BLUES PEER - 17/07/16

Zoals levende legende Buddy Guy het uitdrukt ‘als het bedtijd is dan moet je slapen’ en het niet willen forceren om toch door te gaan. Dat maakte dat hij erg kwiek en monter voor de dag kwam toen hij omstreeks twintig uur ‘s avonds aan zijn memorabel concert begon. Hij bracht o.m. hulde aan John Lee Hooker en B. B. King, des te meer beseffend dat de verantwoordelijkheid om de blues tot bij het publiek te brengen nu bij hem ligt. Backstage op de ‘Wall Of Blues’ hingen trouwens boven de taptoog de gloednieuwe foto’s van die andere betreurde boegbeelden, Allen Toussaint en Otis Clay, eveneens plots weggevallen, zodat het een zaak is van leven en dood om de fakkel van de blues tot bij de volgende generatie te brengen. Ook bluesman Taj Mahal is op zijn manier een legendarische figuur zodat de festivalgangers op de zonovergoten zondagnamiddag verwend werden met twee hoogtepunten die historische kleur gaven aan de laatste festivaldag.

Meena Cryle

Terwijl de eerste festivalgangers nog languit her en der in het groene gras lagen te soezen kwam het Oostenrijks groepje ‘Meena Cryle & The Chris Fillmore Band’ het publiek reeds opvrolijken met hun gevarieerde blues waarin Chris Fillmore met zijn slidegitaar de ideale begeleider is om vocaliste Meena in al haar gevarieerde emoties te volgen wanneer zij uit haar ‘Feel Me’ of ‘Try Me’ albums put. Naast een wildebras is Meena Cryle ook een echte gevoelszangeres die songs als ‘Since I Met You Baby’ en het bluespareltje ‘Lord Have Mercy’ naar grote hoogte tilt. Meena en haar partner Chris zijn goed op elkaar ingespeeld en zowel bij ‘I’m On Fire’ als bij het dynamische ‘Sweet Loving Mama’, vergezeld van een enthousiaste pianoboogie, werd je getroffen door de zielsverwantschap tussen beiden. Zeker bij een soulblues als ‘A Change Is Gonna Come’ of de smartelijke ballad ‘It Makes Me Scream’ met hetzij empathische hetzij krachtige gitaarbegeleiding werd je getroffen door de emoties die Meena aan elke songlijn hechtte alsof zij ter plekke bevangen werd door de spirit van Etta James. Na afloop werd de merchandisestand door fans bestormd die onder de bekoring waren geraakt van haar stem en persoonlijkheid hetzij het kundig gitaarspel van Chris Fillmore. Evenals op zaterdag rond dezelfde tijd werd met de band “Mojo Man , - waarin een kwintet van blazers -, ruimte gegeven aan de meer energieke blues waarbij de bal nu lag in het kamp van onstuimig musicerende Nederlanders, met zanger Marcel Duprix in de voorhoede. Sinds mei 2015 duiken zij met hun energieke blues en rock her en der op in de bluesscène van elke gelegenheid gebruik makend om hun liefde voor de blues te belijden en met dito passie over te brengen. ‘Hip Shakin’ Mama’ met een fantastische saxsolo, ‘I’m A Man’ en ‘Get Over You’ weken van de traditionele paden af door de jubelende sound van de koperblazers, terwijl ook de sporadische soulblues met goudkleur werd omrand. Dat de organisatie ook aandacht heeft voor de positieve vibe die trompettisten en saxofonisten steeds weten te generen is toe te juichen en vraagt om herhaling. En wie na dergelijke show niet klaarwakker is die heeft in de afgelopen weken teveel naar zombiefilms gekeken.

