HOOKROCK 2015 @ DIEPENBEEK - 04/07/15

De aangekondigde tropische hittedag met oplopende temperatuur van 35 graden verhinderde niet dat de opkomst op zaterdag, tweede festivaldag, 12de editie, wederom groot was. De reputatie van Hookrock heeft zich nu eenmaal al buiten de landsgrenzen verspreid en ook de grote namen op de affiche lokten zowel de getrouwen als nieuwkomers. Watersprinklers en verstuivers brachten enige koelte en in de vroege namiddag viel er zelfs een fris regenbuitje uit de hemel, lang genoeg om voor een drassig voetplasje te zorgen. Vooral bands, wiens rolmodellen zich in de Windy City situeren, waren in de meerderheid. Het kan zijn dat het vliegverkeer vanuit New Orleans of Clarksdale voor de organisatie te duur uitvalt, wie zal het zeggen. Meest waarschijnlijk is dat de Chicagoblues als genre nu eenmaal het feestgevoel het best aanwakkert en dat de meeste festivalbezoekers verzot zijn op elektrische gitaarblues, zoals in het randgebeuren ook een bluesfreak demonstreerde met zijn virtuoze uitvoering van een luchtgitaarsessie alsof hij de woede van het ganse Griekse volk uitbeeldde. 

Guy Verlinde en Tiny Legs Tim

De zaterdag begon met een metaforische doodzonde, of toch iets wat ervoor kan doorgaan. Want om twee van jouw blueshelden uit de Lage Landen tegelijk te moeten missen is quasi onvergefelijk, zeker nu beiden een gloednieuw album uitbrachten en je heel graag de Live uitvoering daarvan had bijgewoond. Guy Verlinde en Tiny Legs Tim laven hun geest met het bronwater van de blues en slagen er telkenmale in om met wisselende gitaren, ritmische voetbeat, slidegitaar, bezieling en drive nauw aan te sluiten bij de soul van de bluespioniers met respect voor de ‘Sacred Ground’. Maar het ontiegelijk vroege uur op zaterdagnamiddag en de tropische temperatuur van de voorbije doorwaakte nacht - warmste nacht ooit sinds begin 1833 volgens de waarnemingen in Ukkel- beslisten er anders over. Ter compensatie en verzachting van het gemis zijn er gelukkig nog hun recente prachtalbums ‘Stepping Up‘ en ‘Better Days Ahead’ om later te beluisteren. ( video - Guy Verlinde &Tiny Legs - I got something

Lydia Warren

Daarom begon het zaterdagprogramma in ‘real time’ met Wim ‘Huibbe’s aimabele introductie van de al evenzeer sympathieke Lydia Warren, bluesgitariste uit Boston, en de enige frontdame op de zaterdagaffiche. Recent bracht zij nog het album ‘Hotel Beds’ uit. De hitte had geen vat op haar, want naar eigen zeggen is zij deze temperatuur ook in haar thuishaven gewoon. Al meer dan twaalf jaar staat zij op de bühne en toerde zij in Europa rond. Zij opende zelfs ooit voor B.B. King wat kan tellen. Behalve van B.B. King is zij ook een fan van Albert Collins van wie zij ‘Don’t Lose Your Cool’ vertolkte.  Met haar krachtige stem doet zij soms aan Susan Tedeshi denken. Van haar nieuwste studioalbum, live in 48 uren opgenomen, bracht zij het up-tempo ‘Memphis’ en het gevoelvolle ‘So Many Roads’. Dat zij zich ook ethno-musicologe mag noemen impliceert dat zij weet heeft van de bronnen en alle evoluties in de blueshistorie. Toch gaat haar voorkeur uit naar energieke bluesrock maar dan doordrongen van vrouwelijke soul ‘straight from the heart’. En ‘I Got Love’ -of was het ‘Come Love’- droeg zij op aan alle bierdrinkers, die in grote getale aanwezig waren, staand, zittend of languit liggend in het gras. ( video Lydia Warren - Mother in Law )

