ADRIAN CROWLEY @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 28/01/18

Om mij op een zondagavond, de traditionele eetavond met de kinderen, uit mijn kot te krijgen moet je van goeden huize zijn. Adrian Crowley kende ik van haar nog pluim. Maar op de site stond er een referentie van Ryan Adams bij “ de beste singer –songwriter waar je nog nooit van gehoord hebt”. Genoeg om de gok te wagen.


Crowley is een Ier die al enkele jaren bezig is en ondertussen al 8 albums uit heeft waarvan de eerste in 1999 verscheen en de laatste vorig jaar onder de naam “Dark Eyed Messenger”. Voor het optreden in de Rotonde was hij alleen met zijn piano en gitaar. Dat hoeft bij een singer songwriter met voornamelijk rustige liedjes zeker geen nadeel zijn. Hij start zijn set aan de piano met sfeervol halfdonkere verlichting en zet enkele samples in gang. “The Wish” is een nummer waarbij hij spaarzaam elektrische piano speelt op die zachte riedeltjes die hij sampelde en vooral met zijn zware bariton stem. Dit trage nummer roept een Nick Cave achtige sfeer op maar is duidelijk een opwarmer. Hij covert daarna “The Ocean” van de Velvet Underground met een soort parlando a la Bill Callahan dat niet echt overtuigt. In de bindstukken vertelt hij traag en rustig meestal grappige verhalen i.v.m. de songs of hun ontstaansgeschiedenis. Hij ging dan terug naar zijn album“I See Three Birds Flying” om daaruit “Juliet I’m In Flames” dat met spaarzame piano in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden eerder een donker triest nummer is.

Hij smeert zijn nummers nogal lang uit en tussen de nummers gaat het ook niet bepaald vooruit zodat er weinig vaart in zit. Hij schakelt over naar de gitaar maar dat wijzigt niets aan de sfeer en dynamiek zodat de eerste geeuw zich opdringt bij mij. Gelukkig zet hij dan “Halfway To Andalucia” in met een grappige tekst, een iets hoger tempo en zowaar een gitaarbreak. Hij zet dit goede moment voort met “Catherine In The Dunes” met een catchy gitaarloop in de song. “A Lullaby To A Lost Astronaut “ heeft ook nog iets wat op een refrein lijkt en is zeker bij het betere werk van de avond. Maar dan zakt hij terug naar het tragere werk dat weinig instrumentale variatie brengt, tenzij de mellotron dat moet voorstellen? Gelukkig is er “Valley Of Tears” waarbij voorprogramma Nadine Khouri voor een tweede stem zorgt en voor wat pit door de samenzang. Het sterkste moment uit de set. Hij ploegt voort naar het einde van de set met “And So Goes The Night” en “Unhappy Seamstress”. Het publiek in de halfvolle Rotonde had genoeg fans om hem voor een bis terug te roepen. Een korte a capella bis dat vermoedelijk de titel “Shy One” heeft.

Alles bij elkaar genomen is het verre van een topavond geworden. Ik neem aan dat hij met band een stuk beter uit de muzikale verf zou komen. Maar om met zijn zware bariton een sfeer te creëren zoals Cave en Cohen dat doen of deden zal hij toch iets meer variatie in zijn set moeten brengen.

Lisael

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL