LIEVEN TAVERNIER & FRIENDS @ AB, BRUSSEL - 24/01/16

Gentenaar en songschrijver Lieven Tavernier telt niet alleen zeer goede vrienden in het Gentse muziekcircuit en bij uitbreiding in heel Vlaanderen, maar ook een grote schare trouwe fans die geleidelijk aan alle zeteltjes in het AB theater vulden tot helemaal bovenaan. Zijn populariteit neemt alsmaar toe en de tijd dat zijn songs door andere liedjesschrijvers werden vertolkt ligt al een decennium lang achter hem. Nog niet zo lang kwam zijn bejubelde boek ‘Eerste Sneeuw’ uit met een overzicht van al zijn poëtische liedteksten, gekoppeld aan een album waarin een rits bevriende muzikanten één van zijn songs gestalte geven. De AB nam die gelegenheid te baat om een eenmalig overzichtsconcert te organiseren, waarop naast de zanger/schrijver tal van musicerende vrienden zich rond hem schaarden samen met de voltallige ‘United Brass Band’ uit het Leuvense.

Het matineeconcert bood een soort exclusiviteit want het was de eerste maal in het nieuwe jaar dat de singer-songwriter met zijn muziekmaten, liefdevol door hem als ‘Geen Kwaje Vrienden’ herdoopt, op het toneel stond om er zijn verzamelde songs uit het hommagealbum voor te stellen. Uiteraard moest hij een keuze maken tussen zijn talrijke songs, gebundeld in zowat een zevental albums, met of zonder brassband. Die keuze gaf echter ook aan andere zangers en muzikanten de kans om aan de poëtische tekstschrijver hulde te brengen. Bruno Deneckere, Nils De Caster en de getalenteerde zusjes Eva en Kapinga Gysel waren allen van de partij naast gastzangers Gabriel Rios, Neeka en Melike Tarhan, deze laatste door Lieven aangekondigd als ‘lady in red’. Ook de twee gracieuze tolken werden door hem geïntroduceerd, die zijdelings mee gebaarden om slechthorenden op de hoogte te houden van de poëtische gelaagdheid in Lievens songs.

Lieven Tavernier is de bescheidenheid zelf en enige zelfspot moest verbergen dat hij zich geen zanger voelde en nog last had van de naweeën van een onwelkome lumbago. Zijn ‘blijde intrede in Brussel ’ sloeg dus niet op Ensor maar wèl op de opening van het matinee met de vele vrienden/muzikanten aan zijn zijde. Hij begon met een solozang zoals hij ook zou eindigen. Maar tussen het eerste terugblikkende ‘De verdwenen Karavaan’ met bluesy harmonica en het laatste ‘Vossie’, opgedragen aan de betreurde Luc De Vos, kreeg hij hulp van het Gentse getrouwe ‘zondaarsgroepje’, -zijn occasionele begeleidingsband-, enkele vermaarde solozangers en de 35-koppige brassband met Frank Van Troyen als dirigent. Zowat al zijn intieme songs zijn geput uit herinneringen, heimwee, deernis, liefde en hunker met vriendschap als rode draad. Soms laat hij een song opvolgen door een uitbarsting van vrolijkheid waarbij de brassband dan voor een jubelstemming zorgt, zoals bij het uitbundige afsluitende ‘Johnny & Alice’.

Maar vooraf hoorde je het introspectieve en schrijnende  ‘Het werd, het was, het is gedaan’ uit het album ‘Wintergras’ met Yves Meersschaert op piano die als geen ander de stemmingen van de poëet weet aan te voelen, bijv. wanneer deze hoopt op een weerzien met zijn zo gemiste moeder. De solozang kwam van Bruno Deneckere met het gloedvolle en rootsy ‘Sally Rider’ of Gabriel Rios met het droeve ‘In My Days Of Darkness’. Ook Neeka bekoorde met het breekbare ‘Zilver en Goud’ met prachtpiano en aanzwellend orkest terwijl de half Turkse Melike in ‘Die Kathedrale’ als het ware er opnieuw een gewijde verbintenis liet voltrekken. In  het betoverende ‘Into My Magic Land’ strooiden Eva en Kapinga pluisjes magie uit, begeleid door gitarist Thomas Noël. De instrumentale begeleiding met afwisselend piano, lapsteel, mandoline, gitaar en de fantastische koperblazers zorgden voor de ideale begeleiding bij Lievens delicate stemmingswisselingen en zijn ontroerparcours.

Niemand weet immers zo treffend het gevoel van vergankelijkheid te vangen, te omlijsten en over te brengen als Lieven, meestal in broze tafereeltjes zoals in ‘In Knokke’, ‘Eerste Sneeuw’ of ‘Kerstdagmorgen’ die allen de ziel raken. Vooral ‘Niet voorbij’ beroerde omwille van de existentiële onderliggende en onontkoombare tragiek. Met de brassband en de onaards mooie zang van de backende zusjes Gysel zorgde dit voor een hoogtepunt. Ook al mag Lieven zich dan niet als een echte zanger beschouwen, toch schuilt er in zijn haast verontschuldigende zangwijze steeds een oprecht gevoel alsof hij, meestal met gesloten ogen, beeld en klank opnieuw ervaart en alsof hij werkelijk de eerste sneeuwvlokken op zijn lippen proeft. In Lievens universum liggen droefheid, ootmoed en erbarmen heel dicht bijeen soms zonbeschenen door de vreugde omwille van kleine dingen. Ergens achteraan in de zaal riep het stemmetje van Taverniers kleinkind trots zijn ‘opa’ toe, waarin liefde zat vermengd. De andere aanwezigen in het theater huldigden de zanger dan weer op een andere manier, met een staande ovatie oftewel met latere aankoop van liedboek of muziek. Hopelijk blijft de singer-songwriter nog lang bij ons zowel in donkere als in blije dagen.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
   
Website  

AB, BRUSSEL- 24/01/16