THE BIG CHRIS BARBER BAND @ TIVOLIVREDENBURG, UTRECHT - 05/01/18

Soms zie je een van je helden maar een keer live in je leven. Soms krijg je ook nog een tweede kans.

Zo iemand is Chris Barber, voor mij een van de grootste nog levende trombone spelers die eind jaren 50 en begin jaren 60 heel wat bluesmuzikanten als een Big Bill Broonzy, Muddy Waters en Sonny Terry & Brownie McGhee naar het Verenigd Koninkrijk haalde en zo op zijn eentje ‘onbewust’ verantwoordelijk was voor het opstarten van de Britse bluesscene met o.a. Alexis Korner, Paul Jones, The Rolling Stones, Eric Clapton, Peter Green en John Mayall die zó geïnspireerd raakten door Amerikaanse blues. Chris Barber van zijn kant had vooral de microbe te pakken van Duke Ellington, de grootste jazz componist van zijn tijd wiens invloed vanaf de jaren 20 tot diep in jaren 60 zou voortduren. Chris Barber absorbeerde die vooroorlogse jazz en stond in zijn thuisland zo mee aan de wieg voor de doorstroming van genres als dixieland, ragtime, swing, blues, jazz, skiffle en gospel. Naar aanleiding van de opnamen van een nieuwe Van Morrison plaat in 1976 (A Period Of Transition,1977) geproduceerd door Mac Rebennack alias Dr John kwam Barber in contact met The Nite Tripper die hem uitnodigde voor de opname van een New Orleans nummer “Oh Didn’t He Ramble” dat de plaat nooit zou halen (het paste niet bij het ander meer ingetogen materiaal van Van The Man). Maar de tand des tijds kan wonderen verrichten en de zang van Van Morrison en de backingtrack die Barber had bewaard werden terug samengebracht. Het nummer in kwestie is terug te vinden op de schitterende compilatie ‘Memories Of My Trip’ (2011) waarop Barber uiterst zorgvuldig uit 50 jaar Chris Barber Band, opnamen heeft geselecteerd van samenwerkingen met verschillende gerenommeerde muzikanten (w.o. heel wat met de reeds hoger vermelde muzikanten) naast ook Jools Holland en Mark Knopfler. Via Dr John geraakte Barber naast de traditonele New Orleans jazz ook besmet door Dr John’s eigen funky piano gedreven benadering van de blues en jazz muziek uit New Orleans. Goede voorbeelden van de combinatie van Barber’s swing met Dr john ’s pianostijl zijn terug te vinden op platen als Chris Barber/Dr John: Down On The Bayou (1999), Take Me Back To New Orleans (1980), On A Mardi Gras Day, 1983 (1990) en Get Yourself To Jackson Square (1989). De aanwezigheid van Barber hier geeft de New Orleans funk/R&B van Dr John een groter swing gevoel . Maar dat is een ander verhaal, vanavond gaat het om de New Orleans jazz en meer speciaal de big band composities van Duke Ellington.

Ik zag Chris Barber met zijn 10 koppige band voor het eerst live nu 5 jaar geleden in cc Leopoldsburg n.a.l. van het 60 jaar bestaan van de band, een ervaring die mijn liefde voor N.O. muziek in al zijn stijlen dus ook de vooroorlogse dixieland jazz stijl en The Duke Ellington swing periode, nog heeft vergroot.

De man zag er toen nog kwik uit voor zijn al gevorderde leeftijd (82 jaar). Vijf jaar later komen ’s mans introducties wat onverstaanbaar en verward over maar mijn respect is te groot om daar bij stil te staan. Zijn verdienste is immens en zijn trombone spel met een krachtige, directe toon en de spirit die hij nog steeds opwekt zijn intact gebleven. En daar gaat het om.

De man blijft touren en heeft nu ook weer tot mei 2018 een dertigtal optredens in zijn agenda staan vnl. in Duitsland en het VK met slechts 1 optreden in Nederland. Ik was er dan ook als de kippen bij om dit te verslaan voor Rootstime.

