BLUES PEER @ PEER - 18/07/15

Veel groen was er op zaterdag op de festivalweide niet meer te bespeuren om je ergens te kunnen neervlijen. De zon had in de voorbije weken zijn verschroeiend werk gedaan. Ter compensatie waren er de uitnodigende gele festivalzeteltjes die een Limburgse krant daar aan democratische prijs te koop aanbood, en uiteraard de muziek zelf in zijn velerlei vormen, variërend van blues en rock tot country, bluegrass en roots. Het voordeel in die verscheidenheid van muziekgenres is dat er tevens op een ander publiek wordt gemikt, zodat je in de reacties van de bluesfreaks achteraf uiteenlopende meningen hoorde vertolken. Sympathiek is dat je hier en daar ook een span vader en zoon kon aantreffen die eenzelfde muzieksmaak delen. Gedeeld luistergenot kan familiale of amicale vriendschappen immers creëren of versterken. 

Wille &The Bandits

Wie graag een eenmansorkest bezig ziet moest zich al vroeg in de namiddag naar de grote tent reppen om vooraan bij de Australiër Claude Hay samen te troepen. Meestal is de multi-instrumentalist uit Katoomba op zijn eentje met zijn artistiek/ludieke instrumenten in de weer, waaronder resonator gitaar, drumpercussie, bekkens, looping’ pedalen en samples, steeds gewikkeld of ingebed rond zijn krachtig stemgeluid dat hem ooit een Award ‘Best Male Vocalist’ opleverde. Voor de gelegenheid had hij ook muziekmaat en bassist/songschrijver Ryan Van Gennip meegebracht, bekend van het ‘Chase The Sun’ trio, zodat het hippe duo met hun originele mix van opjagende ongepolijste blues, bluegrass, hillbilly en soms demonische groove een ideale opener was om op zaterdag het festival in gang te zwieren met een keuze van songs ergens tussen zijn eerste ‘Kiss The Sky’ anno 2007 en ‘I Love Hate You’ opgepikt. En het afsluitende ‘Come Together’ van The Beatles nodigde al dadelijk uit om nieuwaangekomene naar de tent te lokken.  De Dynamite Blues Band met frontman Wesley van Werkhoven sloten met hun bluesrockend repertoire aan bij hun debuutplaat ‘Shakedown & Boogie’ dat qua bluesstijl min of meer de lading dekt. Drummer Niels Duindam vuurde met enthousiaste drumroffels het Nederlandse viermanschap aan. Uit alles bleek dat alhoewel zij nog niet zo lang samen spelen, zij toch al jaren rondgewenteld hebben in de groove van aanstekelijke bluesrock, al zorgde een enkele slowblues voor emotionele intensiteit zoals o.m. bij ‘Black Magic’.  Nummers als ‘Anna Lee’, ‘Full Time Lover’ en ‘Boom Boom’ met gitaar, harmonica en vooral met de junglebeat van Niels bewijzen dat zij hun adjectief ‘dynamite’ niet gestolen hebben, hen meer op het lijf geschreven dan de vorige groepsnaam ‘Big Blind’ waarin enkele van de huidige bandleden destijds een onderkomen vonden. Naar het excentrieke trio ‘Wille &The Bandits’  keek menige bluesfan reeds lang op voorhand uit, ofwel omdat zij deze al bezig gezien hadden, o.m. op het festival in Gouvy, ofwel omdat de geruchtenmolen omtrent hun Brits progressieve invulling van de blues reeds zijn werk had gedaan. Zanger/gitarist Wille Edwards en bassist Matt Brooks tourden nog met ‘Deep Purple’ en ergens sijpelde er enige invloed door van deze band en ook van Led Zeppelin en wat vage reggae. Vooral de songs waarbij naar de Weissenborn gitaar of de contrabas met strijkstok werd gegrepen kropen onder de huid terwijl hun rebellerende powerrock dan weer het ritme naholde van galopperende paarden. Met de klassieker ‘Crossroad’ bewezen zij eer aan de blues. Maar het trio voelde zich toch het meest thuis in die werveling van rauwe bluesrock met mokerende drumslagen als renners die naar hun tweede adem happen. Vooral het afsluitende zielsmooie en schrijnende ‘Angel’ uit hun laatste album beroerde je tot in elke vezel van je wezen alsof zij een desolate ziel opnieuw uit het schimmenrijk over de Styx wilden terugroepen.