 Laurence Jones

In Engeland lijkt de bodem voor opkomende jonge gitaristen bijzonder vruchtbaar. Na Oli Brown, Ben Poole, en nog andere muzikanten in spe is er nu ook Laurence Jones die nog niet zo lang geleden in het voorprogramma van Walter Trout tourde. In het voorjaar vertegenwoordigde Laurence Jones nog zijn land op de ‘European Blues Challenge te Brussel. En ook al won hij niet, zijn fans dachten er afgaande op het gejuich duidelijk anders over. Dat bewezen ook zijn enthousiaste fans in Diepenbeek, want zijn laatste album ‘What’s It Gonna Be’ met handtekening incluis vond gretig afname aan de merchandisingtafel. Zijn vorige ‘Thunder In The Sky’ en ‘Temptation’ hadden immers zijn roem vooraf gevestigd. Reeds vroeg vanuit Engeland vertrokken, zo ongeveer om vier uur ‘s nachts, gaf hij toch een fantastische show weg, waarbij de charismatische bassist Roger Inniss, met Caribbean roots, hem meesterlijk terzijde stond. Inniss is een doorwinterde en expressieve rasmuzikant die zich zowel in jazzbands thuis voelt als met plezier aansluit bij blues- en soulmuzikanten, waaronder o.m. Sherman Robinson, Joanne Shaw-Taylor, Ruby Turner en Earl Thomas, om er slechts enkele op te noemen. De chemie tussen Laurence en zijn bassist pakte en het wederzijds respect was overduidelijk. Jones liet zijn gitaar zingen, janken en rocken alsof zowel Buddy Guy als Jimi Hendrix hem aan de zijlijn stonden aan te moedigen. De jeugdige rasgitarist heeft duidelijk zijn hart aan de gitaar verpand, en dat op integere wijze zonder zijn ziel daarom aan de duivel in ruil te geven. (video - Laurence Jones - Good morning blues )

Sugaree, het Belgisch/Nederlands viertal, ging daarna met hun rockabilly en rhythm & blues een enigszins andere richting uit. Saxofonist Roel Jacobs en gitarist Dusty Ciggaar zijn bekende figuren in het blueswereldje van de Lage Landen. Roel Jacobs o.m. als ex-Seatsniffer en lid van het ‘The Whodads’ orkest, terwijl Dusty o.m. met Ian Siegal meespeelde. Het groepje, met ‘fabulous’ Clark Kenis op staande bas, bracht met ‘Wee Willie Brown’ en ‘My Sweet Linda Brown’ nog meer leven in de brouwerij, terwijl het bier toch al rijkelijk vloeide. Hun aanstekelijke rock & roll met contrabas en drumbeat pepte je op, ook diegenen die de neiging hadden om onder de blakende zon in te dommelen. Bij ‘Bacon Fat’, ‘Sugaree’ en ‘Mad About You’ nam het fiësta gevoel nog toe. Zang, gitaar, sax, drum en contrabas joegen dermate de temperatuur de hoogte in dat je daarna afkoeling probeerde te zoeken bij de sproeiers. (video )

 

Shawn Holt & The Teardrops

Als je op de Zweedse ‘Hightones rekende voor verkoeling, dan was dit verkeerd ingeschat want met de junglebeat bij Bo Diddley’s ‘Mona’ pookten zij het vuur nog op.  Zanger/gitarist Pierre Sjöholm en zijn bluesmaten brachten alles behalve Noordelijke blues. Integendeel wisten zij met bas, bluesharp en drum aan hun bluesinvulling een sneltreinvaart te geven. De song ‘Crazy About You’ was één van de eerste songs die zij gezamenlijk zongen sinds zij in 2012 in Karlstad aaneensloten. Hun enige cd ‘Oh Baby, Me Too’ liet daarna niet lang op zich wachten. Met hun mix van old blues en rock ’n’ roll braken zij algauw door zodat zij zowel op het podium van Moulin Blues, Ospel, als dat van Blues Peer stonden. Zij worden nogal eens met de Blasters vergeleken en songs als ‘Settle Down’, ‘Further Up On The Road’ en ‘Mademoiselle’ gaan die richting uit. En het mid-tempo ‘Stop  Trying’ zou op een waar gebeurd verhaal berusten. (video The Hightones - Ready to Believe) Daarna werd plaats gemaakt voor de imponerende Shawn Holt en ‘The Teardrops uit Amerika. Shawn Holt, zoon van Magic Slim tourde vele jaren met zijn vader en werd in het voorjaar 2013 zelf één van de Teardrops. Vader Morris Holt, als ‘Magic Slim’ herdoopt, begon zijn carrière met een diddley-bow en bleef meer dan een halve eeuw zijn gevarieerde blues spelen tot hij in een hospitaal in Pennsylvania overleed. Toen nam zoon Shawn de fakkel over, opdat de Teardrops niet zouden uiteenvallen.  Hun eerste album ‘Daddy Told Me’, opgenomen in Chicago, werd al direct gehonoreerd met de ‘Blues Music Award’ in de categorie ‘Best New Artist Debut’. Shawn is een geweldige zanger met een soulvolle stem die alle uithoeken van de tent bereikte en iedereen naar binnen lokte die buiten nog liep te lanterfanten. Met songs als ‘Wang Dang Doodle’ en ‘Please Don’t Dog Me’ kon je niet anders dan in de ban van hun ‘voodoo’ magie geraken, zeker niet met gitarist Levi William en bassist Biedron erbij als bandleden, die beiden in topvorm waren en je bijgevolg een extatisch gevoel gaven grenzend aan een muzikale Hoogmis. (video 1 - video 2 - video 3)