Chris Barber is een van de laatste nog levende actieve Britse jazz legendes en een icoon van de traditionele jazz in het Verenigd Koninkrijk. Geïnspireerd door de 'King Oliver Creole Jazz Band', vormt Barber zijn eerste band in 1949 op de leeftijd van 19 en is sindsdien een van Europa's meest succesvolle en invloedrijke band leiders geworden.

The Big Chris Barber Band voorziet in alles, van New Orleans jazz tot blues, tot eind jaren '20 Ellington en Sidney Bechet, gespeeld met buitengewone flair en vaardigheid.

Barber’s voornaamste verdienste bestaat er in dat hij op zijn kosten de groten van de blues- en jazzwereld naar Engeland liet overkomen (b.v. Big Bill Broonzy, Muddy Waters, Sonny Terry & Brownie McGhee…) alsook twee muzikanten heeft gelanceerd die elk aan de basis hebben gelegen voor het opstarten van zowel de beatboom als de Britse bluesboom van de jaren 60: skiffle man Lonnie Donegan voor de zeer tekstgerichte Beatles en Alexis Korner voor de rhythm ’n’ blues achtige Rolling Stones.

Ondanks zijn 87 jarige leeftijd weet deze veteraan nog van geen ophouden. Barber heeft steeds met veel liefde zijn muziek uitgedragen en beschouwt het als zijn missie om huidige en toekomstige generaties van die liefde te bevruchten. Vandaar dat hij nog altijd op het podium staat. Barber had in het verleden beroemde musici in zijn band. Trompettist Pat Halcox die in 2013 overleed speelde langer dan een halve eeuw tot 2008 in zijn band; klarinettist Monty Sunshine bracht destijds in 1956 Barber’s grootste hit “Petite Fleur” aan en ook de 'koning van de skiffle' Lonnie Donegan begon ooit als banjospeler in zijn band. In 2017 overleed Jackie Flavelle (contrabas) die van 1967 tot 1977 in zijn band speelde en sinds 7 jaar terug was. In de huidige bezetting hebben trombonist Bob Hunt en trompettist Mike Henry de langste staat van dienst en is de Nederlander Bert Brandsma vast lid sinds 2012 op klarinet, tenor- en bas saxofoon.

The Big Chris Barber Band is geen big band maar een uitgebreide band die Barber toelaat naast de blues en jazz tunes ook het Duke Ellington repertoire aan te pakken door toevoeging van drie rietblazers. The Big Chris Barber Band bestaat uit 10 man, 7 blazers vooraan aangevuld met Joe Farler (gitaar/banjo), John Watson (drums) en John Day (contrabas). De blazerssectie bestaat uit voor ons op links Nick White (alt-, sopraan- en baritonsaxofoon, klarinet), Ian Killoran (alt- en tenorsaxofoon, klarinet) en Bert Brandsma (klarinet, tenor- en bassaxofoon), in het midden Peter Rudeforth (trompet, zang) en Mike Henry (trompet, bugel) en op rechts Bob Hunt (trombone, arrangeur) én Chris Barber (trombone, zang). Afhankelijk van het nummer verschuiven de muzikanten vlot over en weer.

Chris Barber en co brengen ons meteen in de juiste mood met de overbekende dixieland klassieker “Bourbon Street Parade”, tevens Chris Barber’s signature tune waarin elkeen al losjes in kan lopen met opgemerkte spotjes van de twee trompettisten, een banjo solo en uiteraard voor het eerst Chris Barber’s dragende trombonegeluid. Componist Duke Ellington wordt vervolgens al uitgebreid aangesneden met 3 composities op rij: vooreerst “Rent Party Blues” met om beurt 2 trompetten en 2 trombones in duel dan de heerlijke jungle swing van “Jungle Nights In Harlem” met een opgemerkte trompet(demper) solo van Mike Henry en tenslotte “Jubilee Stomp” waarin de saxofoons van jetje mogen geven. Daarna wordt The Big Chris Barber Band tijdelijk omgevormd tot een jazz en blues combo van 6 man. Eerst voor de sprankelende N.O. gospel tune “Precious Lord Take My Hand” waarin Barber zich zowel vocaal als trombone gewijs onderscheidt (met een witte bolhoed als demper). Dan komt gastmuzikant Andy Fairweather Low op akoestische gitaar erbij die meezingt gevolgd door de 3 blazers die mogen uit blazen. Andy Fairweather Low is bekend van de Welshe groep Amen Corner van de jaren 60 en van zijn samenwerkingen met Eric Clapton, Roger Waters, George Harrison, Bill Wyman en The Who alsook van zijn eigen solo carrière.