 

Guitar Shorty

Gastheer en quizmaster Ben Crabbé had er kennelijk plezier in om de eerste dame van de zaterdag aan te kondigen en dan vooral de feestelijk uitgedoste ‘Shakura S’Aida, die door haar langdurig verblijf in Zwitserland en Canada ook wat Franse zinnen aan haar verwelkoming kon toevoegen. Recent trad zij nog op in het ‘Apollo Theater’ in New York en voelt zich op elk podium thuis, groot of klein. Naast zangeres is zij trouwens ook actrice en Tv-vedette. In haar show hield zij voortdurend contact met het publiek dat zij entertainde en meesleepte in haar mix van blues, funk en jazz, waarbij haar soulvolle stem vooral opviel in de tragere bluessongs. Soms liet de zilveren lady met het kortgeknipt haar ook het publiek meezingen en charmeerde zodanig dat nog lang na haar show menigeen met haar op de foto wilde, zelfs nog de dag nadien toen zij op het festivalterrein rondliep. Oorspronkelijk komt Shakura uit Brooklyn, maar door haar veelvuldig verhuizen ontpopt zij zich als een multiculturele artieste die met haar ‘talking’ blues, sensuele gebaren, warme stem en hartverscheurende ballads elke nationaliteit voor zich weet te winnen. Vooral bij ‘Tell Me More And More’ trad zij in de voetsporen van Billie Holiday en Nina Simone, beide evenzo gevoelszangeressen. Eén man, komende uit Houston, Texas, zorgde echter voor het hoogtepunt op zaterdag. Zoals Guitar Shorty, oftewel David William Kearney, opkwam, over schouwde, straalde en de menigte indook, zullen weinigen hem nadoen. Vanaf de eerste zanglijn ‘You Don’t Me Right’ hoorde je zijn pijnlijke kreet om compassie, waarna hij overging op die immer door zijn gitaarspel aangedreven tranceachtige blues die bedwelmt, aanlokt en avontuurlijk meesleept. Hij speelde slechts enkele songs, telkens lang uitgesponnen, waarbij hij ondersteund werd door uitstekende bandleden, die geamuseerd toekeken toen Shorty in de menigte dook waarbij begeleiders met handen als sneeuwruimers een vrije doorgangsbaan voor hem bevochten. Af en toe overlegde de aimabele bluesman even met zijn band, niet zeker welk nummer hij als volgende zou brengen om dan weer als een doorwinterde bluesgitarist in een nieuwe song te duiken zoals een spoorzoeker het tracé van oude blueszoekers afspeurt en opnieuw oppikt. Zijn soulballads, o.m. ‘Betrayed’, afgewisseld met ritmische of funky blues droegen immer de stempel van zijn gitaarspel waarbij hij bijwijlen zijn gitaar probeerde uit te persen als een citroen waaruit alle sap wordt uitgewrongen, metafoor voor zijn ziel. Dat sloot het spelplezier niet uit, bijv. toen hij samen met de bassist ging hoppen. Hij eindigde met het gepassioneerde ‘Hey Jude’ van Jimi Hendrix. Achteraf vestigde hij qua signeertijd een plaatselijk record aan de merchandisingtafel, waar de fans hem stonden op te wachten. Naar verluidt duurde dit langer dan 15 minuten, wat niemand tijdens het festival nog zou overtreffen. Hij maakte dan ook werk van zijn sierlijke handtekening als een minuscule artwork voor de eeuwigheid vastgelegd. Hopelijk draait de 75-plusser nog lang mee in het bluescircuit want de ‘Wall Of Fame’ met overleden artiesten breidt zich ieder jaar uit.

