink' krijgt het thema mee uit 'Dining in the Dark' maar klinkt hier heel wat eclectischer. 'Small World' en 'Fair play' van Steven krijgen opvallende gitaarinvullingen mee met snelle baspatronen. 'Bladel Runner' van de trompetist is soms lyrisch en subtiel en soms een ontdekkingsreis naar verdere regionen. De toevoeging van drums en de vaardige vingers van de gitarist brengen in het geheel meer adrenaline dan in de eerste set. Maar daar wint de balans en de harmonie het dan weer en was voor mij de meest zuivere beleving om de sax van Steven Delannoye tot in zijn puurste vorm te kunnen smaken.

Meer over dit Belgische toptalent kan je vinden in het laatste nummer van Jazzmozaiek.

Steven Delannoye (sax), Jean-Paul Estiévenart (trompet), Reinier Baas (gitaar), Mark Schilders (drums)

Hugh Coltman

Het Britse zangtalent HUGH COLTMAN woont in Parijs en omringt zich ook met klasbakken van muzikanten uit de Franse lichtstad. De man heeft een indrukwekkende podium présence. Bovendien doet zijn band meer dan louter begeleiden. Het zijn individueel allemaal topmuzikanten van de Parijse jazz scene. Hiervoor toerde hij met de Belgisch/Italiaanse jazzpianist en producer Eric Legnini. Ze namen ook samen al nummers op.

Voor de vijftiende editie van Gent Jazz Festival brengt hij een hommage aan crooner Nat 'King' Cole uit zijn nieuwe album 'Shadows' én aan zijn jong gestorven moeder die dweepte met deze muziek. Geen makkelijke opdracht maar vergeet het origineel want deze man zet dit helemaal naar zijn hand en maakt van elk nummer een eigen puike versie, bovendien schuwt Coltman zijn muzikale roots niet, die in de blues en rock liggen. Dat bewijst hij ook in het laatste nummer van Johnny 'Guitar' Watson met een rauwe versie van Lovin' You.

Zijn klasse staat er van het moment dat hij opkomt. Hij betrekt zijn publiek en heeft het over het feit dat hij Brits is maar in Frankrijk woont, waarmee hij zich toch wil excuseren en aantonen dat niet alle Britten slecht zijn, verwijzend naar de Brexit en Nigel Farage. Dan beseft hij dat hij een zanger is en zich beter niet met politiek bezig houdt. Algemeen geschater en goedkeuring, de toon is gezet en het publiek is helemaal mee.

Hij zingt moeiteloos en met veel overgave een aantal klassiekers waarvan zowel de intro's, het arrangement evenals de begeleiding heel mooi zijn uitgewerkt. Mochten de nummers niet zo bekend zijn, vergeet je echt dat het om Nat King Cole gaat, Hij vertolkt ook een eigen song 'Where Did the Day Go' die moeiteloos zou kunnen passen in 'the American Songbook'. Hiervan zegt hij dat hij het nummer graag door Nat King Cole had horen zingen. Had perfect gekund. Héél mooi! Een aangrijpend moment is ook het nummer 'Morning Star' opgedragen aan zijn moeder.

In elke song zijn er schitterende solomomenten van de band, o.a. piano en gitaar die op heel veel applaus kunnen rekenen. De intro van 'Nature Boy' is mooi en apart en ook hier schitteren weer zijn muzikanten, waaronder dit keer de drums en opnieuw de mooie sound en solo van de gitaar die een aantal keer op applaus wordt getrakteerd door het enthousiaste publiek. Zelf laat hij hier een prachtige scat solo horen. In 'Mona Lisa' schittert dan weer de bas met de intro. Af en toe hanteert Hugh ook de mondharmonica.

Zijn grote voorbeeld is Muddy Waters. De eerste kennismaking voor Hugh Coltman met België was op het Blues Festival in Peer. Zo gaat hij naadloos van de Nat King Cole klassiekers over naar het rauwere, wat hij ook in zijn stem heeft. In het laatste nummer neemt hij ons mee 'way down South' samen met de mondharmonica.

Hiermee neemt hij afscheid van een zeer enthousiast en gelukkig publiek. Er is tijdens dit concert uitvoerig geapplaudisseerd op verschillende momenten. Dat moet deugd doen voor een muzikant. In zijn bescheidenheid kondigt hij ook nog aan dat hij het een eer vond om op het podium te staan waar grote artiesten als Brad Mehldau, John Scofield en Mark Guiliana na hem komen optreden.

Dankuwel Hugh voor de mooie momenten. Wij vonden het een eer om naar jou te luisteren..

Hugh Coltman (zang), Thomas Naim (gitaar), Gael Rakotondrabe (piano), Christophe Mink (contrebas), Raphael Chassin (drums)

 

John Scofield (gitaar), Brad Mehldau (piano) & Mark Guiliana (drums)

Dit is ontegensprekelijk een “all-star trio” en goede wijn behoeft geen krans.