 

Mud Morganfield

Mud Morganfieldoudste zoon van de legendarische McKinley Morganfield of Muddy Waters, zat op vrijdag nog in Denemarken en moest enkele dagen later alweer in Engeland optreden. Diepenbeek was dus een tussenstop. Des te meer hulde voor de organisatoren dat zij dit boegbeeld van de Chicago Blues naar het verre Limburg hadden kunnen lokken. Al was Mud Morganfield, geboren in 1954 en oudste zoon van stamvader Muddy, reeds de vijftig voorbij toen hij aan zijn carrière begon, toch stroomt ook de blues doorheen zijn aderen en pakte hij derhalve het legaat van zijn vader moeiteloos weer op om er zijn eigen draai aan te geven. Hij ging zelf intens touren en platen opnemen.Ook zijn ‘mojo’ werkte en maakte indruk, wanneer hij een song vertolkte als bijv. ‘Hoochie Coochie Man’ of het gepassioneerde ‘Midnight Lover’. In rozig maatpak op zijn kruk gezeten en met zijn expressieve gebaren straalt hij een gezag uit alsof hij de hoeder is van een geloofsgemeenschap, maar dan van een wereldse kerk waarin alle verbroederende bluesfans, samengetroept onder een tentzeil, zich verenigen. Zijn vestje werd vlug uitgespeeld en samen met zijn Britse band, waaronder de steengoede pianist Eric Ranzoni en contrabassist Ian Jennings, dook hij in de mood, groove en ritmes van de tijdloze Chicagoblues die heden ten dage nog veel aanhangers inspireert. Gitarist Ronni Boysen, drummer Mike Hellier en harpist Steve Weston vervolledigden het plaatje.

The Hoax

Het middernachtelijk uur was reeds lang voorbij toen de Engelse bluesrockband ‘The Hoax’ werd aangekondigd met frontman/harpist Hugh Coltman en gitarist Jon Amor. Nog niet zo lang geleden had deze ooit gesplitte dan weer herenigde band in enkele Belgische en Nederlandse clubs opgetreden. Op dat late uur was echter het verzadigingspunt bereikt, zodat na zes voortreffelijke bands je naar een ijsgekoeld bed verlangde waarin je kon memoriseren en nagenieten van de sfeer en de muzikale hoogstandjes tijdens het immer gezellige Hookrock festival. Maar natuurlijk waren er nog de hardnekkige ‘die-hards’ die het allerlaatste bluesakkoord niet wilden missen en nog op een verrassing hoopten, waaronder een jarig fuifnummer en slungelachtige zestigplusser. Naar verluidt zou ook deze energieke band voor opwindende momenten hebben gezorgd met songs uit het select galerijtje van ‘Big City Blues’, zoals o.m. ‘Stick Around’, ‘Give Me A Drink’ en ‘Keep On Messin’, waarbij ook een gastoptreden van harmonicaspeler Thomas Toussaint dat uitmondde in een regelrechte harmonica ‘battle’. Maar welke filosoof was het ook alweer die ooit verzuchtte ‘je kan niet alles hebben’. Dus trokken we met in gedachte B.B. Kings ‘How Blue Can You Get’ namiddernacht naar huis met dank aan de Hook crew en alle vrijwilligers aan de taptoog, die met drankjes verkoeling brachten. En Jon Amor krijgt het laatste woord (Ivw 2011):

“fundamentally, what excites people,

whether the’re young or old,

Is honest music played from the heart

with passion and soul and energy..” 

Marcie

foto © Eric Schuurmans

foto © Walter Vanheuckelom

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DIEPENBEEK - 04/07/15

 

Lydia Warren

 Laurence Jones

Sugaree

Hightones

Shawn Holt & The Teardrops

Mud Morganfield

The Hoax