Walter Trout

Het ensemble ‘JP Soars & The Red Hots’ kiest dan weer voor een andere sound waarin de slide en gipsy swinggitaren en de onstuimige beat naar adem deden happen. Instrumentale nummers werden afgewisseld met lijzig gezongen songs zoals o.m. het fascinerende ‘Viper’ en de protestsong ‘Something Ain’t Right’ waarin JP het onrecht aanklaagt. Ergens hoor je dat deze rasgitarist beïnvloed is door de blues van Albert King en T-Bone Walker, maar ook door de muziek van Louis Jordan. De titeltrack uit zijn laatste album ‘Full Moon Night In Memphis’ bezorgde eveneens rillingen. Van zijn verleden als heavy metal gitarist was niets meer te merken. De veelzijdige gitarist, trotse bezitter van een ‘Albert King Blues Guitar Award’, heeft zich duidelijk voluit op de blues gegooid. Dat hoorde je zeker in de slotnummers waarbij hij zijn zelfgemaakte sigaarbox gitaar oppakte en in het supernummer ‘Raised In Arkansas’ ook al is JP Soars dan in Californië geboren. En al mag iedereen het daar niet over eens zijn, wat mij betreft krijgt Chris Peet uit Florida de prijs van beste drummer op de zondagse hoogdag. Ook Walter Trout is wat men noemt een klasse apart zowel wat betreft zijn gitaarspel als zijn soulvolle zang. Na wat hij aan den lijve heeft meegemaakt, zwevend op de rand van de dood, is zijn verknochtheid aan de blues nog groter geworden, zielsblij dat hij deze nog voor een publiek kan spelen. Een van zijn songs droeg hij dan ook op aan B.B. King met wie hij bevriend geraakte. De frase ‘playing the guitar in the darkest night’ is in die zin emotioneel beladen. Toen er een geknapte snaar van de bas moest worden vervangen maakte hij daar gebruik van om het publiek deelgenoot te maken van zijn miserie, hoe hij in enkele maanden tijd veertien kg was vermagerd en hoe een levertransplantatie zijn leven redde. ‘I’m Back’ klonk daarna als een zegekreet. De interactie met het publiek vibreerde terwijl heftige bluesrock en soul elkaar in evenwicht hielden. Met zijn getekend gelaat en littekens in de ziel vertolkte Walter Trout erg inlevende songs als ‘Play The Guitar’, ‘Almost Gone’ en het ontroerende ‘Please Take Me Home’ over de opluchting van het thuiskomen. De bluesman spaarde zich niet in zijn energieke en soms tranceachtige blues zich vastklampend aan het leven en aan zijn muziek. En de begeleidende drumroffels zouden zelfs de duivels weer door hun hellepoort doen vluchten.