Pianist BRAD MEHLDAU heeft allang geen introductie meer nodig . Al 25 jaar verbaast hij de wereld met zijn virtuoze jazzimprovisaties en verrassende samenwerkingen.

Brad Mehldau heeft net een tournee afgewerkt in de Verenigde Staten en Europa met zijn eigen trio om het nieuwe album 'Blues and Ballads' te promoten. Het trio wat we in Gent te horen krijgen is van een totaal andere orde. Brad vormt opnieuw een duo met drummer Mark Guiliana. Samen ontvingen ze een Grammy nominatie voor het album Mehliana: Taming the Dragon. Gitarist John Scofield vervoegt hen voor dit concert.

Gitarist en jazzveteraan JOHN SCOFIELD speelt al van in het begin van zijn carrière met de allergrootsten zoals Chet Baker, Charles Mingus en Miles Davis. Hij heeft een indrukwekkende lijst soloprojecten waarvan anderen alleen maar kunnen dromen. Hij is één van de meest invloedrijke gitaristen van de moderne jazz. Hij heeft een aparte sound en stilistische diversiteit, is een meester improvisator en heeft raakvlakken met zowel post-bop, funk jazz en R&B

John Scofield zegt zelf dat hij al deze invloeden (jazz, funk, fusion, rock....) nu opnieuw kan mixen met jazz. Hij heeft nu meer plezier in het spelen en het voelt alsof hij nu eindelijk kan leren gitaar spelen. Hij heeft het geluk gehad om met zoveel idolen te spelen en vindt nu inspiratie bij de jonge garde. John Scofield heeft nu meer dan ooit goesting in zowel het schrijven als het spelen van muziek.

Drummer en producer MARK GUILIANA raakte bekend toen hij met bassist Avishai Cohen optrad. Hij wordt door muziekcritici omschreven als de voortrekker van de moderne drumsound. Dat ontging ook David Bowie niet want Guiliana verzorgde de drums op zijn laatste plaat ‘Black Star’. Mark heeft o.a. gespeeld en opnames gemaakt met Bobby McFerrin, The Jazz Mandolin Project, James Williams enz... Hij is niet enkel drummer, maar ook trombonist en electronicist. Hij trad o.a. op in Carnegie Hall, JVC Jazz Festival in Parijs, Istanbul Jazz Festival en de befaamde Ronnie Scott Club in Londen.

Het concert begint met een golf van elektronische invloeden die op je afkomen. Niet opdringerig maar als een zacht deken valt het over je heen en vult het de tent. Toegegeven, in het begin moet je even wennen als je enkel deze groten in andere stijlen en akoestisch hebt bewonderd. Maar heel snel ben je mee met hun verhaal. Gaandeweg komen er ook meer melodielijnen en ontdek je zelfs een paar reggae en funk momenten. De verdienste van Mark Guiliana op drums is hier zeker niet vreemd aan. Ritmisch heel sterk.

Brad houdt van extremen. Elke melodie heeft een sterk vertellend karakter, in het begin of aan het einde, soms met een opzettelijk open einde. De 2 kanten van Mehldau, de improvisator en de man van formele structuren, worden altijd uitgespeeld en ook hier in deze performance is het effect zoals een gecontroleerde chaos. Hij wisselt de 'Moog' af en toe voor de akoestische piano en alles vormt een mooi geheel.

John Scofield voelt zich als man van diverse stromingen ook erg thuis in dit trio. Hij neemt schijnbaar moeiteloos virtuoze partijen voor zijn rekening die steevast op applaus worden getrakteerd. Er worden opeenvolgend nummers gespeeld van zowel Brad als John. Mark zorgt niet alleen voor de perfecte ritmische ondersteuning maar is ook zeer prominent aanwezig. Dit trio functioneert goed. Maar met Brad Mehldau is dat een kenmerk. Hij voelt zich goed in een trio bezetting. Je krijgt over de ganse set een heel verhaal waar je af en toe toch verrast wordt. Ook als niet fanaat van dit jazz genre, is het toch een boeiende belevenis.

Algemene indruk van de dag is een geslaagde editie op vrijdag 8 juli. Het programma was zeer verscheiden en erg uiteenlopend waarbij misschien niet iedereen zijn gading vond. Maar de muzikanten waren allemaal top en diversiteit en evolutie moet er zijn. Zelf was ik erg enthousiast over de sterke prestaties van Hugh Coltman en zijn muzikanten. Blijven volgen!

Christel Denoyel en Johan Vanonckelen

Foto © Bruno Bollaert

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 08/07/16

 

De Beren Gieren

Hugh Coltman