Met Andy Fairweather Low (69 jaar) als performer blijven we nog even in de gospelsfeer met “Will The Circle Be Unbroken (By And By)” de gekende Carter Family song slechts opgeluisterd met klarinet, trombone (Barber) en de ritme sectie die zachtjes meeschuifelt. Ook zijn tweede song “Worried Man Blues” is van de Carter Family maar vooral gekend als een Woody Guthrie folksong

zoals AFL hem ook aankondigt. Zijn korte optreden brengt wat pit en voegt wat folksfeer toe aan een toch al gevarieerd programma. Aan het slot van het eerste deel zitten nog 3 klassiekers uit het Chris Barber repertoire. De bij ons vooral gekende Steely Dan instrumental “ East St. Louis Toodle-O” (Pretzel Logic, 1974) maar eens te meer een Duke Ellington compositie krijgt een heerlijke versie mee waarin het lekker wegzweven is op de gedempte trompet tonen. Ook Sidney Bechet’s “Petite Fleur” mag niet ontbreken, hét nummer waarmee het voor Barber allemaal begon al in 1956, een mooi uitgebalanceerd nummer met een zeer herkenbare melodie uitgevoerd op drie klarinetten en gitaar. Een andere Duke compositie “Merry-Go-Round” met heerlijke solo’s en interacties swingt ons niets vermoedend de pauze in. Hij belooft nog meer swing na de pauze, om het met zíjn woorden te zeggen “Now it’s tea break time”

Na 40 minuten pauze worden me meteen ondergedompeld in de donkere jungleritmes van “Black And Tan Fantasy” in een uitgebreid arrangement, in eerste instantie als een trage blues door twee trompetten en een trombone. Chris Barber soleert even maar gaat dan toch voluit door op de tweede trombone met een lang gerokken grommende trombone (met demper). Vervolgens snijdt het hele orkest het thema “The Mooche” uit “Minnie The Moocher” (Cab Calloway) aan voorzien van warme klarinettonen en ritmisch banjogetokkel met opmerkelijke solo spots van Brandsma op klarinet en Bob Hunt op trombone met gebruik van demper en plunger. Geweldig!

“C Jam Blues” andermaal van Duke Ellington is een trage bluessong gekleurd met diepe bastonen waarna het hele orkest met achtereenvolgens trompet (Peter Rudeforth), trombone (Bob Hunt), een indrukwekkende bas saxofoon (Bert Brandsma), 2de trombone (Chris Barber), drums (John Watson) en klarinet (Nick White) individueel mogen soleren, dit alles met een ongelooflijke timing. Top!

“Cornbread, Peas, Black Molasses”, een gospelblues uit 1958 van Sonny Terry & Brownie McGhee, zingt Barber samen met Rudeforth in een rechttoe rechtaan bluesritme terwijl het publiek lustig mee in de maat klapt. Leuk! The Big Chris Barber band kinkt even verscheiden als geïnspireerd.

“All Blues” is de gekende Miles Davis tune uit 1959. De rietblazers blazen de melodie aan en finaal uit met daartussen fijne solospots op altsax , contrabas en gitaar met een schetterende Mike Henry op bugel.

Intussen is Andy Fairweather Low terug. Met enkel wat ruggesteun van de ritme sectie steekt hij de oude folksong “Goodnight Irene” in een akoestisch country jasje. Aansluitend volgt een uitvoering van “Gin House Blues” een oude blues song van Bessie Smith die vooral bekend werd in de hitversie uit 1967 van Andy’s Welshe R&B popgroep Amen Corner waarvan hij de leadzanger was, een nummer dat later met Eric Clapton steevast op de setlist stond. AFL zingt met hoge stem met veel galm en laat toch een positieve indruk achter ofschoon met zijn bijdragen enkele andere songs w.o. de klassieker “Wild Cat Blues” (Fats Waller) en “Hot And Bothered” (Duke Ellington) moesten sneuvelen.