Buddy Guy

Ook op zondag was er geen gastheer te bespeuren om de artiesten aan te kondigen of in te leiden. Bij blueslegende Taj Mahal werd zelfs zijn naam niet in het decor omhoog gehesen, voor iedereen leesbaar, zodat je het raden had welke levende legende daar op de stoel plaats nam, omringd met bassist en drummer. Voorstellen hoef je de veelzijdige bluesman uiteraard niet meer, die in ‘Martin Scorsese Present The Blues’ filmserie nog een belangrijke rol speelde. Het programmaboekje gaat trouwens uitgebreid in op zijn bio. De wereldster, die verschillende continenten bereisde, vertolkte met zijn typische verweerde stem gewoon oeroude authentieke blues zoals die begin vorige eeuw ook al oprees op zuiderse stoffige landwegen.‘C.C.Rider’, ‘Good Morning Little Schoolgirl’ en ‘Honey Bee Blues’ blijven ook na talloze jaren hun charme behouden, zeker wanneer deze vertolkt wordt door een bluesman als Taj Mahal met de blues in zijn roots, vingers, soul en littekens. Als elfjarige knaap zag hij hoe zijn vader onder een tractor overreden werd, waarna zijn moeder later hertrouwde. Hij wisselde soms van gitaar, mengde wat reggae en Caraïben ritmes doorheen zijn blues en eindigde met banjo, instrument dat evenals de Afro-Amerikanen uit Afrika de overtocht maakte. Een enkele keer grolde hij als een wolf om zich dan weer in dat hypnotisch bezwerende ritme te verliezen dat je gestaag omspoelt als het water aan de Mississippi oevers. Na al zijn reizen kon hij trouwens het publiek in vier talen bedanken gevolgd door een laatste ludiek heupwiegend afscheid. De spirit van senior Buddy Guy sloot hier naadloos bij aan. Ook hij heeft meer dan een halve eeuw de blues uitgedragen, zoals hij het uitdrukte in ‘Born To Play Guitar’, tevens de titel van zijn laatste album. In zijn bollekes hemd kwam hij ondanks zijn jaren nog steeds over als een frisse verschijning, al heeft ook hij een moeilijk parcours afgelegd. Vele van zijn vrienden heeft hij zien wegvallen. Dus beschouwde hij het als een erezaak om via het vernoemen van hun songs even John lee Hooker, B.B. King, Marvin Gay, enz, in herinnering te brengen. Zelf beheerst hij al hun stijlen en bluesgenres, inclusief de Motown sound. Ook vocaal kan hij alle hoogtes of dieptes aan en hij ontpopte zich als een meester entertainer die ook het publiek indook om te midden van zijn bewonderaars zijn meesterlijk gitaarspel te ontvouwen. Evenals Charley Patton die een eeuw geleden ook al met zijn gitaar jongleerde bespeelde hij zijn gitaar met lippen of tanden of desgevallend achter zijn rug met onderwijl suggestieve gebaren, wat aan zijn show een humoristische toets gaf. Toetsenist en ritmesectie versterkten de feestroes en het publiek bleef juichen. Soms leek het leek alsof Buddy Guy overrompeld werd door alle blijken van waardering. Hopelijk wordt hij nog vaak naar Blues Peer teruggehaald.

Brian Setzer

Voor de slotact was Brian Setzer’s Rockabilly Riot geprogrammeerd. Zoals dit groepje qua drive, inzet, animo en goesting aan hun set begon zou je geloven dat het festival pas moest beginnen. Ook Brian Setzer heeft zijn fanatieke aanhangers en een eigen niche van danslustige rockabilly liefhebbers. Het genre voortdenderende rockblues en crazy boogie dat hij desnoods op zijn knieën met donderend geluid uit zijn gitaar tovert laat niemand onverschillig zeker wanneer zijn muziekmaten, - swingend op staande bas of rechtopstaand achter het pianoklavier -, het ritme mee opzwepen. Al was inmiddels de nacht ingevallen, zowel in als buiten de tent, toch bleef het publiek onverkort meedeinen, springen of dansen op de aanhoudende feestmuziek die zelfs voortduurde toen de lichten al aangingen. De ‘Folsom Prison Blues’ van Johnny Cash of het ‘Be-Bop-A-Lula’ van Gene Vincent werden evenzeer toegejuicht evenals de minder bekende songs. Setzers songreserve is onuitputtelijk. Deze gesmaakte show bekroonde de laatste zeer geslaagde festivaldag waarin ook de nevenevenementen een publiek trokken. In de stand met handgemaakte ‘cigar box guitars’, waar de mandolinespeler van de Limburgse ‘Suncourt Ramblers’ een demonstratie gaf, hadden intussen alle excentrieke instrumenten een koper gevonden zodat mogelijks later op de camping of op weg naar huis hier of daar de tonen van een besnaarde gitaardoos zouden kunnen opklinken ‘when I was just a baby, my mama told me: Son, always be a good boy, don’t ever play with guns’.

Marcie

Foto © Michel Verlinden

meer foto © Michel Verlinden

 

 

  

meer video's : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

meer video's : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BLUES PEER - 17/07/16

 

Meena Cryle & The Chris Fillmore Band

Mojo Man 

JP Soars & The Red Hots’

Walter Trout

Taj Mahal

Buddy Guy

Brian Setzer’s Rockabilly Riot