 

Emmylou Harris & Rodney Crowell

Het duo Emmylou Harris & Rodney Crowell werd door de liefhebbers van alt-country muziek dan weer als hun favorieten bestempeld en door menigeen als het ‘muzikaal’ hoogtepunt beschouwd. Wie de lieflijke stem van Emmylou en harmoniezang met singer-songwriter Rodney aandachtig wilde beluisteren moest echter wel tot helemaal vooraan geraken en desgevallend zere tenen riskeren, want elders was er teveel geroezemoes. Alleen vooraan kwam een song als ‘Pancho & Lefty’ tot zijn recht. Rond 20 uur ’s avonds is een grote tent met wederzijdse taptogen nog moeilijk stil te krijgen. Uit Emmylou’s frêle verschijning kan je onmogelijk opmaken dat zij al meer dan vier decennia rondtourt, zingt, gitaar speelt en al meer dan een dozijn platen uitbracht. Maar in de eerste plaats is zij de angelieke zangeres met de betoverende stem, die je al vanaf de eerste noten herkent, zoals o.m. bij ‘Love Hurts’. Als referentiepunt aanhalen dat zij zelfs een telefoonboek zou kunnen zingen is wellicht overdreven, maar wèl zou zij alle schilderachtige plaatsnamen kunnen bezingen waar de tourbus ooit passeerde. Het zou een mooie songcyclus opleveren waar haar stemkleur aparte poëzie aan zou hechten. Contrabas, pedalsteel, piano en soms een vleugje accordeonromantiek begeleidden hun solozang of vocale harmonieën, bijv. bij de tijdloze klassieker ‘If I Needed You’, eveneens van Townes Van Zandt.. De songs volgden elkaar in soberheid op waarbij beide songwriters vooral naar hun gevoelvolle tekstlyriek grepen of naar nummers uit het recente ‘The Traveling Kind’ album. In de toegift sloten zij af met het meer dynamische ‘Stars On The Water’. De vurige Melissa Etheridge, die in 1988 met een eerste album debuteerde en doorbrak met ‘Bring Me Some Water’ is een klasse apart zoals zij zich volledig smijt in haar bluesrockende feminiene songs, genre ‘This Is M.E’, titel van haar laatste album. Zij zingt, speelt gitaar, laat haar soul en snaren resoneren, speelt harmonica en entertainde tussendoor het publiek. Haar vertolking kwam over als een uitputtingsslag waarbij zij op zeker ogenblik in geknielde houding samen met haar bassist hun beider gitaar en bas met elkaar lieten liflaffen. Melissa weet haar muzikanten te kiezen, want alle bandleden groeiden in het vuur van haar geëmotioneerde lovesongs, tekstlyriek en schorre zanglijnen die tot ver over de weide galmden. Het applaus dat zij ontving in wederruil was niet minder dan explosief. Zij eindigde in de toegift met haar overbekende hit ‘Like The Way I Do’ als een remedie voor elkeen die qua levensmoed de eindmeet niet lijkt te halen. Zijzelf toonde zich immers een overlever en overwon vooroordelen, ziekte en relatiebreuk. Met haar ‘powergirlish’ temperament wist zij rond middernacht nog alle aanwezigen te boeien alsof het festivalweekend reeds op zaterdagnacht afsloot en niet op zondag, waar reeds om 12 uur de volgende bluesact werd aangekondigd. 

Marcie

Foto © Michel Verlinden

 

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

PEER - 18/07/15

 

Claude Hay

Dynamite Blues Band

Wille &The Bandits

Shakura S’Aida

Guitar Shorty

Emmylou Harris

Rodney Crowell

Melissa Etheridge