Met “Rockin’ In Rhythm” knopen we terug aan bij de ritmische jungle stijl van Duke Ellington in een spetterende uitvoering met in de hoofdrol achtereenvolgens 3 klarinetten, 3 saxofoons en 3 trompetten én Barber die met veel plezier zijn buis in- en uitschuift voor een onberispelijke timing.

Alle Duke Ellington stukken zijn strak en perfect gearrangeerd, met dien verstande dat ze compositorisch kloppen en zodoende houvast bieden aan ieder bandlid maar tevens een plezier zijn om ze te spelen omwille van de ruimte, de vrijheid die elke muzikant krijgt.

Afsluiter “When The Saints Come Marching In” is dé dixieland klassieker en begrafenishymne bij uitstek, al oneindig keer uitgevoerd maar in deze levendige versie verloopt alles zoals het hoort met ieder om beurt aan zet w.o. een straffe drumsolo waarna allen gezamenlijk uitblazen. We krijgen nog een toetje in de vorm van “Ice Cream” een jazz klassieker, simpel en leuk maar weerom met de juiste spirit gebracht. Heerlijke levendige muziek om uzelf in te verliezen met de muzikanten die in groepjes aanschuiven met nu toch de meester zelf in het midden.

We hebben met volle teugen genoten van dit werelderfgoed . Chris en co krijgen een staande ovatie met een warm applaus van de talrijke aanwezigen hoofdzakelijk zestigers, zeventigers en ouder.

Het is jammer dat dergelijke muziek niet meer wordt bijgebracht aan de jonge mensen. Daarvoor is het muzikaal aanbod van vandaag overdonderend en werkt de tijdsgeest met almaar nieuwe groepen en hypes niet mee. De manier waarop Chris Barber deze stokoude Amerikaanse jazz en blues tunes nieuw leven in blaast getuigt tegelijk van diep respect voor de traditie van de originele composities als van de eigen uitzonderlijke klasse, muzikale schwung en finesse. Timing en uitvoering zijn onberispelijk. Het protserige, het chique dat meestal gepaard gaat met Big Band uitvoeringen van Duke Ellington materiaal is weggelaten, alleen de pure tijdloze swing blijft over met Chris Barber als onvermoeibare spil.

Setlist

Deel 1

1.Bourbon Street Parade (Chris Barber signature song/N.O.classic)
2.Rent Party Blues (Duke Ellington,1934)
3.Jungle Nights In Harlem (Duke Ellington)
4.Jubilee Stomp (Duke Ellington,1928)
5.Precious Lord Take My Hand (Thomas A Dorsey)
6.Goin’ Home (Ken Colyer)/ Will The Circle Be Unbroken (By And By) (Carter Family, 1933) met Andy Fairweather Low
7.Worried Man Blues (Carter Family, 1930/ Woody Guthrie, 1940) met Andy Fairweather Low
8.East St. Louis Toodle-O (Duke Ellington,1926)
9.Petite Fleur (Sidney Bechet,1952/ Chris Barber,1956)
10.Merry-Go-Round (Duke Ellington,1935)

Deel 2

11.Black And Tan Fantasy/The Mooche (Duke Ellington,1927/1929)
12.C Jam Blues (Duke Ellington,1942)
13.Cornbread, Peas,Black Molasses (Sonny Terry & Brownie McGhee,1958)
14.All Blues (Miles Davis)
15.Goodnight Irene (Lead Belly, 1933) met Andy Fairweather Low
16.Gin House Blues (Bessie Smith, 1928/ Amen Corner, 1967) met Andy Fairweather Low
17.Rockin’ In Rhythm (Duke Ellington,1931)
18.When The Saints Come Marching In (N.O. classic)
19.Ice Cream (Trad. Jazz classic/Chris Barber,1954)


 

 

 

 

 

 


 

 

Artiest info
website  
facebook  

TIVOLIVREDENBURG, UTRECHT